சிறப்புக்கட்டுரை

மானுட சமுதாயம் முழுமைக்கும் இன்றியமையாத ஆகப் பெரிய தேவையாக இருப்பது அன்பு மட்டுமே. மனித மனம் இயல்பாகவே அன்பிற்காக ஏங்குகிறது; அன்பை நாடியே ஓடுகிறது. குடும்பத்திலும் சமூகத்திலும் இணக்கத்தையும் அமைதியையும் பேரின்பத்தையும் உருவாக்கும் ஒரே உன்னதமான சக்தி அன்புதான் என்பதை எவரும் மறுக்க இயலாது. ஆனால், நாம் அனைவரும் பேராவலோடு எதிர்பார்க்கும் அந்தப் புனிதமான அன்பு, நடைமுறையில் எப்படி வெளிப்படுகிறது? அது நேர்மறையான அரவணைப்பாக, பாதுகாப்பாக, அர்ப்பணிப்பாக வெளிப்படுவதற்குப் பதிலாக, கட்டுப்பாடு, சுயசிந்தனையற்ற கீழ்ப்படிதல், அதிகார மேலாதிக்கம் போன்ற வடிவங்களிலேயே பெரும்பாலான குடும்பங்களிலும் சமூகக் கட்டமைப்புகளிலும் அரங்கேறுகிறது.

சங்க இலக்கியத்தில் எட்டுத் தொகை நூல்களில் ஒன்றான குறுந்தொகையில் இடம்பெறும் ஒரு பாடல் தலைவன்-தலைவியின் மனப் பொருத்தத்தையும் பிரிக்க முடியாத காதலையும் மிக அழகாக எடுத்துக்கூறும். ‘கண்டதும் காதல் ஏற்பட்டுவிட்டது’ என்று கூறுவதுபோல, ஒரு தலைவனுக்கும் தலைவிக்குமிடையே எதிர்பாராத சந்திப்பின்பால் காதல் மலர்ந்தது. இப்படி முன்பின் தெரியாத இளைஞனுடன் கண்டதும் காதல் ஏற்பட்டதால் தலைவிக்குத் தலைவன் மேல் ஐயம் ஏற்படுகிறது. ‘எங்கே இவன் நம்மை விட்டுச் சென்றுவிடுவானோ?’ என்ற பயம்தான் அது. தலைவியின் முகத்தில் ‘சட்’டெனத் தோன்றிய கவலையை உணர்ந்த தலைவன், தங்கள் கண்ணெதிரே தோன்றிய செம்மண் நிலத்தோடு சேர்ந்த நீரை எப்படிப் பிரிக்கமுடியாதோ, அதுபோலவே நம்மிருவரையும் பிரிக்கமுடியாது என்று காதல் மிகுதியால் தலைவியை நோக்கிப் பாடுகிறான்.

‘யாயும் ஞாயும் யாராகியரோ

எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறை கேளிர்

யானும் நீயும் எவ்வழி அறிதும்

செம்புலப் பெயல்நீர் போல

அன்புடை நெஞ்சம் தாம்கலந் தனவே!’

(குறுந்தொகை - 40).

இப்படியாகக் காதலை உன்னதப்படுத்தியது நம் சமூகம். ஆனால், இன்றைய வாழ்க்கைப் பயணத்தில் பல தம்பதியரின் மனங்களுக்குள் ஒரு கேள்வி நிழலாடிக்கொண்டே இருக்கிறது. ‘தொடக்கத்தில் தேவதையாகக் கொண்டாடிய மனைவியை இன்று கண்டாலே ஏன் ஓடத் தோன்றுகிறது?’ அல்லது ‘உயிருக்கு உயிராக நேசித்த கணவன்மீது இன்று ஏன் வெறுப்பு மேலிடுகிறது?’ என்ற சுய அலசல்கள் மனித இயல்புதான். சில அசாதாரண மனிதர்களைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், யாரும் வேண்டுமென்றே பிறரை நிராகரிப்பதில்லை.

அன்பு என்பது தாய்மையின் பாலைப் போலத் தானாகவே கசியவேண்டிய ஓர் இயற்கை உணர்வு. வறண்டுபோன பசுவின் மடியில் வலுக்கட்டாயமாகக் கறந்து பாலை எடுக்க முடியாதல்லவா! அதேபோலத்தான் வற்றிப்போன மனங்களில் வற்புறுத்தி அன்பைப் பிழிந்தெடுக்க முடியாது. அதுவாகவே சுரந்து பொங்கும் உணர்வே நிலையானது. ‘ஒரு தாய் தன் குழந்தையின் குறைகளையும் ஏற்றுக்கொண்டு நேசிப்பதைப் போலத்தானே நானும் நேசிக்கிறேன்! பின் ஏன் என் துணைக்கு என்மீதான அன்பு வற்றுகிறது?’ என்று மனங்களுக்குள் ஆயிரமாயிரம் சந்தேகங்கள் எழலாம்.

ஆண்-பெண் உறவுக்குள் விரிசல்கள் ஏற்படுவதற்கு எண்ணற்ற காரணங்கள் இருக்கின்றன. நேரமின்மை, சந்தேகப் புயல், அளவுக்கு அதிகமான தலையீடு, தன்னுடைய இலட்சியப் பயணத்தில் மூழ்கித் துணையை மறப்பது, ஈர்ப்பும் மோகமும் காலப்போக்கில் குறைவது, மூன்றாம் நபரின் தூண்டுதல் எனப் பட்டியல் நீண்டுகொண்டே போகும். ஆனால், இவை அனைத்தையும்விட உறவை மெல்ல மெல்லக் கொல்லும் மிக முக்கியக் காரணி எது தெரியுமா? அதுதான் எல்லை மீறிய ‘உடைமை உணர்வும்’ (Possessiveness) பொறாமையும்.

நுட்பமாக ஆராய்ந்து பார்த்தால், இந்த ‘உடைமை உணர்வு’ என்பது துணைவன் அல்லது துணைவியின் மீதுள்ள அதீத அன்பினால் ஏற்படுவது அல்ல; மாறாக, நம் துணையோடு பழகும் மற்றுமொரு நபர்மீது நமக்குள்ளேயே அறியாமல் பிறக்கும் பொறாமை உணர்ச்சியே இதன் முதன்மை மூலக்காரணம். ‘நீ எனக்கு மட்டுமே சொந்தம்’ என்ற வரியைக் கவிதைகளில் அழகாகப் படித்திருப்போம்; ஆனால், நடைமுறை வாழ்க்கையில் இந்த உடைமைப்போக்கு ஒரு கொடூரமான நஞ்சாக மாறுகிறது.

துணையின் ஒவ்வொரு தொலைப்பேசி அழைப்பையும் கண்காணிப்பது, அவர்களின் தனிப்பட்ட நட்புகளைத் துண்டிப்பது, அவர்களின் வளர்ச்சியைக்கூட ஓர் அச்சுறுத்தலாகப் பார்ப்பது என இது பல முகங்களை எடுக்கிறது. ‘நான் உன்னை அதிகமாக நேசிப்பதால்தான் இப்படிச் செய்கிறேன்’ என்று பாசத்தின் பெயரால் நியாயப்படுத்தப்படும் இந்த உடைமை உணர்வு, உண்மையில் எதிராளியின் சுயமரியாதையை ஒடுக்கும் ஓர் உளவியல் வன்முறை.

இந்த எல்லை மீறிய ஆதிக்க உணர்வால் உறவுக்குள் என்ன நிகழ்கிறது? முதலில் நம்பிக்கை உடைந்து, பயமும் சந்தேகமும் குடியேறுகின்றன. தொடர்ந்து கண்காணிக்கப்படும் துணை, தன் சுதந்திரம் பறிக்கப்படுவதை உணர்ந்து மனஅழுத்தத்திற்கும் மூச்சுத்திணறலுக்கும் ஆளாகிறார். வெளிப்படையான உரையாடல்கள் மறைந்து, பொய்களும் விலகல்களுமே மிஞ்சுகின்றன. அன்பு இருக்கவேண்டிய இடத்தில் அதிகாரமும், பாதுகாப்பு இருக்கவேண்டிய இடத்தில் சிறைவாசமும் உருவாகும்போது, அந்த உறவு தன் உயிரை இழந்துவிடுகிறது.

உளவியலாளர் எரிக் ஃப்ரொம் (Erich Fromm) தனது ‘தி ஆர்ட் ஆஃப் லவ்விங்’ (The Art of Loving) நூலில் ஒரு சுவாரசியமான கருத்தைக் குறிப்பிடுவார்: “பெரும்பாலான மனிதர்கள் அன்பை எப்படிப் பெறுவது என்பதில் மட்டுமே கவனமாக இருக்கிறார்களே தவிர, அன்பு செலுத்தும் தகுதியை எவ்வாறு வளர்த்துக்கொள்வது என்பதை யோசிப்பதே இல்லை.” நாம் அன்பாகக் கருதும் பெரும்பாலான உணர்வுகள், உண்மையில் எதிராளியைக் கட்டுப்படுத்தித் தனதாக்கிக் கொள்ளத் துடிக்கும் ஒருவகை சுயநலமே.

‘ப்ரோக்ரஸ்டியன் படுக்கை’ (Procrustean bed) என்றொரு கிரேக்கத்தொன்மம் உண்டு. ஃப்ரோக்ரஸ் டீஸ் என்பவன் தன் வீட்டிற்கு வரும் விருந்தினர்களை ஓர் இரும்புப் படுக்கையில் படுக்க வைப்பான். அந்தப் படுக்கையைவிட மனிதன் நீளமாக இருந்தால் அவனது கால்களை வெட்டிச் சிறிதாக்குவான்; படுக்கையைவிடக் குட்டையாக இருந்தால் அவனது உடலை இழுத்து நீட்டுவான். இன்றைக்கு அன்பு என்ற பெயரில் குடும்பங்களும் சமூகமும் நமக்கும் இதைத்தானே செய்கின்றன!அவர்களின் அளவுகோலுக்குள் நாம் அடங்கவேண்டும் என்பதற்காக நம் விருப்பங்களையும் அடையாளங்களையும் வெட்டிச் சுருக்குகிறார்கள்.

அப்படியென்றால், உண்மையான அன்பு என்பது என்ன? அன்பு என்பது பிணைப்பதல்ல; விடுவிப்பது. அது ஒரு பறவையைத் தன் கைகளில் இறுக்கமாகப் பிடித்து வைப்பதில் இல்லை; மாறாக, அதற்குப் பரந்த வானத்தைக் காட்டிப் பறக்கவிட்டு, அது தன் சுயவிருப்பத்தோடு உங்களிடம் திரும்பி வரும் சுதந்திரத்தைக் கொடுப்பதில் இருக்கிறது. உண்மையான அன்பு என்பது எந்த நிபந்தனையுமற்றது. ‘நீ என் விருப்பப்படி நடந்தால் உன்னை நேசிப்பேன்’ என்பது வியாபாரமே தவிர, அன்பல்ல!

உண்மையான அன்பு என்பது எதிரிலிருக்கும் மனிதரை அவர் எப்படி இருக்கிறாரோ அப்படியே அவரது பலங்கள் மற்றும் பலவீனங்களோடு ஏற்றுக்கொள்வது. அவரின் தனித்துவத்தைக் கொண்டாடுவது. ஒருவரின் வளர்ச்சிக்கோ அல்லது சுயசிந்தனைக்கோ தடையாய் இருக்காமல், அவர் தன் முழுத்திறனையும் அடைய ஊக்கமளிக்கும் ஒரு வளமான நிலமாக மாறுவதே உண்மையான அன்பு. எங்கே பயமும் சந்தேகமும் ஆதிக்கமும் இல்லையோ, அங்கேதான் அன்பு முளைவிடும்.

நாம் இதுவரை அன்பைப் பற்றி வளர்த்துக்கொண்ட பிம்பங்கள் அனைத்தும் ஒரு மாயையே. மற்றவர்களை நம் விருப்பப்படி ஆட்டுவிப்பது பாசம் என்றும், அவர்களின் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது பாதுகாப்பு என்றும் எண்ணி நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்கிறோம். ஆனால், உண்மையான அன்பு என்பது அதிகாரத்தைச் செலுத்துவது அல்ல; அடுத்தவரின் சுதந்திரத்தைக் கொண்டாடுவது! ஆனால், கட்டுப்பாடுகளால் சிறைப்பிடிப்பதல்ல; நிபந்தனைகளன்றிப் பிறரை முழுமையாகத் தழுவிக்கொள்வது! ஆனால், சுயநலத்தால் ஆட்கொள்வதல்ல; எதிரிலிருப்பவரின் சுயத்தை உயர்த்திப்பிடித்து அழகுபார்ப்பது!

(பயணம் தொடரும்...)

இறை இயேசுவின் அன்புக்குரியவர்களே,

உங்கள் அனைவருக்கும் புனித மரியன்னையின் பிறந்த நாள் வாழ்த்துகளைத் தமிழ்நாடு ஆயர் பேரவையின் பெண்கள் பணிக்குழு சார்பாகப் பெரு மகிழ்ச்சியோடு தெரிவித்துக்கொள்கின்றோம். ஒவ்வோர் ஆண்டும் அன்னை மரியாவின் பிறந்த நாளை பெண் குழந்தைகள் தினமாகச் சிறப்பிக்கின்றோம்.

‘மானுடமே, அரும்புகளை அழிக்காதே; மலரவிடு’ என்ற இந்த ஆண்டின் மையக்கருத்து, ஒவ்வொரு பெண் குழந்தையின் மாண்பிற்கான, பாதுகாப்பிற்கான, உரிமைக்கான முழுமையான வளர்ச்சிக்கான ஆழமான அழைப்பாகும். அரும்பு என்பது எதிர்கால மலரின் வாக்குறுதி. அதை அழித்துவிட்டால் ஒரு மலர் மட்டுமல்ல,  ஓர் எதிர்காலமே அழிகிறது.  அதுபோல, ஒரு பெண் குழந்தை கல்வியிலிருந்து, பாதுகாப்பிலிருந்து, சமத்துவத்திலிருந்து, அன்பிலிருந்து விலகுவது இறைவன் அவளுக்குள் வைத்துள்ள கனவுகளை அழிப்பதாகும்.

ஒரு பெண் குடும்பத்தில் குழந்தையாகப் பிறந்து மகளாக, சகோதரியாக, மனைவியாக, தாயாக, மாமியாராக சமுதாயத்தில் பல சாதனைகளைப் படைக்கிறாள். இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று படிப்பிலும் கணினியிலும் தொழிலிலும் ஆணுக்கு நிகராகச் சாதனை படைக்கிறாள். அதேவேளையில், பாலினப்  பாகுபாடு, கல்வி மறுப்பு, குழந்தைத் திருமணம், பாலியல் வன்முறை, இணையவழிச் சுரண்டல், மனிதக் கடத்தல்,  குழந்தைத் தொழிலாளர் முறை, மனநலப் பிரச்சினைகள் என்று இன்று பெண் குழந்தைகள் பல்வேறு சவால்களை எதிர்கொள்கின்றனர். இந்நிலையில், இந்த மையக்கருத்து சமுதாயத்தின் மனச்சான்றை விழித்தெழச் செய்யும் இறைவாக்காக ஒலிக்கிறது.

திருவிவிலியம் ஒவ்வொரு மனித உயிரின் மாண்பையும் படைப்பிலிருந்தே அறிவிக்கிறது: “கடவுள் தம் சாயலில் மனிதனைப் படைத்தார்; ஆணும் பெண்ணுமாக அவர்களைப் படைத்தார்” (தொநூ 1:27). இது ஆணும்-பெண்ணும் சமமான மாண்புடையவர்கள் என்பதைத் தெளிவாக அறிவிக்கின்றது.

இயேசுவின் பணியில் பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் தனித்துவமான இடம் உண்டு. அக்காலத்தில் பெண்கள் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தபோதும், இயேசு அவர்களுடன் உரையாடினார்; அவர்களின் நம்பிக்கையைப் பாராட்டினார்; சமூகத்தின் மையத்திற்குள் அவர்களை மீண்டும் அழைத்து வந்தார்.  “சிறு பிள்ளைகளை என்னிடம் வரவிடுங்கள்; அவர்களைத் தடுக்காதீர்கள்” (மாற் 10:14). இந்த அழைப்பு இன்று ஒவ்வொரு பெண் குழந்தையையும் கல்வி, பாதுகாப்பு, அன்பு, நம்பிக்கை நிறைந்த பாதையில் வழிநடத்தும் பொறுப்பை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

மேலும், “இச்சிறியோரில்  ஒருவரை இடறச் செய்பவனுக்கு....” (மத் 18:6) என்ற இயேசுவின் வார்த்தைகள், குழந்தைகள் பாதுகாப்பு என்பது ஒரு சட்டக் கடமை மட்டுமல்ல; அது இறைநம்பிக்கையின் அடிப்படை வெளிப்பாடும்கூட என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

கத்தோலிக்கத் திரு அவையின் சமூகப் போதனையின் முதல் தத்துவமும் அடிப்படைத்  தத்துவமும் மனித மாண்பு (Human Dignity) ஆகும்.  ஒவ்வொரு மனிதரும் இறைவனின் சாயலில் படைக்கப்பட்டவர் என்பதால், யாருடைய மாண்பையும் பறிக்க யாருக்கும் உரிமை இல்லை.

திரு அவையின் சமூகப் போதனை வலியுறுத்தும் சில முக்கியக் கொள்கைகள்

மனித உயிரின் புனிதம் மனித மாண்பின் பாதுகாப்பும்,  பொது நலன் (Common Good) ஏழைகளுக்கும் பாதுகாப்பற்றோருக்கும் முன்னுரிமை (Preferential option for the Poor), ஒற்றுமை (Solidarity), பங்கேற்பு (Participation), குடும்பத்தின் அடிப்படைப் பங்கு... இந்தக் கொள்கைகள் அனைத்தும் பெண் குழந்தைகளைப் பாதுகாத்து, அவர்களின் திறமைகள் முழுமையாக மலரவேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றன.

compendium of the social doctrine after Church கூறுகிறது: “ஒவ்வொரு மனிதரும் தன்னிலே ஒரு மதிப்புடையவர்; ஒருபோதும் ஒரு கருவியாக நடத்தப்படக்கூடாது.” பெண் குழந்தைகள் பொருளாகவோ, சுமையாகவோ, இரண்டாந்தரக் குடிமக்களாகவோ பார்க்கப்படாமல்,  இறைவனின் அரிய கொடையாக மதிப்பிடப்படவேண்டும்.

புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான்பால் தனது ‘letter to women-1995’ என்ற மடலில் கூறுகிறார்: “நீ பெண்ணாக இருப்பதற்காக நன்றி.” இந்தச் சிறிய வாக்கியம் பெண்ணின் தத்துவமான மாண்பையும்,  சமூகத்தில் அவளின் இன்றியமையாத  பங்கையும் போற்றுகிறது. அதேபோல் மேலும் அவர் கூறுகிறார்: “the future of humanity passes by way of the family.” எனவே, பெண் குழந்தைகளை அன்போடும் பாதுகாப்போடும் வளர்க்கும் குடும்பங்களே மனிதகுலத்தின் எதிர்காலத்தை உருவாக்குகின்றன.

திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் ‘fratelli tutti’ (அனைவரும் சகோதரர்கள்) என்ற திருமடலில் கூறுகிறார்: “ஒவ்வொரு மனிதரும் என் சகோதரர், என் சகோதரி. பெண் குழந்தைகளுக்கு எதிரான வன்முறை, பாகுபாடு, சுரண்டல் ஆகியவை சகோதரத்துவ உணர்விற்கு நேர்மாறானவை என்கிறார். மேலும், ‘amoris laetitia’ (அன்பின் மகிழ்ச்சி) என்ற திருமடலில் குடும்பத்தை ‘அன்பின் முதல் புள்ளி’ என்று அழைக்கிறார். குடும்பத்தில் ஒரு பெண் குழந்தை தனது சுயமரியாதை, நம்பிக்கை,  இறைநம்பிக்கை, மனித உறவுகளின் மதிப்பு ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொள்கிறாள்.  ‘laudato si’ (உமக்கே புகழ்) திருமடலில் அவர் கூறும் “எல்லாமே ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையது” என்ற சிந்தனை பெண்கள், குழந்தைகள், ஏழைகள் ஆகிய வலுகுறைந்த மனிதர்களின் பாதுகாப்பு மட்டுமின்றி, இயற்கையின் பாதுகாப்பும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தவை என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

நமது நாட்டில் பல பெண் குழந்தைகள் இன்னும் பாதுகாப்பற்ற சூழலில் வளர்கின்றனர். கல்வி இடைநிறுத்தம், ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு,  பாலினப் பாகுபாடு, இணையவழி துன்புறுத்தல், குழந்தைத் திருமணம், பாலியல் வன்முறை போன்றவை எண்ணற்ற அரும்புகளை மலர்வதற்கு முன்பே வாடச்செய்கின்றன. இந்தச் சூழலில் குடும்பம்,  திரு அவை, பள்ளி, அரசு, சமூக அமைப்புகள் அனைத்தும் இணைந்து பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்க வேண்டும். திரு அவையின் பாதுகாப்புக் கொள்கைகள் (safeguarding), ஒவ்வொரு குழந்தையும் அச்சமின்றி வளரக்கூடிய சூழலை உருவாக்குவது நமது நற்செய்திப் பணியின் பிரிக்க முடியாத பகுதியாகும் என்று வலியுறுத்துகின்றன.

பெண் குழந்தைகள் தினத்தில் நாம் உறுதியேற்போம்: ஒவ்வொரு பெண் குழந்தையின் மாண்பையும் மதிப்போம்; அவர்களின் கல்வியை ஊக்குவிப்போம்; பாதுகாப்பான குடும்பங்களையும் பங்குகளையும் உருவாக்குவோம்; பாலினப் பாகுபாட்டை நிராகரிப்போம்; குழந்தைகளுக்கு எதிரான அனைத்து வன்முறைகளையும் எதிர்ப்போம்;  அவர்களின் கனவுகளுக்குச் சிறகுகளாக இருப்போம். ஒரு பெண் குழந்தை மலரும்போது ஒரு குடும்பமே மலர்கிறது. ஒரு குடும்பம் மலரும்போது சமூகமே மலர்கிறது.  சமூகம் மலரும்போது இறையாட்சி வெளிப்படுகிறது.

‘மானுடமே! அரும்புகளை அழிக்காதே;  மலர விடு’- இது ஒரு முழக்கம் மட்டுமல்ல; இது இறைவனின் கட்டளை! திரு அவையின் சமூகப் போதனையின் இதயம்; மனிதகுலத்தின் நம்பிக்கை. ஒவ்வொரு பெண் குழந்தையும் இறைவனின் சாயலில் படைக்கப்பட்ட அரும்பு. முழுமையாக மலரும்போது, அதன் மணம் குடும்பத்தை மட்டுமல்ல, திரு அவையையும் சமூகத்தையும் நாட்டையும் வளப்படுத்தும். எனவே, அரும்புகளை மலரவிடுவோம். பெண் குழந்தைகளைப் பாதுகாப்போம்.  அவர்களின் கனவுகளுக்கு இறக்கைகள் கொடுப்போம். அதுவே நற்செய்தியை வாழ்வாக்கும் வழி. அதுவே நீதியின் பாதை. அதுவே இறையாட்சியின் அடையாளம்.

அண்மைக்காலமாக, தமிழ்நாட்டு அரசியலில் தனிமனித ஒழுக்கம் மற்றும் சமூகப் பொறுப்புணர்வு குறித்த விவாதங்கள் தீவிரமடைந்துள்ளன. குறிப்பாக, தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் ‘சிங்கப்பெண்’ என்ற மகளிர் பாதுகாப்பு அமைப்பைத் தொடங்கி வைக்கும்போது, ‘குற்றச்செயல்களுக்கு அரசு மட்டுமே காரணமல்ல; தனிமனித ஒழுக்கமும் அதில் அடங்கியிருக்கிறது’ என்று குறிப்பிட்டது சிந்திக்கத்தக்கது. இருப்பினும், தனிமனித ஒழுக்கம் சீர்குலைந்து போவதன் பின்னணியில் ஊடகங்கள் குறிப்பாக, திரைப்படம் போன்ற காட்சி ஊடகங்களின் தாக்கம் மறுக்க முடியாததாக உள்ளன. காட்சி ஊடகங்கள் மனித மனத்தை மிகவும் எளிதில் பாதிக்கின்றன. உளவியல் ரீதியாக, நாம் பார்த்துக் கற்றுக்கொள்ளும் இயல்புடையவர்கள்; அதைச் சமூகம் மற்றும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவற்றிலிருந்து கிரகித்துக் கொள்கிறோம்.

திரைப்படங்களிலும் தொடர்களிலும் வரும் கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் நிகழ்வுகள் நம் மனத்தில் ஆழமான பதிவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன. அந்த உணர்ச்சிகரமான காட்சிகள் நம்முடைய எண்ணங்களையும் பழக்கவழக்கங்களையும் அறியாமலே மாற்றியமைக்கின்றன. இதன் காரணமாகத்தான் அவை நம்முடைய தனிமனிதச் செயல்பாட்டில் பெரும் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன.

தற்காலத் திரைப்படங்களில் வன்முறை, ஆபாசம், இரட்டை அர்த்த வசனங்கள் பெருகிவருவது சமூகக் கண்ணோட்டத்தை மிகவும் சீர்குலைக்கக்கூடிய அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. குறிப்பாக, திரையில் ஒருவரைக் கொலை செய்வது என்பது சாதாரண செயல் என்றும், அதிலிருந்து தப்பிக்கவும் முடியும்; அதிலும் குடும்பமாகக்கூட கொன்றாலும் பரவாயில்லை என்பது போலக்  காட்டும் காட்சிகள், வன்முறையை இயல்பாக்கிவிடுகின்றன. இந்தப் போக்கைத் தடுப்பதில் திரைப்படச் சான்றிதழ் வாரியத்தின் (sensor board) பொறுப்பு மிகவும் முக்கியமானது. சிறிய தவறான வார்த்தைகளைக்கூடத் தடுத்து நிறுத்தும்  இவ்வாரியம், சமூகத்தை அச்சுறுத்தும் வன்முறைக் காட்சிகளுக்கும், ஆபாசமான உரையாடல்களுக்கும் அனுமதி அளிப்பது என்பது கேள்விக்குறியாகிறது.

இன்றைய இளைய தலைமுறையினருக்குக் காட்சி ஊடகங்களின் மீதுள்ள ஈர்ப்பிற்குப் பல உளவியல் காரணங்கள் உள்ளன. இன்றைய தொழில்நுட்ப உலகில் அவர்கள் எளிதில் தகவல்களைப் பெறவும், காட்சி வழியான கதைகளை விரும்புவதாலும் இந்த ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது. இது அவர்களுக்கு உடனடிக் கவனச் சிதறலைத் தந்து, சில நேரங்களில் உண்மை உலகத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்தவும் செய்யும். அவர்களை மீட்டெடுக்க, பள்ளிகளிலும் வீடுகளிலும் காட்சி ஊடகங்களின் நன்மைகள் மற்றும் தீமைகளைப் பற்றிப் பேசும் சூழ்நிலையை உருவாக்கவேண்டும். ஊடகக் கல்வி வெறும் பேச்சளவில் மட்டுமல்லாமல், அது பள்ளிகளில் கட்டாயமான செயல்திட்டமாகச் செயல்படுத்தப்படவேண்டும். இதற்குப் பள்ளிகளின் நிர்வாகம், தலைமை ஆசிரியர் மற்றும் ஆசிரியர் அனைவரும் இதனைத் தங்கள் தலையாய பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொண்டு, ஊடகக் கல்வியை மாணவர்களிடம் கொண்டுசேர்க்க முழுமூச்சோடு செயல்பட வேண்டியது கட்டாயத் தேவையாகும்.

எனவேதான், இன்றைய பள்ளிக் கல்வித்துறையும், ஆசிரியரின் பங்களிப்பும் அதற்கான பொறுப்பும் இதில் மிக முக்கியமானது. இன்றைய கல்விச்சூழலில், ஆசிரியர் தங்களது வகுப்பறையில் சினிமாக்கள் குறித்துப் பேசவேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. எனவே, இதுசார்ந்த நுட்பமான திரைசார்ந்த அறிவு ஆசிரியருக்குத் தேவைப்படுகிறது; அதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய பொறுப்பும் அவர்களுக்கு இருக்கிறது. ஊடகக் கல்வியை ஒரு பாடமாக அறிமுகப்படுத்தி, அவர்கள் திரையில் பார்ப்பதைச் சரியாக விமர்சிக்கவும், உண்மையை உணர்ந்துகொள்ளவும் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும்.

இன்றைய இளைஞர்களும் இளம்பெண்களும் தங்கள் வாழ்க்கையின் மிக மிக முக்கியமான நாளாகக் கருதுவது அவர்களின் திருமண நாளைத்தான். தங்கள் துணைவர் இப்படி இருக்கவேண்டும்? அப்படி  இருக்கவேண்டும்? என்று வருடக்கணக்கில் கனவுகளை வளர்த்துக்கொள்கிறார்கள். உலகிலேயே  சிறந்த அழகி, அழகான நிறம், அமெரிக்க மாப்பிள்ளை, நான் விரும்புவதை  எல்லாம் வாங்கித்தரும் மாப்பிள்ளை, சமைக்கத் தெரிந்த மாப்பிள்ளை... இப்படி ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒவ்வோர் ஆசை. நிச்சயம் நடந்த பிறகு ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள், அன்பைப் பொழிகிறார்கள். திருமணத்தை ஏக தடபுடலாக நடத்தத் திட்டமிடுகிறார்கள். நகை, புடவை, செருப்பு, பூச்செண்டு, மாலை என்று ஒவ்வொன்றையும் பார்த்துப் பார்த்து வாங்குகிறார்கள். பெண், மாப்பிள்ளை அலங்காரம் முதல் நாள் தொடங்கி முகூர்த்தம் முடியச் சில நிமிடங்கள் வரை தொடர்கிறது. பெற்றோர் தங்கள் முழுச் சேமிப்பையும் பயன்படுத்தி தடபுடலாகத் திருமணத்தை நடத்தி வைக்கிறார்கள். உற்றார், உறவினர்,  நண்பர்கள் எல்லாரும் படையெடுத்து வந்து வாழ்த்திவிட்டுப் போகிறார்கள். இளைஞர்களின் வாழ்வில் இதைவிட முக்கியத்துவம் கொடுத்து நடத்தி வைக்கப்படும் நிகழ்ச்சி வேறு எதுவும் இல்லை.

எல்லாம் சரிதான். திருமணம் என்பது ஆயிரங்காலம் வளர்ந்து செழிக்கவேண்டிய பயிர்தான். அந்தக் குடும்பப் பயணத்தின் தொடக்கத்தைக் கொண்டாட வேண்டியதுதான். ஆனால், இவ்வளவு சிறப்பாகத் தொடங்கும் புதிய குடும்பங்கள் ஏன் அவசர கதியில் சிதைந்து போகின்றன? சில நாள்கள், சில வாரங்கள், சில மாதங்களிலேயே தாய் வீட்டுக்குத் தனியாகத் திரும்பிவிடும் பெண்கள் எத்தனையோ பேர்! பெற்றக் குழந்தைகளோடு தனிமைப்படுத்தப்படும் பெண்கள் எத்தனையோ பேர்! வருடக்கணக்கில் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசாமல் ஒப்புக்காகவோ அல்லது குழந்தைகளுக்காகவோ பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு குடும்பம் நடத்துபவர்கள் எத்தனை பேர்?

மாமியார் - மாமனாரை மதிக்கின்ற இளையோர் எத்தனை பேர்? மாமியார்-மாமனாரால் மதிப்போடும் பாசத்தோடும் நடத்தப்படுகின்ற தம்பதியர் எத்தனை பேர்? மாமியார்-மாமனார் உறவாலேயே பிரிந்து போகிற, சிதைந்து பாழாய்ப் போகிற குடும்பங்கள் எத்தனை? எத்தனை? ஆலமரம் போல் தழைத்து வளரவேண்டிய பிஞ்சு நெஞ்சங்கள், அவசர கதியில் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்படுவது  ஏன்? ஏன்? ஏன்?

நீயா? நானா? கணவனா? மனைவியா? மாமியாரா? மரு மகளா? அண்ணனா? தம்பியா? பிறந்தவளா? புகுந்தவளா? பெற்றோரா? பிள்ளைகளா? இந்த அகம்பாவம் நம் ஒவ்வொருவரிடமும் ஆழமாக வேரூன்றி இருக்கிறது. இதுதான் நம் உறவுகள் எல்லாவற்றையும் சீரழித்து நம்மைப் பாடாய் படுத்துகிறது. நாட்டில் எல்லாரும் வேற்றுமைகளை எல்லாம் மறந்து, சமத்துவ சமூகமாக வளரவேண்டும் என வாய்கிழியப் பேசுகிறோம்.  சரிதான்! முதலில் அந்தச் சமத்துவத்தை வீட்டில் கொண்டுவர வேண்டாமா? காலங்காலமாக ஆணாதிக்கச் சமூக அமைப்பு வளர்ந்து வந்திருக்கிறது.  ஆண் அதிகாரம் செலுத்தவேண்டும், பெண் அடங்கிப்போக வேண்டும்.  இதுதான் நமது பண்பாடு, சட்டம்! ஆனால், இன்று மற்றோர் ஆதிக்கமும் சேர்ந்துகொண்டு விட்டது... அது பண ஆதிக்கம்! யார் அதிகமாகச் சம்பாதிக்கிறார்களோ அவர்கள் வைத்ததுதான் சட்டம். யாரிடம் அதிக சொத்து இருக்கிறதோ அல்லது யார் அதிக சொத்தைக் கொண்டு வருகிறார்களோ அவர்கள் வைத்ததுதான் சட்டம்! இன்று குடும்ப உறவுகள் எல்லாம் இந்தச் சொத்துச் சக்தியில் சிக்கிச் சீரழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. எனவே, இன்று பல இளைஞர்கள் திருமணமே வேண்டாம் என்று தப்பித்து ஓடும் நிலை உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தப் போக்கும் அர்த்தமற்றது.

உறவுகள் வலுப்பட சமத்துவம் அடித்தளம்.  கணவன் மனைவியை மதிப்பதுபோல், மனைவி கணவனை மதிக்க வேண்டும். மனைவி கணவனை நேசிப்பதுபோல் கணவனும் அவளை நேசிக்க வேண்டும். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் கொடுக்கவேண்டும். குடும்ப வேலைகளை இருவரும் பேசிப் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும். இருவரும் அவ்வப்போதும் தங்கள் பணியில் தவறுவது இயற்கை. அந்த நேரங்களில் ஒருவரையொருவர் மன்னிக்கவேண்டும்.

இது வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய சவால்! ஆனால், பல குடும்பங்கள் இச்சவாலைச் சந்தித்து வாழ்ந்து காட்டிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. இத்தகைய நீண்ட,  நெடிய,  இனிய குடும்ப உறவுகள்தான் உலகத்தை வாழ வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

யாரும் கவனிக்காத இடத்திலும்...

இறைவனின் பார்வை இருக்கிறது.

ஞாயிற்றுக்கிழமை திருப்பலி முடிந்தது. மக்கள் மெதுவாக வெளியேறிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்திக் கொண்டார்கள், சிலர் அடுத்த வார நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.

குழந்தைகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆலயத்தின் முன்பகுதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் காலியாகிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், பின்பக்கத்தில் ஒரு நாற்காலி மட்டும் இன்னும் அப்படியே இருந்தது.

அந்த நாற்காலியில் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக் கிழமையும் ஒரு வயதான அம்மா அமர்ந்திருப்பார். யாருடனும் அதிகமாகப் பேசமாட்டார். திருப்பலி தொடங்குவதற்கு முன்பே வந்து அமைதியாக அமர்ந்திருப்பார். திருப்பலி முடிந்ததும்,  மற்றவர்கள் எழுந்து செல்லும்வரை காத்திருந்து, கடைசியாக மெதுவாக வெளியேறுவார்.

அன்று அந்த நாற்காலி காலியாக இருந்தது. யாரும் முதலில் கவனிக்கவில்லை. மக்கள் தங்கள் வழியில் சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு ஆலயத்தைச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்த ஒருவர் மட்டும் அந்த நாற்காலியைப் பார்த்தார். ‘அம்மா இன்று வரவில்லையே...’ என்று மெதுவாகச் சொன்னார். அந்த ஒரு வாக்கியம் அங்கே சிறிது நேரம் அமைதியை ஏற்படுத்தியது.

நாம் தினமும் பார்க்கும் சில மனிதர்களை உண்மையில் ‘பார்க்கிறோமா?’ காலையில் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும்போது வாசலில் நிற்கும் காவலாளியைப் பார்க்கிறோம்; ஆனால், அவருடைய பெயர் நமக்குத் தெரியுமா? தினமும் நம் அறையை சுத்தம் செய்யும் பணியாளரைப் பார்க்கிறோம்; ஆனால், அவர் எப்படி இருக்கிறார் என்று ஒரு முறையாவது கேட்டிருக்கிறோமா? வகுப்பறையின் கடைசி வரிசையில் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கும் மாணவனைப் பார்க்கிறோம்; ஆனால், அவன் ஏன் அமைதியாக இருக்கிறான் என்று அறிய முயன்றிருக்கிறோமா? வீட்டில் நம்முடன் உணவு உண்ணும் ஒருவரை தினமும் பார்க்கிறோம்; ஆனால், அந்த நாளில் அவருடைய மனதில் என்ன நடந்தது என்று கேட்டிருக்கிறோமா?

சில நேரங்களில் நாம் மனிதர்களைப் பார்க்கவில்லை; அவர்களைக் கடந்து செல்கிறோம்.  நம்முடைய பார்வை வேகமாகிவிட்டது. முகங்களைப் பார்க்கிறோம்; மனிதர்களைப் பார்க்கவில்லை. செயல்களைப் பார்க்கிறோம்; உணர்வுகளைப் பார்க்கவில்லை. தவறுகளைப் பார்க்கிறோம்; அதன் பின்னால் இருக்கும் வலியைப் பார்க்கவில்லை. வெற்றியைப் பார்க்கிறோம்; அதன் பின்னால் இருந்த போராட்டத்தைப் பார்க்கவில்லை. ஒருவரின் வெளிப்புறத்தைப் பார்த்தவுடன், அவரைப் பற்றிய முடிவை எடுத்துவிடுகிறோம். ஆனால், இயேசு அப்படிப் பார்க்கவில்லை.

ஒருநாள் இயேசு எரிகோ நகருக்குள் சென்று கொண்டிருந்தார்.  கூட்டம் பெரிதாக இருந்தது. அந்தக் கூட்டத்தில் சக்கேயுவும் இருந்தான். அவனைப் பற்றி மக்கள் ஏற்கெனவே ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்கள். அவன் ஒரு வரிவசூலிப்பவன். அவன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய தீர்ப்பு அவர்களிடம் தயாராக இருந்தது. ஆனால், கூட்டத்தின் நடுவில் இயேசு அவனைப் பார்த்தார். மற்றவர்கள் பார்த்தது ஒரு வரிவசூலிப்பவனை; இயேசு பார்த்தது ஒரு மனிதனை! அதனால்தான் அவர் அவனை அழைத்தார்.

அதேபோல், வழியோரத்தில் இருந்த பர்த்திமேயுவின் குரலையும் கூட்டம் அமைதிப்படுத்த முயன்றது. ஆனால், இயேசு அந்தக் குரலைக் கேட்டார். மற்றவர்கள் அவனை ஒரு தொந்தரவாகப் பார்த்தார்கள். இயேசு அவனை ஒரு மனிதனாகப் பார்த்தார். நாம் இயேசுவைப் பின்பற்றுகிறோம் என்று சொல்கிறோம். ஆனால், ஒரு சிறிய கேள்வி: இயேசு பார்த்ததைப் பார்க்க நாம் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறோமா?

நம்முடைய வீட்டில் கவனிக்கப்படாமல் இருக்கும் ஒருவரை? நமது பணியிடத்தில் அமைதியாக இருக்கும் ஒருவரை? நமது சமூகத்தில் உதவி தேவைப்படும் ஒருவரை?  நமக்கு அருகில் இருந்தும் தனிமையில் வாழும் ஒருவரை?

சில நேரங்களில் அவர்களுக்கு நம்மிடம் பெரிய உதவி தேவையில்லை. ‘எப்படி இருக்கிறீர்கள்?’ என்று ஒரு சிறிய புன்னகை. ஒரு நிமிட உரையாடல். ஓர் அன்பான அழைப்பு. சில நேரங்களில் ஒருவரைக் கவனிப்பதே அன்பின் செயலாகி விடுகிறது.

அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை காலியாக இருந்த அந்த நாற்காலியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பணியாளருக்கு ஒரு விசயம் புரிந்தது. அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த அந்த அம்மா, பல ஆண்டுகளாக எல்லாருக்கும் மிகவும் தெரிந்தவராக இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அவரைப் பற்றி அவர்களுக்கு எவ்வளவு தெரியும்? அவர் யாருக்காகச் செபித்தார்? அவர் எந்தத் துயரத்தைச் சுமந்தார்? அவருடைய வாழ்க்கையில் யார் இருந்தார்கள்?அவருடைய இதயத்தில் என்ன இருந்தது? அவரை அவர்கள் பார்த்தார்கள்; ஆனால், ஒரு வேளை அவரை உண்மையாகப் பார்த்ததே இல்லை.

நம் வாழ்க்கையிலும் இப்படிப்பட்ட ‘காலியான நாற்காலிகள்’ ஒருநாள் வரலாம். நாம் தினமும் பார்த்த ஒருவர் இல்லாதபோதுதான் அவருடைய இருப்பின் மதிப்பை உணரலாம். அதனால் அவர்கள் நம்முடன் இருக்கும்போதே அவர்களைப் பார்ப்போம். அவர்களின் முகத்தை மட்டும் அல்ல; அவர்களின் மனத்தையும்! அவர்களின் வார்த்தைகளை மட்டும் அல்ல; அவர்களின் மௌனத்தையும்! அவர்களின் வெற்றியை மட்டும் அல்ல; அவர்களின் போராட்டத்தையும்! ஏனெனில், இயேசுவின் பார்வை வெளிப்புறத்தைத் தாண்டிச் செல்கிறது. நாம் பார்க்க மறந்து போகிறவர்களையும் அவர் பார்க்கிறார். நாம் மதிப்பிடுகிறவர்களையும் அவர் அன்போடு அணைக்கிறார். நாம் கூட்டத்தில் ஒரு முகமாகக் கடந்து செல்கிறவர்களையும் அவர்களது பெயர்களால் அறிந்திருக்கிறார். அதனால் அடுத்த முறை நீங்கள் ஒருவரைக் கடந்து செல்லும்போது, சிறிது நேரம் நின்று பாருங்கள். ஒருவேளை... அவர் உங்கள் கவனத்திற்காக அல்ல; உங்கள் அன்பிற்காகக் காத்திருக்கலாம். இறைவனின் பார்வையில், கூட்டத்தில் யாரோ ஒரு முகம் மட்டுமல்ல!

சென்னை பெருவெள்ளத்தில் வீட்டிற்குள் ஏழு அடி உயரத்தில் தண்ணீர் புகுந்துவிட்ட நிலையில், பச்சிளம் குழந்தையுடன் மூன்று நாள்கள் கஞ்சியும் தண்ணீரும் குடித்து சமாளித்த பெண், காலநிலை மாற்றத்தின் பாதிப்புகளை மற்ற எல்லாரையும்விட நன்கறிந்தவர். தனது குழந்தைக்குத் தாய்ப்பால் இல்லாத நிலையில் தேவையான மருத்துவ உதவியைப் பெற்றுத் திரும்பும் வழியில் அழுக்கு நீர் சூழ நடந்து சென்ற காரணத்தால், அறுவை சிகிச்சை முடிந்து தையலிடப்பட்டிருந்த புண்ணில் தொற்று ஏற்பட்ட அனுபவம் கொண்ட பெண்களுக்குத் தெரியும் காலநிலை மாற்ற விளைவுகள் எப்படி இருக்கும் என்று.  இன்னும் 20-25 ஆண்டுகளில் நாகப்பட்டினம் மாவட்டமே இருக்காது என்ற கணிப்புகள் இருக்கிறபோது, நாகப்பட்டினம் மாவட்ட மக்களுக்குத் தெரியும் காலநிலை மாற்றம் ஏற்படுத்தப் போகும் கொடூரம் என்னவென்று!

உயரும் கடல்மட்டத்தால் தனது மூதாதையரின் நிலத்தை விட்டுவிட்டு எங்கோ ஓரிடத்தில் குடியேறி வாழும் காலநிலை அகதிகளுக்குத் தெரியும்... காலநிலை மாற்றம் வாழ்வாதாரங்களை அழித்து பேரழிவை ஏற்படுத்தும் என்று.

ஓர் ஊரில் திடீரென்று ஏற்படுகிற பெருவெள்ளத்தால் அந்த ஊரில் விவசாயம் செய்யும் ஒட்டுமொத்தப் பெண்களும் அந்த ஊரைக் காலி செய்யவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்படுகிறபோது என்ன நடக்கும் அப்பெண்களுக்கு?

காலநிலை மாற்றத்தின் பாதிப்புகளைப் பொதுமைப்படுத்திப் பார்க்கும் அணுகுமுறையிலிருந்து பாலினச் சமத்துவ அணுகுமுறை, விளிம்புநிலை மக்கள் அணுகுமுறை, பழங்குடியினர் அணுகுமுறை, நிலமற்ற உழைக்கும் மக்கள் அணுகுமுறை, தலித் மக்கள் அணுகுமுறை எனப் பன்முகக்கோணங்களில் பார்க்கவேண்டியிருக்கிறது. ஏனெனில், காலநிலை மாற்றத்தின் பாதிப்புகள் அனைத்து நாடுகளிலும், அனைத்து மக்களுக்கும், அனைத்துப் பாலினத்தவருக்கும், அனைத்துச் சாதியினருக்கும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில்லை என்பதிலிருந்து பன்முகப் பார்வை எவ்வளவு முக்கியம் என்பது நமக்குப் புலப்படும்.

காலநிலை மாற்றத்தால் வரும் பாதிப்புகள் விளிம்புநிலையில் இருப்பவர்கள், வறியவர்கள், ஒடுக்கப்பட்டச் சாதியைச் சார்ந்தவர்கள், சிறுபான்மையினர், பெண்கள், குழந்தைகள் போன்றவர்களையே அதிகம் பாதிக்கும் என்று நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. காலநிலை மாற்றம் ஆண்களைவிட பெண்களுக்கு இரட்டிப்புச் சுமையை ஏற்படுத்துகிறது என்பதே உண்மை. காலநிலை மாற்றத்தால் இயற்கை பேரிடர்கள் அதிகம் நிகழும் கடலோர மாநிலங்களில் ஆண்களே வேலை தேடி அதிகதிகமாக இடம்பெயரும் சூழலில், குடும்பத்தின் முழு பொறுப்பும் பெண்கள் மீதே விழுகிறது. இது அவர்களுக்கு மன அழுத்தத்தையும், குடும்பத்தினரை அவர்களின் ஆரோக்கியத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் சூழலையும் ஏற்படுத்துகிறது.

சில ஆய்வுகளின் உண்மைகளும் கணிப்புகளும்

• காலநிலை புலம்பெயர்வின்போது இடம்பெயர்பவர்களில் 70% பெண்களே. பாகிஸ்தானின் 2010-இல் நேர்ந்த வெள்ளப்பாதிப்பில் இடமிழந்தோரில் 70%  பெண்களே. 2004-இல் இந்தியா, இந்தோனேஷியா, இலங்கையைத் தாக்கிய ஆழிப்பேரலையில் ஆண்களைவிட மூன்று மடங்கு பெண்கள் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள்.

• 2040-இல் கங்கைச் சமவெளியிலிருந்து மட்டும் 40 இலட்சம் வேளாண் மக்கள் பயிர்த்தொழிலை இழந்து புலம்பெயர்வார்கள். காலநிலை மாற்றத்தின் பாதிப்பால் 15 இலட்சம் பெண் குழந்தைகளுக்குக் கட்டாயத் திருமணம் நடக்கும்.

• உகாண்டாவில் 2014 முதல் 2018 வரையிலான வறட்சிக்காலத்தில் பெண்ணுறுப்பு சிதைவு, வன்புணர்வு அதிகரித்திருக்கின்றன.

• 2025, சனவரியில் ‘நேச்சர்’ இதழில் வெளியான ஆய்வில், 2010 முதல் 2020 வரையிலான காலகட்டத்தில் ஏழை மற்றும் வளர்ந்து வரும் நாடுகளில் வெள்ளப்  பாதிப்புகள் காரணமாக 1,07,888 பெண்கள் கருக்கலைப்பிற்கு ஆளானதாகக் கூறுகிறது. இந்தியாவில் 2015 முதல் 2021-க்குள் கருவிலேயே குழந்தை உயிரிழக்கும் விகிதம் 28.6% அதிகரித்ததாகக் கூறுகிறது.

• யூனிசெப் அறிக்கையின்படி 2035-ஆம் ஆண்டிற்குள் காலநிலை பேரிடர்களால் 15.8 கோடி பெண்கள் தீவிர வறுமையில் தள்ளப்படுவார்கள். 23.6 கோடி பெண்கள் உணவுப் பாதுகாப்பின்மையை எதிர்கொள்வார்கள்.

• காலநிலை மாற்றப் பேரிடர்களின்போது வருமானத்திற்காகப் பெண்கள் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் போக்கும் அதிகரித்திருக்கிறது. 2021-இல் வெளியிட்ட விரிவான ஆய்வின்படி, விலைவாசியோ, வளங்களுக்கான போட்டியோ நிலவுகிறபோது, வேறு வழியில்லாமலோ அல்லது பிறரின் வற்புறுத்தலினாலோ பெண்கள் தங்கள் உடலை ஒரு பண்டமாக முன்வைக்கிறார்கள். கொல்கொத்தாவில் ஏற்பட்ட ‘ஐலா’ புயலின் (2009) பாதிப்பிற்குப் பிறகு, அங்கிருந்த பாலியல் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை 20 முதல் 25 விழுக்காடு அதிகரித்திருக்கிறது என்கிறார் மருத்துவர் ஸ்மரஜித் ஜனா.

• பீகாரில் வெள்ளத்திற்குப் பின்னான காலகட்டங்களில், திருமணம் என்கிற பெயரில் பெண்களைப் பாலியல் தொழிலுக்காகக் கடத்துவது, குடும்ப வன்முறை, பெண்கள் மீதான பாலியல் தாக்குதல் அதிகரித்திருக்கின்றன.

• காலநிலைப் பேரிடர்களின்போதெல்லாம் பெண்களுக்கெதிரான உடல் ரீதியான அல்லது பாலியல் வன்முறை 20 முதல் 30 விழுக்காடு வரை அதிகரிக்கிறது என்கிறார் ஒரு விஞ்ஞானி.

பெண்களுக்கு ஏற்படும் இரட்டிப்புச் சுமைகள்

இராமநாதபுரம், சிவகங்கை மாவட்டங்களின் பல்வேறு பகுதிகளில் நிலத்தடி நீர் பெருமளவு குறைந்துவிட்டதால் பெண்கள் 5 முதல் 10 கிலோ மீட்டர் வரை தண்ணீர் தேவையைப் பூர்த்திச் செய்ய பயணிக்க வேண்டியுள்ளது என்கிறார் காலநிலை செயல்பாட்டுக் குழுவைச் (CCAG) சார்ந்தவரான விஷ்வஜா சம்பத். வீட்டு வேலைகளிலும், சுத்தம் செய்வதிலும், தண்ணீர் சுமந்து வருவதிலும், அதிக தொலைவு பயணிப்பதிலும், மழைநீரைச் சேகரித்து வருவதிலும், குழந்தைகளைப் பேணுவதிலும், வீட்டு எரிசக்தி வளங்களைச் சேகரிக்கும் உழைப்பிலும், பேரிடர்களின்போது அடிப்படைத் தேவைகளைப் பெறுவதற்கும் பெண்களே மணிக்கணக்கில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

உலகளவில் 70 விழுக்காட்டிற்கும் மேற்பட்ட தண்ணீர் சேகரிப்புப் பணிகள் மற்றும் நிர்வகிப்பதற்குப் பெண்களே பொறுப்பாக உள்ளனர்.

மத்திய குடும்ப நலத்துறை அமைச்சகம் வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி, 2024 வரையில் இந்தியாவில் 17 மாநிலங்களில் 40 ஆயிரம் பேர் வெப்ப நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்த 40,000 பேரைக் கவனிக்கும் பொறுப்பு சமூக அடுக்கில் பெண்களின் மேல் நீண்டகாலமாகச் சுமத்தப்பட்டுள்ளது. அதனால் பெண்களுக்கு ஏற்படும் உளவியல் சிக்கல்கள், மனஅழுத்தம், குடும்பச் சுமைகள் இன்னும் இரட்டிப்பாகும்.

வளிமண்டல மாசு அதிகரிப்பால் உலக அளவில் 30 கோடி பேர் ஆஸ்துமா நோயினால் பாதிக்கப்படும் வாய்ப்புள்ளதாக இருக்கும்போது, இந்த 30 கோடி பேரையும் கவனிக்கும் பொறுப்பு யார்மீது விழும்? நோய்வாய்ப்பட்டவர்களையும், வயதானவர்களையும், சிறுவர்களையும் கவனிக்கும் பொறுப்பு, அவர்களுக்கு வேண்டிய மருத்துவச் சேவைகளைப் பெறச்செய்தல் எனக் குடும்பப் பணிச்சுமைகளைக் காலநிலைப் பேரிடர்கள் சாதியாலும் பாலின வேறுபாட்டினாலும் ஒடுக்கப்படுகின்ற பெண்களுக்கு இரட்டிப்பாக்கும் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

காலநிலை மாற்றத் தணிப்பு நடவடிக்கைகளில் பாலினச் சமத்துவம்

காலநிலை மாற்றத் தணிப்பு நடவடிக்கைகளில் பாலினச் சமத்துவமின்மை பெரும் சவாலாக இருப்பதாக, ‘பப்ளிக் லைப்ரரி ஆப் சயின்ஸ்’ இதழில் வெளியான ஓர் ஆய்வுக்கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. கடந்த டிசம்பர் மாதம் நடந்த 29-வது காலநிலை உச்ச மாநாட்டில் காலநிலை செயல்முறையில் பாலினச் சமத்துவத்தை ஊக்குவிப்பதற்கான ஐ.நா. திட்டத்தை (Lima Work Programme on Gender) மேலும் பத்து ஆண்டுகளுக்கு நீடிக்கத் திட்டமிட்டுள்ளது.

பேரிடர் நிவாரணக் குழுக்களில் பெண்கள் இல்லை. தேசிய அளவிலும், உலக அளவிலும் காலநிலை குறித்த பேச்சுவார்த்தைகளில் பங்கேற்கும் பெண்களின் விகிதம் 30 விழுக்காட்டிற்கும் குறைவாகவே உள்ளது என்கிறார் சூழலியல் அறிஞர் டயானா லிவர்மன். கல்வி மற்றும் நிதி ஆதாரங்களை அணுகுவது விளிம்புநிலை சமூகங்களைச் சேர்ந்த பெண்களுக்குப் பெரும் சவால். காலநிலை பாதிப்புகள் இருபாலாருக்கும் சமமாக இல்லை, காரணம், சமூகக் கட்டமைப்பில் நிலவும் பாலினச் சமத்துவமின்மையே என்கிறார் மினிகோவிந்தன்.

பாலினக் கண்ணோட்டங்களைக் காலநிலை உத்திகளில் புகுத்துவதோடு, முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளில் பெண்களுக்குச் சமமான பிரிதிநிதித்துவம் இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். தொழில்நுட்பத் தீர்வுகளைவிட சமூக அளவிலான பாலின, வர்க்க, சாதி, இனம் சார்ந்த தனித்தனித் தீர்வுகள் முக்கியம்.

சமூகப் பார்வை இல்லாத சூழல் பாதுகாப்பு, பெண்ணியப் பார்வை இல்லாத காலநிலைத் தீர்வுகள், ஒடுக்கப்பட்டவர்களைப் பேசாத மேட்டிமை உரையாடல்கள், சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் களையாத தொழில்நுட்பத் தீர்வுகள், சாதி, வர்க்கம், பாலினம் இவைகளைக் கணக்கில் எடுக்காது மேற்கொள்ளப்படும் பேரிடர் தடுப்பு, மட்டுப்படுத்துதல், மீள்திறன் நடவடிக்கைகள் அனைத்துமே வேண்டிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தாது. காலநிலை மாற்றத்திற்கு எந்தவிதத்திலும் காரணமில்லாத ஒரு பாலின வர்க்கம் காலநிலை மாற்றத்தின் பேரிடர்களால் ஒடுக்கப்படுவது காலநிலை நீதிக்கு எதிரானது. காலநிலைப் பேரிடர்களுக்குக் காரணமானவர்கள் தீர்வுகளை முன்மொழிவதைவிட, பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தீர்வுகளை முன்வைப்பதே காலநிலை நீதி.