சிறப்புக்கட்டுரை

‘பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை என்பது ஒரு தனிப்பட்ட புனிதரின் ஆன்மிக வழியை (Charism) மையமாகக் கொண்ட துறவறச் சபை அல்ல; மாறாக, உள்நாட்டுத் திரு அவையைப் பற்றிய ஆழமான புரிதலை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு மறைப்பணியியலின் வெளிப்பாடாகும். தொடக்கத்தில் அது ஒரு துறவற சபையாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, ஓர் இயக்கமாகவே இருந்தது. குறிப்பாக, பல்லுவும், அவரது தோழர்களும் உரோமானிய அதிகாரத்தை வலுப்படுத்துவதற்காகக் கிழக்கு நாடுகளுக்குச் செல்லவில்லை; மாறாக, உண்மையான ஆசியத் திரு அவைகளை உருவாக்குவதற்கான சூழலை உருவாக்குவதற்கே சென்றனர். ஆகவே, உள்நாட்டுக் குருக்களை உருவாக்குவது பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை, மறைப்பணியின் அடிப்படை நோக்கங்களுள் ஒன்றாக அமைந்தது. இதனை உறுதிப்படுத்தும் வகையில், 1664, சனவரி 28-ஆம் நாள் தாய்லாந்தின் அயூத்தியாவில் நடைபெற்ற முதல் அயூத்தியா திரு அவைக் கூட்டம் ‘வேதியர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்தல், அவர்களைப் பணிக்குருத்துவத்திற்கு ஆயத்தப்படுத்துதல்’ என்ற தலைப்பில் முழு அதிகாரத்தை ஒதுக்கியது.

வீராம்பட்டினத்தில் பெரிய குருமடம் (1771)

1664-ஆம் ஆண்டிலேயே பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை மறைப்பகுதிகளுக்குச் சேவை செய்யும் வகையில் ‘கொலேஜ் ஜெனரல்’ என்ற பெயரில் ஒரு பெரிய குருமடம் தாய்லாந்தின் அயூத்தியாவில் நிறுவப்பட்டது. இதன் முதல் அதிபராக அருள்தந்தை  லனோ பணியாற்றினார். ஆரம்பத்தில் ஆறு மாணவர்களுடன் தொடங்கப்பட்ட இக்குருமடம், பின்னர் மக்காவிலிருந்து வந்த மூன்று மாணவர்களால் மேலும் ஒன்பதாக வளர்ச்சி பெற்றது. 1765-1767-ஆம் ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற பர்மா-தாய்லாந்து போரின் காரணமாக, குருமடம் தென் வியட்நாமிற்கு மாற்றப்பட்டது. அங்கும் ஏற்பட்ட அரசியல் குழப்பங்கள், சமயத் துன்புறுத்தல் காரணமாக 1771-ஆம் ஆண்டு பிரெஞ்சு ஆட்சியின் பாதுகாப்பில் இருந்த பாண்டிச்சேரி அருகிலுள்ள வீராம்பட்டினத்திற்கு மாற்றப்பட்டது. இக்காலத்தில் அருள்தந்தை பிஞோ தெ பெஹேன்  குருமடத்தின் அதிபராக 1774-ஆம் ஆண்டுவரை பணியாற்றினார். பின்னர் அருள்தந்தை மாதோன் பொறுப்பேற்றார். 1775-ஆம் ஆண்டு திருத்தந்தை ஆறாம் பயஸ்  இந்தியாவில் இயங்கி வந்த இந்தப் பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை பொதுக்குருமடத்தை அதிகாரப்பூர்வ மாக அங்கீகரித்து, திருத்தூதர் பீடத்தின் சிறப்புப் பாதுகாப்பின்கீழ் வைத்தார். எனினும், கிழக்கு ஆசிய நாடுகளிலிருந்து பாண்டிச்சேரி அதிக தொலைவில் இருந்ததால் மாணவர் சேர்க்கை குறைந்து, 1781-இல் குருமடம் மூடப்பட்டது. பின்னர் 1807-ஆம் ஆண்டு பினாங்கில் மீண்டும் தொடங்கப்பட்டு ஆசியத் திரு அவைக்குப் பெரும் சேவையாற்றியது.

உழவர்கரையில் பெரிய குருமடம் (1778)

1776-ஆம் ஆண்டு இயேசு சபை தடை செய்யப்பட்டபோது பாண்டிச்சேரி பகுதியில் இயங்கி வந்த இயேசு சபையினரின் மறைப்பணிப் பொறுப்பை பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை ஏற்றுக்கொண்டது. இதுவே பின்னாளில் ‘பாண்டிச்சேரி மறைப்பணி’ என்று அழைக்கப்பட்டது. ஆயர் பிரிகோ பாண்டிச்சேரி மறைப்பணியின் பொறுப்பை ஏற்றபோது, அவருடன் ஐந்து பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபைக் குருக்கள் மட்டுமே வந்தனர். இந்தியாவை விட்டு வெளியேற மறுத்த பதினைந்து இயேசு சபை அருள்தந்தையரும் அவர்களுடன் இணைந்து இறைப்பணியைத் தொடர்ந்தனர். 1777-இல் அருள்தந்தை நிக்கோல் ஷாம்பெனுவா மற்றும் அருள்தந்தை ஜீன் சார்ல்ஸ் பெரின் இந்தியா வந்த பின்னர், 1820 வரை புதிய மறைப்பணியாளர்கள் மிகக் குறைவாகவே அனுப்பப்பட்டனர்.  பல்வேறு சவால்களுக்கு மத்தியிலும், உள்நாட்டு இறையழைப்புகளை வளர்த்து, இந்தியக் குருக்களை உருவாக்கி, இந்தியத் திரு அவையைத் தன்னிறைவு பெற்ற உள்நாட்டுத் திரு அவையாக உருவாக்கவேண்டும் என்ற பாரிஸ் அந்நிய வேத போதக சபையின் மறைப்பணித் தொலைநோக்குப் பார்வை ஒருபோதும் மங்கவில்லை. இதுவே பின்னாளில் பாண்டிச்சேரி மறைத்தளத்தின் வளர்ச்சிக்கும், இந்தியாவில் கத்தோலிக்கக் குருக்கள் உருவாக்கத்தின் வரலாற்றிற்கும் வலுவான அடித்தளமாக அமைந்தது.

ஆயர் பிரிகோ 1777-ஆம் ஆண்டு பாண்டிச்சேரி மறைப்பணியின் பொறுப்பை ஏற்றபோது, வீராம்பட்டினத்தில் இயங்கி வந்த கொலேஜ் ஜெனரல் (College General)  வழியாக இந்திய உள்நாட்டுக் குருக்களை உருவாக்கவேண்டும் என்று ஆழ்ந்த விருப்பம் கொண்டிருந்தார். இதற்காக மூன்று இளைஞர்களை அக்குருமடத்திற்கு அனுப்பினார். ஆனால், வெளிநாட்டினருடன் தங்கள் பிள்ளைகள் தங்கிப் பயிலக்கூடாது என்ற பெற்றோரின் எதிர்ப்பினால், அவர்கள் மீண்டும் அழைக்கப்பட்டனர். இந்நிலையை உணர்ந்த ஆயர் பிரிகோ மக்களின் மனநிலையையும், பண்பாட்டு உணர்வுகளையும் மதித்து பாண்டிச்சேரி மறைத்தளத்திற்கெனத் தனியான பெரிய குருமடம் தொடங்கவேண்டும் என்று தீர்மானித்தார். 1778-ஆம் ஆண்டு ‘கிராண்ட் செமினேர்’ என்ற பெயரில் உழவர்கரையில் பெரிய குருமடம் நிறுவப்பட்டது. இதன் முதல் அதிபராக, பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபையில் இணைந்த மேனாள் இயேசு சபை அருள்தந்தையான அருள்தந்தை புஸான் நியமிக்கப்பட்டார். 1788, டிசம்பர் 20 அன்று தோமாஸ்  என்ற முதல் இந்தியர் குருவாகத் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார். தொடர்ந்து 1789, சனவரி 2-ஆம் நாள் பிலிப் என்ற இரண்டாவது இந்தியரும் குருவாக அருள்பொழிவு பெற்றார்.

புதுவையில் புனித யோசேப்பு குருமடம் (1792)

1791, நவம்பர் 8-ஆம் நாள் ஆயர் பிரிகோ இறைவனடி சேர்ந்தபின் ஆயர் ஷாம்பெனுவா மறைத்தளத்தின் பொறுப்பை ஏற்றார். குருமடம் நகரத்திற்கு அருகில் இருக்கவேண்டும் என்ற நோக்கில் 1792-ஆம் ஆண்டு பாண்டிச்சேரி பேரால யத்திற்கு அருகில் ‘புனித யோசேப்பு குருமடம்’ நிறுவப்பட்டது. இதன் அதிபராக அருள்தந்தை மாஞ்ஞி நியமிக்கப்பட்டார். பன்னிரண்டு மாணவர்களில், ஷாம்பெனுவா 1810-ஆம் ஆண்டு இறக்கும்முன் ஒன்பது இந்தியர்களைக் குருவாகத் திருநிலைப்படுத்தினார். அவர்களில் இருவர் பின்னர் இறந்தனர்; ஒருவர் தேவையான தகுதிகளைப் பெறவில்லை.

1810-ஆம் ஆண்டு ஆயர் எபேர் மறைத்தளத்தின் பொறுப்பை ஏற்றபோது, மறைப்பணியின் நிலை மிகவும் சவாலானதாக இருந்தது. அப்போது மொத்தம் ஒன்பது ஐரோப்பிய மறைப்பணியாளர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். அவர்களில் ஆறு பேர் பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபைக் குருக்களும், மூவர் மேனாள் இயேசு சபை அருள்தந்தையரும் ஆவர். நாற்பது ஆண்டுகள் குருமட அதிபராகப் பணியாற்றிய அருள்தந்தை மாஞ்ஞி தனது மாணவர்களில் பதின்மூன்று பேரை குருத்துவ அருள்வாழ்விற்கு வழிநடத்திய பெருமையைப் பெற்றார்.

இதேகாலத்தில், திப்பு சுல்தானின் துன்புறுத்தல்கள் மற்றும் பொருளாதார நெருக்கடி காரணமாக, குருமடத்தை நடத்துவது மிகவும் கடினமாக இருந் தது. 1813-ஆம் ஆண்டு குருமடத்தை மூடுவது குறித்து ஆயர் எபேர் சிந்தித்தார். இந்தச் செய்தியை அறிந்த அருள்தந்தை அபே டுபுவா தனது சொந்த நிதியிலிருந்து குருமடத்தை நடத்த முன்வந்தார். அவரது தாராள மனப்பான்மை காரணமாக, குருமடம் தொடர்ந்து செயல்பட முடிந்தது. ஆயர் எபேர் தனது ஆயர் பணிக்காலத்தில் எட்டு இந்தியர்களைக் குருக்களாகத்  திருநிலைப்படுத்தினார்.

1832-ஆம் ஆண்டு அருள்தந்தை பிகோ போகிளேர் அதிபராகப் பொறுப்பேற்று, சில ஒழுங்கு மாற்றங்களை அறிமுகப்படுத்தினார். அவை மாணவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாததால் பலர் குருமடத்தை விட்டு வெளியேறினர். பின்னர் அவர் மாற்றப்பட்டு, அருள்தந்தை ஓலாஞ் பொறுப்பேற்றாலும் நிலைமை சீரடையவில்லை. இதன் விளைவாக, குருமடம் தற்காலிகமாக மூடப்பட்டது. 1835-ஆம் ஆண்டு அருள்தந்தை லெஹோடி அதிபராக வந்து குருமடத்தை மீண்டும் திறந்து, அதன் வளர்ச்சிக்குப் புத்துயிரூட்டினார்.

பாண்டிச்சேரி திரு அவைக் கூட்டமும் (1844), குருமட வளர்ச்சியும்

1836-ஆம் ஆண்டு ஆயர் எபேர் மறைவிற்குப் பிறகு, ஆயர் பொன்னான் மறைத்தளத்தின் பொறுப்பை ஏற்றார். அப்போது அவருடன் 20 பிரெஞ்சு மறைப்பணியாளர்கள், நான்கு இந்தியக் குருக்கள், 102 வேதியர்கள் இணைந்து சுமார் 82,000 கத்தோலிக்க நம்பிக்கையாளர்களுக்கு இறைப்பணி ஆற்றி வந்தனர். 1842-ஆம் ஆண்டு அருள்தந்தை கேயோ மற்றும் அருள்தந்தை ஷெவாலியே ஆகியோர் மறைப்பணியின் எதிர்கால வளர்ச்சிக்காக அனைத்து மறைப்பணியாளர்களும் ஒன்றுகூடி ஆலோசனை நடத்தவேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தனர். பெரும்பாலான மறைப்பணியாளர்கள் இத்தகையதொரு கூட்டத்தை ஒரு திரு அவைக் கூட்டத்தின் (Synod) வடிவில் நடத்த வேண்டும் என்ற தங்கள் விருப்பத்தை வெளியிட்ட னர். இதனை ஏற்றுக்கொண்ட ஆயர் பொன்னான் 1844, சனவரி 18-ஆம் நாள் பாண்டிச்சேரி திரு அவைக் கூட்டத்தைத் தொடங்கினார். இந்தத் திரு அவைக் கூட்டம் சிறிய குருமடம், பெரிய குருமடம் உள்நாட்டுக் குருக்களின் உருவாக்கம் மற்றும் மறைப்பணியின் எதிர்கால வளர்ச்சி ஆகிய முக்கிய அம்சங்களை ஆழமாக ஆராய்ந்து, புதுவை மறைத்தளத்தின் வரலாற்றில் புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்கியது. 1844-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற பாண்டிச்சேரி திரு அவைக் கூட்டம், இந்தியத் திரு அவை வரலாற்றில் மிக முக்கியமான மைல்கல். 1845-1846 காலப்பகுதியில், பாண்டிச்சேரி மறைப்பணி மூன்று தனித்தனி மறைமாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது (பாண்டிச்சேரி, கோயம்புத்தூர், மைசூர்). கோயம்புத்தூர் மற்றும் மைசூர் மறைமாவட்டங்கள் 1898-ஆம் ஆண்டு வரை தங்களுக்கெனத் தனிப்பட்ட குருமடங்களை நடத்தி வந்தன.

புதிய குருமடமும் - சாதியமும்

1844, பாண்டிச்சேரி திரு அவைக் கூட்டத்திற்குப் பிறகு ஆயர் பொன்னான் மறைத்தள வளாகத்திலேயே புதிய சிறிய குருமடத்திற்கான அடிக்கல்லை நாட்டினார். ஆனால், பெரிய குருமடக் கட்டடம் தொடங்கும் முன்பே எதிர்பாராத சிக்கல்கள் உருவாயின. அக்காலத்தில், சாதி மரபுகளை மதிக்கும் நோக்கில் பேராசிரியர்கள் மாணவர்களிடமிருந்து தனியே உணவருந்துவது வழக்கமாக இருந்தது. ஒருநாள், குருமடப் பேராசிரியரான அருள்தந்தை லெரூ எந்த முன்னறிவிப்பும் இன்றி, மாணவர்களுடன் தரையில் அமர்ந்து இந்திய முறைப்படி உணவருந்தினார். இந்தச் செய்தி வெளியே பரவியதும், பல கத்தோலிக்கர்கள் கடுமையான எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தினர். இதனைத் தொடர்ந்து 1847, செப்டம்பர் 29 அன்று மற்றொரு நிகழ்வு நடந்தது. மாலை திருப்புகழ் (Vespers) மற்றும் ஊர்வலத்தில் உதவுவதற்காக குருமாணவர்கள் தலைப்பாகை (Turban) அணியாமல், அங்கி (Cassock) மட்டும் அணியுமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டனர். அந்தக் காலத்தில் தலைப்பாகை அணிவது குருக்களின் மரபுச் சின்னமாகக் கருதப்பட்டதால், இது மக்களிடையே பெரும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது. பலர் தேவாலயத்திற்கு வருவதை நிறுத்தினர். பாண்டிச்சேரி பேராலயமே வெறிச்சோடியது. ஆயர் பொன்னான் வெளியிட்ட ஆயர் மடலும் இந்தப் பிரச்சினைக்கு உடனடித் தீர்வைக் கொண்டு வரவில்லை. இதனால் 1847, டிசம்பர் 27 அன்று குருமடம் ‘காலவரையற்ற விடுமுறை’ என்ற பெயரில் தற்காலிகமாக மூடப்பட்டது. 1848, சனவரியில் அருள்தந்தை லெரூ வேறு இடத்திற்கு மாற்றப்பட்ட பின்னர், பதற்றம் தணிந்தது. குருமடம் மீண்டும் திறக்கப்பட்டபோது வெறும் 17 மாணவர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். இந்த அனுபவத்திற்குப் பிறகு ஆயர் பொன்னான் சிறிய குருமடத்தை ‘பெட்டி செமினேரி கல்லூரி’ என்ற கல்வி நிறுவனமாக மாற்றி, அனைத்து இளைஞர்களுக்கும் கல்வி வழங்கும் நிலையமாக்கினார்.

பெரிய குருமடத்தின் புதிய தொடக்கம்

சிறிய குருமடப் பிரச்சினைகள் சீரடைந்த பிறகு ஆயர் பொன்னான் தனது முழு கவனத்தையும் பெரிய குருமட வளர்ச்சியின்மீது செலுத்தினார். சிறிய குருமடத்தையும், பெரிய குருமடத்தையும் தனித்தனியாகப் பிரித்தார். 1850, மே மாதத்தில், மறைத்தளத் தோட்டத்தில் புதிய பெரிய குருமடக் கட்டடத்திற்கான அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது. 1850, செப்டம்பர் 18 அன்று புதிய பெரிய குருமடம் சிறப்பாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டு திறந்து வைக்கப்பட்டது. இதன் முதல் இயக்குநர்களாக அருள்தந்தை கொதேல் மற்றும் அருள்தந்தை லிழோன் நியமிக்கப்பட்டனர். அடுத்த பதினைந்து ஆண்டுகளில் இந்தக் குருமடம் வழியாக ஒன்பது இந்தியக் குருக்கள் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டனர். 1777 முதல் 1861 வரை பணியாற்றிய நான்கு ஆயர்கள் இணைந்து மொத்தம் 27 இந்தியக் குருக்களை மட்டுமே திருநிலைப்படுத்த முடிந்தது.

பாண்டிச்சேரியில் புனித யோசேப்பு மண்டலப் பெரிய குருமடம் (1897)

1873-ஆம் ஆண்டு பாண்டிச்சேரி மறைமாவட்டத்தில் 25 இந்தியக் குருக்கள் பணியாற்றி வந்தனர். மேலும், குருத்துவ அழைப்பைப் பெறும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கையும் தொடர்ந்து அதிகரித்தது. இதனால் 1850-ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்ட குருமடம் மாணவர்களின் எண்ணிக்கைக்குப் போதுமானதாக இல்லாமல் போனது. எனவே, ஆயர் லாவேனான் புதிய குருமடக் கட்டடங்களை எழுப்பினார். 1879-ஆம் ஆண்டு அருள்தந்தை போர், குருமடத்தின் புதிய இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டார். அவரது 25 ஆண்டுகாலத் தலைமையில் 300-க்கும் மேற்பட்ட குருமாணவர்கள் ‘பெட்டி’ செமினேரில் இணைந்தனர். ஆயர் லாவேனான் அவர்களின் ஆயர் பணிக் காலத்தில் 28 இந்தியக் குருக்கள் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டனர். ஒவ்வொரு மறைமாவட்டமும் ஒரு பேராசிரியரையும் குருமடப் பணிக்காக வழங்கியது. பாண்டிச்சேரி மறைமாவட்ட மண்டலத்திற்கு எனப் பொதுவான ஒரு குருத்துவக் கல்லூரியை நிறுவ வேண்டும் என்ற கருத்து ஆயர் காந்திக்கு உருவானது. இக்கருத்தை அம்மண்டலத்தின் பிற ஆயர்களும் ஏற்றுக்கொண்டனர். இதன் விளைவாக, 1897-ஆம் ஆண்டு பாண்டிச்சேரி பெரிய குருமடம், தென்னிந்தியாவில் பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை மறைப்பணிக்கு உள்பட்ட அனைத்து மறைமாவட்டங்களுக்கும் சேவை செய்யும் மண்டலப் பெரிய குருமடமாக உயர்ந்தது. 1909-ஆம் ஆண்டு, பாண்டிச்சேரி பேராயர் மொரேல் சந்திர நாகூரில் மறைப்பணியாற்றிய அருள்தந்தை காயே அவர்களைக் குருமடத்தின் அதிபராக நியமித்தார். அவரது 25 ஆண்டுகாலச் சிறப்பான தலைமையில், பாண்டிச்சேரி மண்டலக் குருமடம் வழியாக நான்கு மறைமாவட்டங்களுக்கு 90 இந்தியக் குருக்கள் உருவாக்கப்பட்டனர்.

பெங்களூருவில் புனித பேதுரு பாப்பிறைக் குருமடம் (1934)

பாண்டிச்சேரி குருமடத்தில் இடவசதி பெரும் சவாலாக மாறியது. இதனால் 1928-ஆம் ஆண்டு திரு அவை மாகாண ஆயர்கள் ஒன்றுகூடி, பெங்களூருக்குப் பெரிய குருமடத்தை மாற்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க முடிவை எடுத்தனர். இந்தத் தீர்மானம் 1934-ஆம் ஆண்டு நடைமுறைக்கு வந்தது. இதன் மூலம், பாண்டிச்சேரியின் புகழ்பெற்ற பெரிய குருமடம், இன்று புனித பேதுரு பாப்பிறை குருமடம் என்ற பெயரில் அறியப்படும் புதிய குருமடமாகத் திகழத் தொடங்கியது. 1934-ஆம் ஆண்டில் குருமடத்தில் நான்கு பேராசிரியர்கள் பணியாற்றினர்: அருள்தந்தை காயே (முதல்வர்) மெய்யியல் கற்பித்தார்; அருள்தந்தை கேங்கனல் அறநெறி இறையியல் கற்பித்தார்; அருள்தந்தை புவாந்தே திருவிவிலியம் கற்பித்தார்; அருள்தந்தை ஓதியோ மறைக்கோட்பாட்டு இறையியல் கற்பித்தார். அப்போது பாண்டிச்சேரி, சேலம், கும்பகோணம், கோவை, பெங்களூரு மறைமாவட்டங்களைச் சேர்ந்த 60 குருமாணவர்கள் கல்வி பயின்றனர்.

புதிய குருமடக் கட்டடத்தின் கட்டுமானச் செலவில் புனித திருத்தூதர் பேதுரு பாப்பிறை சங்கம் குறிப்பிடத்தக்க நிதி உதவி வழங்கியது. அதன் நன்றிக்கடனாக, புதிய குருமடத்திற்கு ‘புனித பேதுரு குருமடம்’ என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டது. 1942-ஆம் ஆண்டு உரோமில் உள்ள திருத்தூதர் பீடம், புனித பேதுரு குருமடத்தை அதிகாரப்பூர்வமாக மண்டலப் பெரிய குருமடமாக அங்கீகரித்தது.

1942-ஆம் ஆண்டு பெரிய குருமடம் தற்காலிகமாக சேலத்திற்கு மாற்றப்பட்டது. 1946-ஆம் ஆண்டு, 36 ஆண்டுகள் சிறப்பாக முதல்வராகப் பணியாற்றிய அருள்தந்தை காயே ஓய்வு பெற்றார். அவரைத் தொடர்ந்து அருள்தந்தை ஜாக்மார் (1946 -1949), அருள்தந்தை பாசாயிஸ்தேகி  (1949-1960), அருள்தந்தை ரோசின்னியோல் (1960-1973) ஆகியோர் பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபையின் இறுதி முதல்வர்களாகப் பணியாற்றினர்.

1973-ஆம் ஆண்டு உதகமண்டலம் மறைமாவட்டத்தைச் சேர்ந்த அருள்தந்தை அருள்தாஸ் ஜேம்ஸ் அவர்கள், புனித பேதுரு குருமடத்தின் முதல் இந்திய அதிபராகப் பொறுப்பேற்றார். இவ்வாறு 1844-இல் புதுவை திரு அவைக் கூட்டம் கனவு கண்ட இலக்கு நிறைவேறியது. இந்தியக் குருக்கள் உருவாக்கப்பட்டதோடு, குருமடத்தின் நிர்வாகமும் இந்திய ஆயர்களின் தலைமையிலும் பொறுப்பிலும் ஒப்படைக்கப்பட்டன.

1934-ஆம் ஆண்டு பாண்டிச்சேரி குருமடம் பெங்களூருக்கு மாற்றப்படும் வரை மேலும் 100 இந்தியக் குருக்கள் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டனர். அவர்களில் இறுதியாகத் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டவர் ஆயர் மார்க் கோபு. பின்னர் அவர் 1949-ஆம் ஆண்டு பாண்டிச்சேரி-கடலூர் துணை ஆயராகவும், 1953-ஆம் ஆண்டு ஹைதராபாத் பேராயராகவும் பணியாற்றினார். 2026-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, புனித பேதுரு பாப்பிறை குருமடத்தின் நிர்வாகக் குழுவில் 17 ஆயர்கள் உறுப்பினர்களாக உள்ளனர். கடந்த 250 ஆண்டுகளாக 2,123-க்கும் மேற்பட்ட குருக்கள் இக்குருமடத்தில் பயின்று திரு அவைக்குப் பணியாற்றியுள்ளனர். மேலும், இக்குருமடம் மூன்று கர்தினால்கள், 50-க்கும் மேற்பட்ட பேராயர்கள் மற்றும் ஆயர்களை உலகத் திரு அவைக்கு வழங்கியுள்ள பெருமையைப் பெற்றுள்ளது.

பாண்டிச்சேரி குருமடம் இந்தியாவின் முதல் குருமடம் அல்ல; அதற்கு முன்னரே இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் குருமடங்களை நிறுவ பல முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தன. பல குருமடங்கள் தோன்றியிருந்தாலும் தமிழ்நாடு, கர்நாடகா மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் உள்நாட்டுத் திரு அவைகளுக்காக இந்திய உள்நாட்டுக் குருத்துவத்தைத் தொடர்ந்து, திட்டமிட்ட முறையில் உருவாக்கிய முதல் நீடித்த முயற்சி பாண்டிச்சேரியில் பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை நிறுவிய குருமடமே என்பதில் ஐயமில்லை.

1844-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற பாண்டிச்சேரி திரு அவைக் கூட்டம் மிகவும் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. அத்திரு அவைக் கூட்டம் உள்நாட்டுக் குருக்களின் உருவாக்கம் குறித்து முன்வைத்த பரிந்துரைகள், பின்னாளில் உரோமைத் தலைமைப்பீடத்தின் மறைபரப்பு பேராயம் அமைப்பு உலகெங்கும் உள்ள மறைப்பணிக் குருமடங்களுக்காக வெளியிட்ட வழிகாட்டுதல்களிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. எனவே, புதுவை பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை குருமடத்தின் வரலாறு என்பது ஒரு கல்வி நிறுவனத்தின் வரலாறு மட்டுமல்ல; இந்தியக் கத்தோலிக்கத் திரு அவையின் தன்னிறைவு, உள்நாட்டுக் குருக்களின் உருவாக்கம் மற்றும் உள்நாட்டுத் திரு அவையின் முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்தும் இறையருளின் வரலாறாகும்.

திரு அவையின் வரலாறு என்பது ஆலயங்களின் வரலாறு மட்டுமல்ல; அது மனிதர்களை உருவாக்கிய வரலாறும் ஆகும். குறிப்பாக, இறைநம்பிக்கையைத் தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் சென்ற இறைமக்களின் வரலாறில்லாமல் எந்தத் திரு அவையின் வளர்ச்சியையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

தமிழ்நாட்டுத் திரு அவையின் வளர்ச்சியில் கத்தோலிக்க வேதியர்கள் ஆற்றிய பங்கு அளவிட முடியாதது. கிராமங்களின் மையத்தில் வாழ்ந்து, இறைவார்த்தையை அறிவித்து, இறைமக்களை வழிநடத்தி, குருக்களின் அருள்பணியை மக்கள் மத்தியில் தொடர்ச்சியாக முன்னெடுத்துச் சென்றவர்கள் இவர்களே. குருக்களின் வருகை அரிதாக இருந்த காலங்களிலும், இறைநம்பிக்கைச் சமூகங்களின் ஆன்மிக வாழ்வை உயிர்ப்புடன் காத்து வளர்த்தவர்கள் வேதியர்களே.

தொலைநோக்குப் பார்வையிலிருந்து தொடங்கிய பயணம்: அருள்தந்தை தாமஸ் கவன்-டஃபி

1918-ஆம் ஆண்டு பாண்டிச்சேரி மறைத்தளத்திற்கு வந்த அருள்தந்தை தாமஸ் கவன்-டஃபி, வளர்ந்து கொண்டிருந்த கிறித்தவச் சமூகங்களுக்கு உள்ளூர் பணியாளர்கள் தேவை என்பதை ஆழமாக உணர்ந்தார். குறிப்பாக, மக்களின் மொழியிலும் பண்பாட்டிலும் வாழ்ந்து, நற்செய்தியை அவர்களின் வாழ்க்கையோடு இணைத்துச் சொல்லக்கூடிய வேதியர்களின் அவசியத்தை இவர் தெளிவாகக் கண்டறிந்தார்.

இதன் விளைவாக, 1921-ஆம் ஆண்டு திண்டிவனத்தில் ஆசிரியர் - வேதியர் உருவாக்கப் பள்ளியை நிறுவினார். கல்வியையும் மறைக்கல்வியையும் இணைத்த இந்த முயற்சி, ஒரு பயிற்சி மையத்தின் தொடக்கம் மட்டுமல்ல; தமிழ்நாட்டுத் திரு அவையின் எதிர்காலத்திற்கான தீர்க்கதரிசன முதலீடாகவும் அமைந்தது.

இவரது பார்வையில் வேதியர் என்பது வெறும் போதகர் அல்லர்; மாறாக, நற்செய்தியின் சாட்சி, சமூகத்தின் வழிகாட்டி, இறைநம்பிக்கையின் பாதுகாவலர் மற்றும் உள்ளூர் திரு அவையின் அர்ப்பணிப்புள்ள பணியாளர்.

மறுமலர்ச்சிக்கு உயிரூட்டியவர்: அருள்தந்தை எட்மெண்ட் பெக்கர்

இரண்டாம் உலகப்போரின் காரணமாக இடைநிறுத்தப்பட்ட இந்தப் பணிக்குப் புதிய உயிர் அளித்தவர் அருள்தந்தை எட்மெண்ட் பெக்கர். வேதியர் ஊழியம் திரு அவையின் நற்செய்திப் பணிக்குத் தவிர்க்க முடியாத கருவி என்பதை உணர்ந்த இவர், மறுமலர்ச்சிப் பணியை உறுதியுடன் முன்னெடுத்தார்.

1961-ஆம் ஆண்டு பேராயர் அம்புரோஸ் அவர்களின் ஆசிர்வாதத்துடன் வேதியர் உருவாக்க மையம் மீண்டும் திறக்கப்பட்டது. “அவர் பெருகவும் நான் சிறுகவும்வேண்டும்” என்ற திருமுழுக்கு யோவானின் வார்த்தைகள் அதன் ஆன்மிக இலட்சியமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன.

முறையான பாடத்திட்டங்கள், ஆன்மிக உருவாக்கம், தமிழ்மொழியில் மறைக்கல்வி வளங்கள் மற்றும் மேய்ப்புப் பணிக்கான நடைமுறைப் பயிற்சிகள் ஆகியவற்றின் மூலம் வேதியர் உருவாக்கம் புதிய பரிமாணத்தை அடைந்தது. 1963-ஆம் ஆண்டு முதல் குழுவைச் சேர்ந்த வேதியர்கள் Missio Canonica பெற்றுப் பல மறைமாவட்டங்களுக்கு அனுப்பப்பட்ட நிகழ்வு, இந்தப் பணியின் வரலாற்றுச் சிறப்பை வெளிப்படுத்தியது.

உறுதியான அடித்தளத்தை அமைத்தவர்: அருள்தந்தை ஆந்திரே கரோஃப்

1961-ஆம் ஆண்டு மீண்டும் தொடங்கப்பட்ட மையத்தின் முதல் இயக்குநராக அருள்தந்தை ஆந்திரே கரோஃப் பொறுப்பேற்றார். அறிஞர், வரலாற்றாசிரியர் மற்றும் அர்ப்பணிப்புள்ள மறைப்பணியாளர் என்ற சிறப்புகளை ஒருங்கே கொண்டிருந்த இவர், உருவாக்கப் பணிக்கு உறுதியான திசையையும், நிலையான அடித்தளத்தையும் வழங்கினார்.

இவரது பார்வையில் வேதியர் என்பது அறிவைப் பரப்புபவர் மட்டுமல்லர்; இறைவார்த்தையில் வேரூன்றிய, திரு அவை உணர்வில் வளர்ந்த, இறைமக்களோடு பயணிக்கும் இறைநம்பிக்கையின் சாட்சி. எனவே, மனித, ஆன்மிக, அறிவுசார் மற்றும் மேய்ப்புப்பணிசார் பரிமாணங்களை ஒருங்கிணைக்கும் முழுமையான உருவாக்க முறையை இவர் வலியுறுத்தினார்.

ஒரு மையத்திலிருந்து ஓர் இயக்கமாக...

திண்டிவனத்தில் தொடங்கிய இந்த முயற்சி, பின்னாளில் தமிழ்நாட்டுத் திரு அவையின் மறைக்கல்வி மற்றும் உருவாக்க இயக்கமாக வளர்ந்தது. இன்று TNBCLC என அறியப்படும் இந்த நிறுவனம் வேதியர் உருவாக்கம், விவிலிய விழிப்புணர்வு, திருவழிபாட்டுப் புதுப்பிப்பு மற்றும் பொதுநிலையினர் உருவாக்கம் ஆகிய துறைகளில் தொடர்ந்து குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை வழங்கி வருகிறது.

1961 முதல் 2009 வரை நூற்றுக்கணக்கான வேதியர்கள் இம்மையத்தில் உருவாக்கப் பெற்றுள்ளனர். அவர்களின் ஊழியத்தின் வழியாக ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களும், கிராமச் சமூகங்களும் இறைநம்பிக்கை வாழ்வில் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளன. இந்தப் பணி புள்ளி விவரங்களால் அளவிட முடியாத ஆன்மிகச் செல்வமாகும்.

உயிரோடு வாழும் பாரம்பரியம்

பாண்டிச்சேரியில் MEP மறைப்பணியாளர்களின் 250 ஆண்டுகால அருள்பணியை நாம் நினைவுகூரும் இந்த நேரத்தில், இவர்களின் தொலைநோக்குப் பார்வை, நற்செய்தி ஆர்வம் மற்றும் மனித உருவாக்கத்தின் மீதான அர்ப்பணிப்பின் உயிருள்ள நினைவுச் சின்னமாக திண்டிவனம் TNBCLC விளங்குகிறது.

அருள்தந்தை தாமஸ் கவன்-டஃபி விதைத்த விதை, அருள்தந்தை எட்மண்ட் பெக்கர் புதுப்பித்து வளர்த்த மரம், அருள்தந்தை ஆந்திரே கரோஃப் உறுதியான வேரூன்றச் செய்த பாரம்பரியம் ஆகியவை இன்று பல தலைமுறைகளின் வாழ்வில் கனி கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

திரு அவையின் எதிர்காலம் அதன் மனிதவள உருவாக்கத்தில்தான் உள்ளது என்பதை திண்டிவனத்தின் வேதியர் உருவாக்க வரலாறு நமக்கு ஒரு நிலையான உண்மையை நினைவூட்டுகிறது.

மறைப்பணியின் வரலாற்றில் என்றும் நிலைக்கும் புகழுடன் விளங்கும் மறைபரப்புச் சபைகளுள் பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை (Paris Foreign Missions Society - MEP) சிறப்புமிக்க இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. 1776-ஆம் ஆண்டு (250 ஆண்டுகளுக்கு முன்) புதுவை மண்ணில் வேரூன்றிய MEP சபையின் மறைப்பணி, இறைநம்பிக்கையை அறிவித்ததோடு நிற்காமல், உள்ளூர் திரு அவையின் வளர்ச்சிக்கான உறுதியான அடித்தளத்தையும் அமைத்தது. எனவே, 2026-ஆம் ஆண்டை, புதுவை-கடலூர் உயர் மறைமாவட்டம் யூபிலி ஆண்டாகக் கொண்டாடி மகிழ்கிறது. இந்த அருள் நிறைந்த ஆண்டில், பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபையின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும், புதுவை மறைப்பணியின் உருவாக்கமும் வளர்ச்சியும், MEP ஆயர்களின் மேய்ப்புப் பணியும், தென்னிந்திய திரு அவைக்கு சிறப்பாக, புதுவை-கடலூர் உயர்மறைமாவட்டத்திற்கு அவர்கள் வழங்கிய மகத்தான ஆன்மிக, கல்வி, சமூக மற்றும் பண்பாட்டுப் பங்களிப்புகளையும், வரலாற்றுச் சான்றுகளின் அடிப்படையில் அறிந்துகொள்வது சாலச்சிறந்தது.

யார் இந்த MEP மிஷனரிகள்?

பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபைக்கு நீண்ட வரலாறு உண்டு. இச்சபையானது பல்வேறு துறவற சபைகளிலிருந்து வேறுபட்டது. இச்சபைக் குருக்கள் துறவற வார்த்தைப்பாடு கொடுப்பதில்லை. மணத்துறவு பூண்டவர்கள். இவர்கள் தமது தாய்நாட்டில் பணியாற்றுவதில்லை. பிற நாடுகளில் நற்செய்தி அறிவிப்பதற்காகவே அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்கள். இதனாலேயே இச்சபை பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை என அழைக்கப்படுகிறது. இச்சபை அதிகாரப்பூர்வமாக 1663-ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டாலும், அதற்கு முன்பே சில முக்கிய நிகழ்வுகள் நடைபெற்றிருந்தன. 

1629-ஆம் ஆண்டு வெந்தாதூர் கோமகன் கென்றி தெ லெவி, உலக வாழ்வின் பெருமைகளையும் பதவிகளையும் துறந்து, தன்னை முழுமையாக இறைப்பணிக்காக அர்ப்பணித்தார். ஏழைகள், நோயாளிகள், ஆதரவற்றோர் ஆகியோருக்காக அர்ப்பணிப்புடன் மேற்கொண்ட இவரது பணிகள், பிரான்சில் புதிய ஆன்மிக விழிப்புணர்வை உருவாக்கின. அதன் தொடர்ச்சியாக, 1630-ஆம் ஆண்டு ‘தேவ நற்கருணைக் குழு’ அவரால் நிறுவப்பட்டது. பின்னர் 1646-ஆம் ஆண்டு மன்னர் 14-ஆம் லூயி அனுமதியுடன் வெளிநாட்டு மறைப்பணிக்காக குருக்களை உருவாக்கும் உயரிய நோக்குடன் பாரிசில் ஒரு குருமடம் நிறுவப்பட்டது.

1653-ஆம் ஆண்டு சீனா மற்றும் டோங்கிங் பகுதிகளில் பணியாற்றிய இயேசு சபைக்குரு அருள்திரு. அலெக்சாந்தர் தே ரோட், மறைப்பணி நடைபெறும் நாடுகளிலேயே உள்ளூர் குருக்களை உருவாக்க வேண்டும் என்ற தொலைநோக்குப் பார்வையுடைய சிந்தனையை உரோமை மறைபரப்புப் பேராயத்தின் முன்வைத்தார். அவரது முயற்சியின் பலனாக, 1657-ஆம் ஆண்டு அருள்தந்தையர்கள் பிரான்சுவா பல்லு, லாம்பெர்ட் தெ லா மோத் ஆகியோர் உரோமை சென்று மறைப்பணிக்கான அனுமதியைப் பெற்றனர். 1658-ஆம் ஆண்டு அவர்கள் அப்போஸ்தலிக்க விக்கர்களாக  நியமிக்கப்பட்டனர். அவர்களோடு 1660-ஆம் ஆண்டு அருள்திரு. இஞ்ஞாசி கொத்தோலெந்தி அவர்களும் அப்போஸ்தலிக்க விக்கராக நியமிக்கப்பட்டார். இம் முயற்சிகளின் சிகரமாக பிரான்சில் 1663-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 10-ஆம் நாள் பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை அதிகாரப்பூர்வமாக நிறுவப்பட்டது. இதற்கு பிரான்ஸ் மன்னர் பதினான்காம் லூயி அரசு அங்கீகாரமும், 1664-ஆம் ஆண்டு திருத்தந்தை ஏழாம் அலெக்சாந்தர் திரு அவையின் அதிகாரப்பூர்வ ஒப்புதலும் வழங்கினர். தொடக்கத்தில் இவர்கள் கொச்சின்-சீனா, டோங்கிங், சீனா ஆகிய மூன்று நாடுகளில் மட்டும் பணியாற்ற அனுமதிக்கப்பட்டனர். அதன் பிறகு, சையாம் மற்றும் தெற்கு ஆசியப் பிரெஞ்சுக் காலனிகளில் பணியாற்றத் தொடங்கினார்.

புதுச்சேரி எவ்வாறு ஆசிய மறைப்பணித்தளங்களின் மையம் ஆனது?

தொடக்கத்தில் MEP சபை மிஷனரிகள் தெற்காசிய நாடுகளுக்கு இந்தியா வழியாகச் சென்றனர். ஆனால், அப்போது புதுவையில் அவர்கள் மறைப்பணி எதுவும் தொடங்கவில்லை. புதுச்சேரியுடனான இச்சபையின் உறவு 1688-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிப் படிப்படியாக வலுவடைந்தது. சையாம் (தாய்லாந்து) நாட்டில் ஏற்பட்ட அரசியல் புரட்சியால் அங்கிருந்து வெளியேறிய அருள்தந்தையர்கள் தெ லியோன், தெ லா விங்ச் ஆகிய மறைப்பணியாளர்கள் புதுச்சேரியில் தஞ்சமடைந்தனர். ஜீதியாவில் இயங்கி வந்த  MEP சபையின் பொருளகம் 1688-ஆம் ஆண்டு புதுச்சேரியில் நிறுவப்பட்டது. 1720-ஆம் ஆண்டு புதுவையில் பெரியக்கடை வீதிக்கு அருகில் புனித காணிக்கை அன்னை கோவிலை இவர்கள் கட்டினர். மேலும், 1767-ஆம் ஆண்டு சையாமிலிருந்த குருத்துவக் கல்லூரி அழிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, 1771-ஆம் ஆண்டு புதுச்சேரி அருகிலுள்ள வீராம்பட்டினத்தில் புதிய குருத்துவக் கல்லூரி நிறுவப்பட்டது. 1775-ஆம் ஆண்டு திருத்தந்தை ஆறாம் பத்திநாதர், அதனை உரோமைத் திரு அவையின் நேரடி பாதுகாப்பின் கீழ் கொண்டு வந்தார். இதன் மூலம் புதுச்சேரி ஆசிய மறைப்பணிகளுக்கான குறிப்பிடத்தக்க மையமாக உருவெடுக்கத் தொடங்கியது.

இயேசு சபையினரின் மலபார் மிஷன் MEP சபையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது ஏன்?

18-ஆம் நூற்றாண்டின் மையப்பகுதியில் இயேசு சபைக்கு எதிராக ஐரோப்பாவில் அரசியல் மற்றும் மத எதிர்ப்புகள் தீவிரமடைந்தன. 1759-ஆம் ஆண்டிலிருந்து பல நாடுகளில் அவர்களது பணிகள் தடைசெய்யப்பட்டன. இறுதியில், 1773-ஆம் ஆண்டு இயேசு சபையானது திருத்தந்தை 14-ஆம் கிளமெண்ட் அவர்களால் உலகமெங்கிலும் தடை செய்யப்பட்டது. அப்போது மதுரை மற்றும் கோரமண்டல் பகுதிகளின் மறைப்பணிகள் தலைமையை இழந்து பெரும் நெருக்கடியை எதிர்கொண்டன. அந்தச் சூழலில், புதுச்சேரி பிரெஞ்சு ஆட்சியின் முக்கிய மையமாகவும், அதன் ஆளுநரான திரு. லா லொரிஸ்தான் பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபையின் பணிகளை ஆதரிப்பவராகவும் விளங்கினார். இதனால் புதுச்சேரி கிழக்காசிய நாடுகளுக்குச் செல்லும் மறைப்பணியாளர்களின் முக்கிய இடைநிலையமாகவும், MEP சபையின் நிர்வாக மையமாகவும் மேலும் வலிமை பெற்றது.

இந்நிலையில், தென்னிந்திய மறைப்பணிகளின் எதிர்காலம் குறித்து உரோமை மறைபரப்புப் பேராயமும், பிரான்ஸ் மன்னர் பதினாறாம் லூயியும் ஆலோசித்து, அவற்றின் பொறுப்பை பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபையிடம் ஒப்படைக்கத் தீர்மானித்தனர். அதன் பின்னர், அச்சபை சையாம் நாட்டின் அப்போஸ்தலிக்க விக்கராகப் பணியாற்றிய ஆயர் பியர் பிரிகோ அவர்களைத் தென்னிந்திய மறைப்பணிகளின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுத்தது. உரோமை மறைபரப்புப் பேராயம் திருத்தந்தை ஆறாம் பத்திநாதரின் ஆணையின்படி, முன்னர் இயேசு சபையினர் நிர்வகித்த கோரமண்டல் கடற்கரை மறைப்பணிகளை அவரது மேற்பார்வையில் ஒப்படைத்தது. 1776-ஆம் ஆண்டு மார்ச் 3-ஆம் நாள் பிரான்ஸ் மன்னர் பதினாறாம் லூயி இந்த ஏற்பாட் டிற்கு அரசு ஒப்புதலை வழங்கினார். பின்னர், அதே ஆண்டு டிசம்பர் 30-ஆம் நாள் அரசாணை பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபையிடம் அனுப்பப்பட்டதன் மூலம், தென்னிந்திய மறைப்பணிகளின் பொறுப்பு அதிகாரப்பூர்வமாக அச்சபையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. 1777-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 18-ஆம் நாள் ஆயர் பிரிகோ சட்டப்பூர்வமாக மலபார் மிஷனை ஏற்று, மறைப்பணியைத் தொடங்கினார். இவ்வாறு, அரசியல் மற்றும் மத நெருக்கடிகளின் மத்தியில் உருவான இச்சபை, புதுவையையும் தென்னிந்தியத் திரு அவையையும் புதிய மறுமலர்ச்சியின் பாதையில் வழிநடத்தி, அதன் வரலாற்றில் தலைமுறைகள் போற்றும் நீடித்த பங்களிப்பைச் செய்தது.

புதுவை மறைப்பணியில்  MEP சபை ஆயர்களின் அர்ப்பணிப்பும் மேய்ப்புப் பணிகளும்

1777-ஆம் ஆண்டு பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை புதுவை மறைப்பணியின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டபோது, தென்னிந்தியத் திரு அவை அமைதியான சூழலில் இல்லை. அரசியல் ஆதிக்கப்போட்டிகள், ஐரோப்பிய வல்லரசுகளின் மோதல்கள், போர்கள், பஞ்சங்கள், கொள்ளை நோய்கள், சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள், சாதியப் பாகுபாடுகள் என எண்ணற்ற சவால்கள் மறைப்பணியின் பாதையைச் சூழ்ந்திருந்தன. ஆனால், அந்த இருண்ட சூழல்களிலேயே இறையருளை நம்பிக்கையாகக் கொண்டு பணியாற்றிய பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை ஆயர்கள், புதுவை மறைப்பணியின் அடித்தளத்தை உறுதிப்படுத்தியதோடு, அதன் எதிர்கால வளர்ச்சிக்கும் நிலையான திசையைக் காட்டினர்.

புதுவையை மறைப்பணியின் மையமாகத் தேர்ந்தெடுத்து பணியைத் தொடங்கிய ஆயர் பிரிகோ (1776-1791), புதுவை மிஷனின் முதல் தலைவராக வரலாற்றில் இடம்பெற்றார். மிகக் குறைந்த மறைப்பணியாளர்களுடன் பரந்த நிலப்பரப்பில் நற்செய்தியை எடுத்துச் செல்லும் கடினமான பொறுப்பை ஏற்ற அவர், அதிகார எல்லைப் பிரச்சினைகள், அரசியல் குழப்பங்கள் மற்றும் வெளிப்புற எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியிலும் மறைப்பணியின் வேர்களை ஆழமாக ஊன்றினார். அவரது காலத்திலேயே புதுவை மிஷனின் நிர்வாக அடித்தளம் உருவாகத் தொடங்கியது.

அவருக்குப் பின் பொறுப்பேற்ற ஆயர் ஷம்பெனுவா (1791-1810), பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் தாக்கம், ஆங்கிலேயர்-பிரெஞ்சுக்காரர் மோதல்கள், திப்பு சுல்தானின் படையெடுப்புகள் போன்ற வரலாற்றுச் சூழல்களுக்கிடையில் மறைப்பணியை நிலைநிறுத்தினார். எண்ணிக்கையில் மிகக் குறைவாக இருந்த மறைப்பணியாளர்களைக் கொண்டு தொலைதூரக் கிராமங்களையும் அடைந்து, இறைமக்களுடன் உயிரோட்டமிக்க உறவை வளர்த்தார். எதிர்ப்புகள் பெருகிய காலத்திலும் தளராத நம்பிக்கையுடன் பணியைத் தொடர்ந்த அவரது மனவுறுதி புதுவை மறைப்பணிக்கு உயிரூட்டியது.

ஆயர் ஹெபர்ட் (1810-1836) அவர்களின் காலம், மனிதநேயப்பணியின் பொற்காலமாக நினைவுகூரப்படுகிறது. காலரா, கொடிய பஞ்சம், வறுமை போன்ற பேரிடர்களால் துன்புற்ற மக்களின் நடுவே இறையன்பின் முகமாக வாழ்ந்தார். திரு அவையின் சொத்துகளையும், வழிபாட்டுப் பொருள்களையும் விற்று ஏழைகளின் பசியைத் தீர்த்த அவரது தியாகம், நல்ல மேய்ப்பனின் அர்ப்பணிப்பிற்கு அழியாத சான்றாகும். சாதிய வேறுபாடுகளால் பிளவுபட்ட சமூகத்தில் சமத்துவத்தின் விதைகளை விதைக்க அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகளும் குறிப்பிடத்தக்கவை.

புதுவை மறைப்பணியை வழிநடத்திய ஆயர் பொனான் (1836-1861) அவர்கள், அதன் வரலாற்றில் மறுமலர்ச்சியை உருவாக்கிய தொலைநோக்குப் பார்வையுடைய தலைவராகத் திகழ்ந்தார். இந்திய குருக்களை உருவாக்குதல், மறைப்பணி நிர்வாகத்தை ஒழுங்குபடுத்துதல், அச்சகப் பணியைத் தொடங்குதல், மறைமாநிலப் பேரவைகளை நடத்துதல், கல்வி நிறுவனங்களை விரிவுபடுத்துதல் ஆகிய அனைத்துத் துறைகளிலும் அவர் ஏற்படுத்திய மாற்றங்கள் மறைப்பணிக்கு புதிய பரிமாணத்தை அளித்தன. அவரது காலத்தில் 1845-ஆம் ஆண்டு புதுவை, மைசூர், கோயம்புத்தூர் ஆகிய தனித்தனி மிஷன்கள் உருவாக்கப்பட்டதும், 1846-ஆம் ஆண்டு மதுரை மிஷன் மீண்டும் இயேசு சபையினரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டதும் நிர்வாக வரலாற்றில் முக்கிய மைல்கற்களாக அமைந்தன. பெண்கல்வி, உள்ளூர் குருக்களின் உருவாக்கம், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் முன்னேற்றம் ஆகியவற்றிலும் அவர் முன்னோடியான பங்களிப்பை வழங்கினார்.

ஆயர் கொதெல் (1861-1867) குறுகிய காலமே பணியாற்றியிருந்தாலும் கருணை, எளிமை மற்றும் ஏழைகளின் மீதான பேரன்பால் மக்களின் உள்ளங்களில் நிலையான இடம்பெற்றார். கல்விப் பணி, அனாதைகளின் பாதுகாப்பு, சமூகநலச் சேவைகள் ஆகியவற்றில் அவர் காட்டிய அர்ப்பணிப்பு மறைப்பணியின் மனிதநேய முகத்தை மேலும் வெளிப்படுத்தியது.

ஆயர் லவுணான் (1868-1892) அவர்கள், பொருளாதார நெருக்கடிகளும் சமூகப் பிரிவினைகளும் நிறைந்த காலத்தில் உறுதியான தலைமைத்துவத்தை வெளிப்படுத்தினார். சமூக ஒற்றுமையையும் திரு அவை ஒழுங்கையும் வலுப்படுத்த அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் பலனளித்தன. 1886-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் முதல்நாள் திருத்தந்தை 13-ஆம் சிங்கராயரின் மனித மீட்பு (Humane Salutis) என்ற ஆணையின்படி, இந்தியாவில் கத்தோலிக்க ஆட்சிப்பீடம் நிறுவப்பட்டது. அப்போது புதுவை உயர்மறைமாவட்டத்தின் முதல் பேராயராக உயர்த்தப்பட்ட அவர், புதுவைத் திரு அவையை புதிய நிர்வாகக் கட்டமைப்பிற்குள் அழைத்துச்சென்றார். நீண்டகால அதிகாரப் பிரச்சினைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து, திரு அவையின் எதிர்கால வளர்ச்சிக்காக உறுதியான அடித்தளத்தை அமைத்தார்.

பேராயர் காந்தி (1892-1909) அவர்கள், புதுவை உயர்மறைமாவட்டத்தின் வளர்ச்சியைப் புதிய உயரத்திற்கு இட்டுச் சென்றார். இந்தியக் குருக்களின் உருவாக்கம், கிராமப்புறக் கல்வி விரிவாக்கம், புதிய கிறித்தவக் குடியிருப்புகள், திரு இருதய ஆண்டவர் பக்தியின் பரவல் ஆகியவற்றில் அவர் ஆற்றிய பணிகள் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தவை. 1907-ஆம் ஆண்டு புதுவை திரு இருதய ஆண்டவர் ஆலயம் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டது அவரது ஆட்சிக்காலத்தின் மறக்க முடியாத நிகழ்வாகும். சாதிய மோதல்களும் சமூகப் பதற்றங்களும் தலைதூக்கிய காலத்திலும், அமைதி, ஒற்றுமை மற்றும் இறைநம்பிக்கையை நிலைநாட்ட அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் புதுவைத் திரு அவையின் வரலாற்றில் என்றும் நினைவுகூரப்படும்.

பேராயர் மோரெல் (1909-1930) அவர்கள், முதல் உலகப்போர், பொருளாதார நெருக்கடி, இந்திய விடுதலை இயக்கம், தொற்றுநோய்கள், இயற்கைப் பேரிடர்கள் போன்ற கடினமான சூழ்நிலைகளில் மறைப்பணியை வழிநடத்தினார். 1918-ஆம் ஆண்டு மறைமாவட்டப் பள்ளிகளின் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பை (DGS - Diocesan Organization of Schools) உருவாக்கியதும், 1921-ஆம் ஆண்டு ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளியை நிறுவியதும் கல்வி வரலாற்றில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்களாகும். துன்ப நேரங்களில் மறைப்பணியாளர்களை மக்களோடு இணைத்து, கல்வி, மருத்துவம், நிவாரணப் பணிகளில் ஈடுபடுத்திய அவரது தலைமையால் திரு அவை மக்களின் நம்பிக்கையின் இல்லமாகத் திகழ்ந்தது.

பேராயர் கோலாஸ் (1930-1955) அவர்கள், புதுவை உயர்மறைமாவட்டத்தைத் தன்னிறைவு பெற்ற உள்ளூர் திரு அவையாக மாற்றும் தொலைநோக்குடன் செயல்பட்டார். இந்தியக் குருக்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்தல், தாழ்த்தப்பட்ட சமூக இளைஞர்களைக் குருமடங்களில் சேர்த்தல், புதிய கல்வி நிறுவனங்களை நிறுவுதல், தரமான கல்வியை அனைவருக்கும் எட்டச் செய்தல் ஆகியவற்றில் அவர் அளித்த பங்களிப்பு அளப்பரியது. 1932-ஆம் ஆண்டு கடலூரில் இளங்குருமடம் தொடங்கப்பட்டதும், 1934-ஆம் ஆண்டு புதுவை பெரிய குருமடம் பெங்களூருக்கு மாற்றப்பட்டு புனித பேதுரு குருமடமாக வளர்ச்சி பெற்றதும் அவரது காலத்தின் முக்கிய நிகழ்வுகளாகும். அவரது தலைமையில் ஐம்பதிற்கும் மேற்பட்ட இந்தியக் குருக்கள் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டனர். அருள்சகோதரிகளின் கல்வி, மருத்துவம், சமூகநலப் பணிகளுக்கும் அவர் உறுதுணையாக இருந்தார். இரண்டாம் உலகப்போரின் சவால்களைக் கடந்தும், கல்வி, சமூகநீதி, உள்ளூர் குருத்துவ வளர்ச்சி ஆகியவற்றிற்கு அவர் அமைத்த அடித்தளம், பிற்காலங்களில் புதுவை உயர்மறைமாவட்டத்தின் தன்னிறைவு வளர்ச்சிக்கான வலுவான தூணாக அமைந்தது.

MEP சபையின் ஆயர்கள் ஒவ்வொருவரும் தமது காலத்தின் சவால்களை வெறுமனே எதிர்கொண்டவர்கள் அல்லர்; மாறாக, இறைநம்பிக்கையின் ஆற்றலால் அவற்றை வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புகளாக மாற்றிய தொலைநோக்குடைய மேய்ப்பர்கள். அவர்கள் விதைத்த இறைநம்பிக்கை, கல்வி, சமத்துவம், சமூகப் பொறுப்பு, உள்ளூர் குருத்துவ வளர்ச்சி ஆகிய உயரிய இலட்சியங்களே இன்று புதுவை உயர்மறைமாவட்டம் தன்னிறைவு பெற்று சிறந்து விளங்குவதற்கான உறுதியான அடித்தளங்களாகத் திகழ்கின்றன.

“கோதுமை மணி மண்ணில் விழுந்து மடியாவிட்டால் அது அப்படியே இருக்கும்; அது மடிந்தால்தான் மிகுந்த விளைச்சலை அளிக்கும்”(யோவா 12:24).

இறைவனின் அளவற்ற அருளையும் அன்பையும் நன்றியுணர்வுடன்  நினைவுகூர்ந்து, புதுவை மறைப்பணியின் 250-ஆம் ஆண்டு யூபிலியை நாம் கொண்டாடுகின்றோம். 1776-ஆம் ஆண்டு பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபை (MEP) மறைப்பணியாளர்கள் புதுவை மண்ணில் நற்செய்தியின் விதையை விதைத்தனர். இரண்டரை நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் அந்தச் சிறிய விதை இறைருளால் வேரூன்றி, கிளைபரப்பி, பல தலைமுறைகளின் நம்பிக்கை, தியாகம், உழைப்பு ஆகியவற்றால் பெரு மரமாக வளர்ந்திருப்பதை நன்றியுடன் நினைவுகூர்கின்றோம். இந்த யூபிலி வெறும் வரலாற்று நினைவுகூரல் அல்ல; இது இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்தும் உன்னதமான தருணம். இம்மண்ணில் மறைப்பணி செய்த நம் முன்னோர்களின் தியாகத்தை நினைவுகூரும் புனிதமான நேரம். நிகழ் காலத்தில் நம் பொறுப்பை உணர்த்தும் ஆன்மிக விழிப்புணர்வுக்கான காலம். மேலும், இது எதிர்கால மறைப்பணிக்கான புதுப்பிக்கப்பட்ட அர்ப்பணிப்பின் அழைப்பும் ஆகும்.

முதலில், நமது நன்றியை எல்லாம் வல்ல இறைவனுக்குச் செலுத்துவோம். வரலாற்றின் ஏற்றத் தாழ்வுகளிலும் சோதனைகளிலும் எதிர்ப்புகளிலும் புதுவை மறைப்பணியைத் தம் அருளால் வழிநடத்தியவர் இறைவனே. “நான் நட்டேன், அப்பொல்லோ நீர் பாய்ச்சினார்; கடவுளே வளரச் செய்தவர்” (1கொரி 3:6) என்ற திருத்தூதர் பவுலின் வார்த்தைகள் இம்மறைப்பணியின் 250 ஆண்டுகால வரலாற்றை மிகச் சிறப்பாக எடுத்துரைக்கின்றன.

புதுவை மறைப்பணித்தளத்தில் 331 MEP மறைப்பணியாளர்களின் தியாகச்சுவடுகள்

கடந்த இரண்டரை நூற்றாண்டுகளில் ஆயர் பிரிகோ முதல் அருள்தந்தை ஒலிவியர் வரை பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபையைச் சேர்ந்த 331 மிஷனரிகள் புதுவை மறைப்பணித்தளத்திற்கு வருகை தந்து, மறைப்பணிக்காகத் தங்களையே முழுமையாக அர்ப்பணித்துப் பணிசெய்துள்ளனர். அவர்கள் தங்கள் தாய்நாடு, குடும்பம், வசதிகள் ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு, அறியாத மொழியும் பண்பாடும் கொண்ட தொலைதூர நாட்டிற்குப் புறப்பட்டு வந்தனர். கடல்களைக் கடந்து, நீண்ட பயணங்களை மேற்கொண்டு, வசதிகளற்ற சூழல்களில் வாழ்ந்து, தொலைதூரக் கிராமங்களை அடைந்து, நோய், வறுமை, அரசியல் குழப்பம் மற்றும் சமூகச் சவால்களுக்கிடையே நற்செய்தியை அறிவித்தனர். ஆலயங்கள், பள்ளிகள், குருமடங்கள், மறைக்கல்வி நிலையங்கள், மருத்துவ மற்றும் சமூகநல நிறுவனங்கள் எனப் பல தளங்களில் அவர்கள் உழைத்தனர்; மொழிகளைக் கற்றனர்; நூல்களைப் படைத்தனர்; உள்ளூர் குருக்களை உருவாக்கினர்; ஏழைகள் மற்றும் நோயாளிகளின் துயரங்களில் பங்கெடுத்தனர்.

அவர்களின் வியர்வையும் கண்ணீரும் தியாகமும், சில நேரங்களில் இரத்தமும் இம்மண்ணோடு கலந்தன. அவர்களின் வாழ்க்கை, “கோதுமை மணி மண்ணில் விழுந்து மடிந்தால்தான் மிகுந்த விளைச்சலைத் தரும்” (யோவா 12:24) என்ற இயேசு ஆண்டவரின் வார்த்தைக்கு உயிருள்ள சாட்சியாக அமைந்தது. அவர்களுடைய பயணம் எளிதானதல்ல; போர்கள், அரசியல் மாற்றங்கள், பஞ்சங்கள், தொற்றுநோய்கள், பயணச் சிரமங்கள், மொழித்தடைகள், பண்பாட்டு வேறுபாடுகள், மத மற்றும் சமூக எதிர்ப்புகள் ஆகியவற்றை அவர்கள் எதிர்கொண்டனர். வரலாற்றை நேர்மையுடன் அணுகும்போது, அவர்களும் வரலாற்றிற்குள் வாழ்ந்த மனிதர்கள் என்பதையும், அவர்களுடைய முயற்சிகளில் மனித வரம்புகளும் குறைபாடுகளும் இருந்திருக்கலாம் என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்கிறோம். ஆனால், அவர்களின் அர்ப்பணிப்பின் வழியாக இறையருள் செயல்பட்டு, தென்னிந்தியத் திருச்சபையின் வளர்ச்சிக்கான வலிமையான அடித்தளத்தை அமைத்தது என்பதே மறுக்க முடியாத உண்மையாகும்.

இந்தியத் தலைமையின் கீழ் தொடர்ந்த மறைப்பணி

பாரிஸ் அயலக மறைபரப்புச் சபையினரின் கரங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட முத்தாய்ப்பான பணிகளை 1955-ஆம் ஆண்டு முதல் இந்தியப் பேராயர்கள் புதுவை-கடலூர் உயர்மறைமாவட்டத்தில் தொடர்ந்து செய்து வருகின்றனர். நான்கு இந்தியப் பேராயர்கள், ஓர் அப்போஸ்தலிக்க நிர்வாகி மற்றும் தற்போதைய பேராயர் ஆகியோரின் தலைமையில் முன்னோர் விதைத்த விதைகள் நேர்த்தியாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வளர்க்கப்பட்டுள்ளன. மேய்ப்புப்பணி பரந்து விரிவடைந்துள்ளது. குருத்துவம் மற்றும் துறவற அழைத்தல்கள் ஊக்குவிக்கப்பட்டுள்ளன. கல்வி, மருத்துவம், சமூகநீதி மற்றும் சமூகநலப் பணிகள் வலுப்பெற்றுள்ளன. காலம் மாறினாலும் நற்செய்தியை அறிவித்து, கிறிஸ்துவின் அன்பை வாழ்வில் வெளிப்படுத்தும் திரு அவையின் பணிகள் மாறவில்லை. இன்று MEP மறைப்பணியின் பாரம்பரியம் எதிர்காலச் சந்ததிக்கு மிகப்பெரிய பொறுப்பாக அமைந்துள்ளது.

250 ஆண்டுகள் - நினைவுகூர்வதற்காக மட்டுமல்ல; மாறாக, புதுப்பிப்பதற்காக!

250-ஆம் ஆண்டு யூபிலி என்பது கடந்த காலத்தைப் போற்றுவதற்கான விழா மட்டுமல்ல; எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதற்கான இறையழைப்பு என்பதை நாம் நினைவுகூரவேண்டும். ஆனால், இந்த அழைப்பு நினைவுகளில் மட்டும் இருந்து விடக்கூடாது; மாறாக, நன்றியின் செயலாக மாற வேண்டும்; நம் முன்னோர்களைப் போற்ற வேண்டும்; அவர்கள் விட்டுச் சென்ற பணியை அர்ப்பணிப்புடன் தொடர்ந்து செய்யவேண்டும்.

இன்றைய உலகம் புதிய சவால்களை முன்வைக்கிறது. சமயச்சார்பின்மை, நுகர்வு கலாச்சாரம், வறுமை, இடப்பெயர்வு, குடும்பச் சிக்கல்கள், சமூகப் பாகுபாடுகள், இளைஞர்களின் எதிர்காலம் குறித்த குழப்பங்கள், சுற்றுச்சூழல் நெருக்கடி, தொழில்நுட்ப மாற்றம் மற்றும் ஆன்மிக வெறுமைநிலை ஆகியவை நமது முன்னால் நிற்கின்றன.

இந்தச் சூழலில் நமது MEP முன்னோரிடம் இருந்த துணிவு, தியாகம், படைப்பாற்றல், இறைநம்பிக்கை மற்றும் மறைப்பணி ஆர்வத்தை நாம் புதுப்பித்துக்கொள்ளவேண்டும். எனவே, இந்த யூபிலியின் புனித தருணத்தில் நமது குருக்கள், துறவியர், குருமட மாணவர்கள், இளைஞர்கள், குடும்பங்கள் மற்றும் அனைத்துப் பொதுநிலை நம்பிக்கையாளர்களும் தங்கள் அழைத்தலுக்கேற்ற பணியின் அர்ப்பணிப்பைப் புதுப்பித்துக்கொள்ள அன்புடன் அழைக்கின்றேன்.

• நமது பங்குகள் நற்செய்தியின் உயிர்த்துடிப்பான மையங்களாக மாறட்டும்.

• நமது குடும்பங்கள் உண்மையான இல்லத் திரு அவைகளாக விளங்கட்டும்.

• நமது கல்வி நிறுவனங்கள் அறிவோடு மனித மாண்பையும் விளைவிக்கட்டும்.

• நமது இளைஞர்கள் நம்பிக்கையின் தூதுவர்களாக எழுச்சி பெறட்டும்.

• நமது துறவியர் இரக்கத்தின் முகங்களாகத் திகழட்டும்.

• நமது குருக்கள் கிறிஸ்துவின் மேய்ப்புப் பணியைத் தங்கள் வாழ்வால் வெளிப்படுத்தட்டும்.

• ஒவ்வொரு திருமுழுக்குப் பெற்றவரும் தாம் ஒரு திருப்பணியாளர் என்ற உணர்வுடன் தமது நம்பிக்கையை வாழ்ந்து காட்டட்டும்.

ஒரு பாரம்பரியம் - ஒரு பொறுப்பு - ஒரு புதிய பயணம்

• 331 MEP மறைப்பணியாளர்களின் தியாகப் பணிகளுக்கு நாம் மிகுந்த நன்றியுடன் தலை வணங்குகிறோம்.

• அவர்கள் நமக்கு ஆலயங்களை மட்டும் விட்டுச் செல்லவில்லை; நம்பிக்கையை விட்டுச் சென்றனர்.

• பள்ளிகளை மட்டும் விட்டுச் செல்லவில்லை; அறிவின் ஒளியை விட்டுச் சென்றுள்ளனர்.

• சொத்துகளை மட்டும் விட்டுச் செல்லவில்லை; வருங்காலத் திரு அவைக்கான அடித்தளத்தை விட்டுச் சென்றனர்.

• நூல்களை மட்டும் எழுதவில்லை; நற்செய்தியை மக்களின் மொழியில் பேசக்  கற்றுக்கொடுத்தனர்.

• குருக்களை மட்டும் உருவாக்கவில்லை; மாறாக, உள்ளூர் திரு அவையின் எதிர்காலத்தை உருவாக்கியுள்ளனர்.

• அவர்கள் நமக்கு ஒரு வரலாற்றை மட்டும் அளிக்கவில்லை; ஒரு புனிதப் பொறுப்பையும் ஒப்படைத்துச் சென்றுள்ளனர்.

எனவே, அவர்களின் புனித மரபு கடந்த காலத்தின் நினைவுச் சின்னமாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது; அது நமது வாழ்வில் தொடரவேண்டிய உயிருள்ள மறைப்பணி அழைப்பாக மாறவேண்டும். இந்த 250-ஆம் ஆண்டு யூபிலியில் நாம் அனைவரும் ஒரு புதிய உறுதிமொழி எடுப்போம்:

நம்பிக்கையில் வேரூன்றி, நம்பிக்கையில் உறுதியாக நின்று, அன்பில் ஒன்றுபட்டு, நீதிக்காகக் குரல் கொடுத்து, ஏழைகளுடன் பயணித்து, இளைஞர்களை வழிநடத்தி, நற்செய்தியைத் துணிவுடன் அறிவித்து, அடுத்த தலைமுறைக்கான திரு அவையை உருவாக்குவோம்.

புதுவையின் மறைப்பணியின் முதல் 250 ஆண்டுகள் நமக்கு ஒரு மகத்தான கடந்தகாலத்தை அளித்துள்ளன. அடுத்த 250 ஆண்டுகளுக்கான நற்செய்தியின் விதைகளை விதைக்கும் பொறுப்பு இன்றைய தலைமுறையின் கரங்களில் உள்ளது என்பதை ஆழமாக உணர்வோம்.

அன்னை மரியா, திரு அவையின் தாய், நமது MEP முன்னோருடன் இப்புதுவை மறைப்பணியின் பாதைகளில் பயணித்தவர், நம்மையும் வழிநடத்துவாராக. இம்மண்ணில் நம்பிக்கையின் விதைகளைத் தங்கள் வாழ்வால் விதைத்த புனிதர்களும் மறைச்சாட்சிகளும் நமக்கு முன்மாதிரிகளாக இருப்பார்களாக. 250 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நற்செய்தியின் விதையை இம்மண்ணில் விதைத்த இறைவன், இன்று நமது கரங்களின் வழியாக புதிய விதைகளை விதைக்க அருள்புரிவாராக.

MEP மறைப்பணியாளர்களின் வியர்வையால் ஈரமான இந்த மண்ணில், நமது அர்ப்பணிப்பால் புதிய நம்பிக்கையின் மலர்கள் மலரட்டும். அவர்களின் நம்பிக்கையால் கட்டப்பட்ட திரு அவை, நமது ஒன்றிப்பால் மேலும் வலுப்பெறட்டும். அவர்களின் தியாகத்தால் தொடங்கிய மறைப்பணி, நமது புதுப்பிக்கப்பட்ட அர்ப்பணிப்பால் புதிய தலைமுறைகளை கிறிஸ்துவிடம் வழிநடத்தட்டும்.

ஆண்டவரே, நீர் தொடங்கிய நற்செயலை நிறைவுறச் செய்யும்வரை எங்களைப் பயன்படுத்தும்.

Ad Majorem Dei Gloriam - அனைத்தும் இறைவனின் மாபெரும் மகிமைக்காக!

கோளில் பொறியின் குணமிலவே எண்குணத்தான்

தாளை வணங்காத் தலை (குறள் 9)

குறள் விளக்கம்: கேட்காத செவி, பார்க்காத கண் போன்ற எண் குணங்களையுடைய கடவுளின் திருவடிகளை வணங்காத தலைகள் பயனற்றவைகளாம்.

சிந்தனை: ‘கால்நடைகளுக்கு மருத்துவம் பார்ப்பது கடினமா? மனிதர்களுக்கு மருத்துவம் பார்ப்பது கடினமா?’ என்று ஒரு பட்டிமன்றம் நடத்தப்பட்டது.

‘மனிதர்களுக்குத்தான் கடினம்’ என்ற அணியில் பேசியவர் கூறினார்: “இப்பொழுது மனிதர்களுக்குத்தான் புதிய புதிய நோய்கள் வருகின்றன. பல நோய்களுக்கு இன்னும் மருந்துகளே கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. எனவே, அவர்களுக்கு வைத்தியம் பார்ப்பதுதான் கடினம்” என்றார்.

கால்நடை அணியைச் சார்ந்தவர் கூறினார்: “மனிதர்கள் தங்களுக்கு என்ன பிரச்சினை என்று வாய் திறந்து கூறிவிடுவார்கள். எனவே, கால்நடைகளுக்குத்தான் கடினம்” என்றார்.

நடுவர் தீர்ப்பு கூறும்போது கூறினார்: “மனிதர்களுக்குச் சர்க்கரை நோய் வந்தால் நைசாக நழுவி ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடுவதைப் போல, மாடுகள் செய்வதில்லை. கண் வலி வந்தாலும் கட்டாயம் தொலைக்காட்சி பார்ப்பேன் என்று அடம் பிடிப்பதில்லை. விலங்குகளில் கற்பழிப்பு இல்லை; கருக்கலைப்பு இல்லை; பெண் சிசுக்கொலை இல்லை; ஆடு மாடுகள் புகை பிடிப்பதில்லை; மது குடிப்பதில்லை; தகாத உறவு அவைகளிடம் இல்லை; பேச முடியாததால் மன அழுத்தமும் அவற்றிற்கு இல்லை. எனவே, கால்நடை வைத்தியம் கடினமே இல்லை” என்றார்.

எண்ணற்ற நற்குணங்களின் இருப்பிடமான கடவுளின் திருவடிகளை வணங்காத தலைகள், புலன்கள் இல்லாத பொறிகளைப்போல, இருந்தும் பயனில்லாதவையே என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகின்றார்.

வேறு ஒரு குறளில், ‘இறைவன் பாதம் பணியாத ஒருவன் கற்றதனால் என்ன பயன்?’ என்று கூறிய வள்ளுவர், இந்தக் குறளில் இறைவனின் பாதத்தை வணங்காத மனிதனின் புலன்கள் அவனுக்கு இருந்தும் பயனில்லை என்று கூறுகின்றார்.

எனவே, இறைவனை ஒருவன் வணங்கினால்தான் அவன் ஒரு நல்ல மனிதனுக்குரிய அனைத்து இயல்புகளையும் கொண்டிருக்கிறான் அல்லது அவன் மனிதன் என்று எண்ணப்படத் தகுதியற்றவன். ஏனென்றால், மனிதன் மட்டும்தான் இறைவனைத் தொழக்கூடியவன். அனைத்து உயிரினங்களும் இறைவனால் படைக்கப்பட்டவை என்றாலும், மனிதனைத் தவிர எந்த உயிரினமும் அறிவுப்பூர்வமாக ஆராதித்து, அன்பு செய்ய முடியாதவை. எனவே, மனிதனுடைய புலன்களும், மனிதனுடைய கல்வியின் பயனும் இறைவனை வணங்காமல் இருக்குமேயென்றால், அதனால் எந்தவொரு பலனும் இல்லை என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

நம் ஆண்டவர், “கண்ணிருந்தும் நீங்கள் காண்பதில்லையா? காதிருந்தும் நீங்கள் கேட்பதில்லையா? ஏன் உங்களுக்கு நினைவில்லையா?” என்று மாற்கு 8:18-இல் அருமையாகக் கூறியுள்ளார்.

அவர்களுக்குக் கண்கள் இருந்தன; அவர்கள் பார்க்கத்தான் செய்தார்கள். அவர்களுக்குக் காதுகள் இருந்தன; அவர்கள் கேட்கத்தான் செய்தார்கள். ஆனால், ஆண்டவர் ‘அவர்கள் பார்க்கவில்லை, கேட்கவில்லை, அவர்கள் புலன்கள் வேலை செய்வதில்லை’ என்கிறார். அப்படியென்றால், உண்மை இறைவனை அறிந்து, அன்பு செய்யாமல் இருப்போமேயென்றால், நம்முடைய புலன்கள் அனைத்தும் செயல்படாதவை என்கிறார். எனவே, இறைவனை அன்பு செய்வோம்; முழு மனிதனாக வாழ்வோம்.

(தொடரும்)

(சென்ற இதழ் தொடர்ச்சி)

மனிதநேயமும் மானுட மாண்பும்

எந்தவிதமான சமரசத்திற்கும் உட்படாத ஊடகவியலை உருவாக்க, மனிதநேயத்திற்கும் மானுட மாண்பிற்கும் இடையே உள்ள தத்துவார்த்தத் தொடர்புகளை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ‘மனிதநேயம்‘ என்பது நாம் அனைவரும் பகிர்ந்துகொள்ளும் மனித இயல்பை விவரிக்கிறது. அதேவேளையில், ‘மாண்பு’ என்பது ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் மதிக்கப்படவேண்டும் மற்றும் கண்ணியத்துடன் நடத்தப்படவேண்டும் என்பதற்கான அடிப்படை உரிமையாகும். இந்த உள்ளார்ந்த மதிப்பு, ஒவ்வொருவரும் தீவிர வறுமை அல்லது பாகுபாடற்ற, அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை வாழத் தகுதியானவர்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.

புகழ்பெற்ற தத்துவஞானி இம்மானுவேல் காண்ட் கூறுவதுபோல, “மனிதநேயம் என்பது தன்னிலே ஒரு மாண்பு கொண்டதாகும்.” ஒரு நபர் அரசியல் மோதல்களையோ, கடுமையான வறுமையையோ அல்லது அறிவாற்றல் குறைபாட்டையோ (Cognitive decline) எதிர்கொண்ட போதிலும், அவர்களின் அடிப்படை மனித மதிப்பு முற்றிலும் சிதையாமல் அப்படியே இருக்கிறது.

 செய்தியாளர்களுக்கு இந்த வேறுபாடுதான் மிக முக்கியமானது. சமரசம் செய்துகொண்ட ஓர் ஊடகத்துறை, மனிதர்களை வெறும் தகுதி அல்லது பயன்பாட்டின் கண்ணோட்டத்திலேயே பார்க்கிறது. தனிநபர்களைத் தரவுப் புள்ளிகளாகவோ, நுகர்வோராகவோ அல்லது இணையதளத்தின் குறியீடுகளாகவோ மட்டுமே நடத்துகிறது. ஆனால், சமரசம் செய்யாத ஓர் ஊடகத்துறை உள்ளார்ந்த மனித மாண்பை அங்கீகரிக்கிறது. அது மனிதர்களை அளப்பரிய, மதிப்புமிக்க ஆளுமைகளாக நடத்துகிறது; எவரையும் ஒரு பொருளாகக் கருதுவதில்லை.

உண்மையும் பொதுநலமும்: செயற்கை உள்ளடக்கங்கள், தானியங்கி உரை உருவாக்கிகள் மற்றும் போலியான காணொளிகள் நிறைந்த இன்றைய ஊடகச் சூழலில், ‘உண்மை’ என்பது அழியும் நிலையிலுள்ள ஒரு பொது வளமும் சமுதாயத்தின் பொதுநலமுமாகும். சமரசம் செய்யாத ஊடகவியல் உண்மையின் இரண்டு அடிப்படைத் தூண்களைப் பாதுகாக்கிறது. அதாவது, அறியும் உரிமை மற்றும் மதிப்பை மீட்டெடுத்தல்.

• அறியும் உரிமை: அரசியல் முடிவுகள், சமூகப் பொருளாதார ஊழல்கள் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்களுக்குப் பின்னால் உள்ள புறநிலை எதார்த்தத்தைக் கண்டறிய ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் அடிப்படை உரிமை உண்டு. இந்த உரிமைதான், காணாமல் போன தங்கள் அன்புக்குரியவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது? அதற்கு யார் பொறுப்பு? என்பதைப் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் கண்டறிவதை உறுதி செய்கிறது.

• மதிப்பை மீட்டெடுத்தல்: மறைக்கப்படாத உண்மையை அறிந்து, அதனை வெளியிடுவது, அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களால் இதுவரை மறைக்கப்பட்ட, புதைக்கப்பட்ட அல்லது மறுக்கப்பட்ட துயரங்களைச் சந்தித்தவர்களின் வாழ்விற்கு ஆழமான அர்த்தத்தை மீட்டளிக்கிறது. பொது விசாரணைகளும் புலனாய்வு ஊடகவியலும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்களின் கதைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள ஒரு பாதுகாப்பான, அங்கீகரிக்கப்பட்ட இடத்தை வழங்குகின்றன.

ஓர் ஊடக நிறுவனம் அரசியல் சார்புக்காகவோ, பெரும் வணிக நிறுவனங்களின் ஆதாயத்திற்காகவோ அல்லது நிர்ணய கணக்கீடுகளின் வேகத்திற்காகவோ உண்மையைச் சமரசம் செய்யும்போது, அது மனித மாண்பிற்கு எதிராகச் செய்யும் ஒரு வன்முறையாகும். வசதியான பொய்களை அச்சிடத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலமோ அல்லது உண்மைகளைக் கற்பனையாகக் கட்டவிழ்த்துவிடும் சரிபார்க்கப்படாத செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவிகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலமோ, ஊடகவியல் தன் வாசகர்களை அவமதிக்கிறது. அவர்களைச் சுயேச்சையாக முடிவெடுக்கத் தகுதியுள்ள சுதந்திரமான மனிதர்களாக நடத்தாமல், ஏமாற்றி வழிநடத்தக்கூடிய எளிய இலக்குகளாகவே அது கருதுகிறது.

சமரசம் செய்யாத ஊடகத் துறைக்கான வழிகாட்டி: இந்த நிர்ணயக் கணக்கீடுகளின் அலைக்கு எதிராக நாம் எவ்வாறு போராடுவது? ஊடகத்துறை என்றும் நேர்மையின் கலங்கரை விளக்கமாகத் திகழ்வதை நாம் எவ்வாறு உறுதிசெய்வது? என்ற கேள்வி இப்போது நம் கண்முன் எழுகிறது. சமூகப் பொறுப்பு மற்றும் மனிதனை மையமாகக் கொண்ட விழுமியங்களின் அடிப்படையில் ஒரு நடைமுறைச் சட்டகத்தை நாம் செயல்படுத்தவேண்டும் என்பதே இப்போது நம்முள் இருக்கும் எதிர்நோக்கு.

1. மனிதக் கட்டுப்பாட்டின் விதியை நடை முறைப்படுத்துதல்: ‘துணைநிலைத்தன்மை’ (Subsidiarity) என்ற கோட்பாடு, உயர்மட்ட அமைப்புகளோ அல்லது மத்திய அதிகாரங்களோ உள்ளூர் மற்றும் அடிமட்டக் குழுக்களின் அதிகாரத்தைப் பறிக்கக்கூடாது என்று கற்பிக்கிறது. இந்தச் செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில், பெருநிறுவனங்களின் வழிமுறைச் சூத்திரங்கள் செய்திகளின் மீதான இறுதி முடிவை ஒருபோதும் எடுக்கக்கூடாது என்பதே இதன் பொருள். அதாவது, உள்ளூர் செய்தி நிறுவனங்கள், செய்தியாளர்கள் மற்றும் அனுபவம் வாய்ந்த ஆசிரியர்கள் தங்களின் படைப்பு மற்றும் செய்திக் கட்டுப்பாட்டை முழுமையாகத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவேண்டும். பெரிய தரவுத் தொகுப்புகளை வரிசைப்படுத்த செயற்கை நுண்ணறிவை ஒரு பயனுள்ள ஆராய்ச்சி உதவியாளராகப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால், இறுதித் தீர்ப்பும், தார்மீகச் சூழலும், செய்தி வெளியீட்டு முடிவும் எப்போதும் ஒரு மனிதனுக்கே உரியதாக இருக்கவேண்டும்.

2. படைப்பாற்றலும் மனித உழைப்பும்: எண்மத் தொழில்நுட்ப யுகத்தின் முக்கியக் கவலை என்னவென்றால், ஊடக நிறுவனங்கள் தங்கள் இலாப வரம்புகளை உயர்த்துவதற்காக எழுத்தாளர்களுக்குப் பதிலாக மலிவான செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவிகளைப் பயன்படுத்துவதால் ஏற்படும் கட்டமைப்பு ரீதியான வேலையின்மை அச்சுறுத்தலாகும். சமரசம் செய்யாத ஊடகவியல் மனித உழைப்பை மதிக்கிறது. உண்மையான சமூக முன்னேற்றத்தை வெறும் பெருநிறுவனங்களின் செலவுக் குறைப்பைக் கொண்டு மட்டும் அளவிட முடியாது; அது ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் அறிவுசார், ஆன்மிக மற்றும் பொருளாதார நலனை நாம் எவ்வளவு சிறப்பாக ஆதரிக்கிறோம் என்பதைக் கொண்டே அளவிடப்படவேண்டும்.

3. துருவமுனைப்பும் மொழியழிப்பும்: ஊடகத் தளங்கள் பெரும்பாலும் மோதல்களை இயல்பானதாக்கி, அரசியல் பிரிவினைகளைத் தூண்டி, அதன் மூலம் மக்களின் ஆத்திரத்தையும் கவனத்தையும் பெற்று இலாபம் ஈட்டும் உலகில் நாம் வாழ்கிறோம். சமரசம் செய்யாத செய்தியாளர்கள் வெறுப்பைத் தூண்டும் நோக்கில் வடிவமைக்கப்பட்ட தலைப்புகளைப் பயன்படுத்த மறுக்கிறார்கள்.

திருத்தந்தை லியோ தனது ‘மகத்தான மானுடம்’ (Magnifica Humanitas என்ற திருத்தூது ஊக்கவுரையில், “உலக மக்கள் யாவரும் தங்களின் வார்த்தைகளை ஆயுதமற்றதாக்க வேண்டும்” என்றும், “அதிகாரக் கலாச்சாரத்தை நிராகரிக்கவேண்டும்” என்றும் அழைப்பு விடுக்கிறார். மேலும், “மோதல் கலாச்சாரத்திற்குத் தீனி போடுவதற்குப் பதிலாக, ஊடகத்துறை ஓர் அன்பின் நாகரிகத்தை (Civilaization of Love) கட்டியெழுப்ப வேண்டும்; அதாவது, புறநிலை உண்மைகளை முன்னிறுத்துதல், மரியாதைக்குரிய பொது உரையாடல்களை வளர்த்தல், மற்றும் ஏழைகள், விளிம்புநிலை மக்கள், மற்றும் மறக்கப்பட்டவர்களின் குரலாகத் திகழ்தல் வேண்டும்” என்று வலியுறுத்துகிறார்.

நம்பிக்கையின் தூதுவர்கள்: ஊடகவியல் என்பது ஒரு சவாலான, சோர்வூட்டும், அதேவேளையில் அழகிய, உன்னதமானதோர் அழைப்பாகும். சட்டங்களை மாற்றியமைக்கவும், கொடுங்கோலர்களை வீழ்த்தவும், சமூகங்களைக் குணப்படுத்தவும், மனித துயரங்கள் மற்றும் மகிழ்ச்சிகளின் பகிரப்பட்ட புரிதலின் மூலம் பல்லாயிரக்கணக்கான மைல்களுக்கு அப்பால் உள்ள முற்றிலும் அறியாத மனிதர்களை இணைக்கவும் இதற்கு ஆற்றல் உண்டு.

பேரளவு சமூக மற்றும் தொழில்நுட்பக் குழப்பங்கள் நிறைந்த இக்காலத்தில், நாம் ‘நம்பிக்கையின் தூதுவர்களாக’ மாறவேண்டும். பேனாவை ஏந்தும் எழுத்தாளர்களுக்கும், உண்மைகளைத் தேடும் வாசகர்களுக்கும், எதிர்காலப்பாதை என்பது எவ்விதச் சமரசமும் இல்லாத ஓர் எல்லையை வகுப்பதைக் கோருகிறது. ஒரு மனிதன் ஒருபோதும் வெறும் இயந்திரம் அல்ல என்றும், உண்மை என்பது ஒருபோதும் விற்கும் வணிகப் பண்டம் அல்ல என்றும் நாம் துணிச்சலுடன் முழங்க வேண்டும்.

மனிதநேயம், மாண்பு மற்றும் உண்மை ஆகியவற்றில் சமரசம் செய்ய மறுப்பதன் மூலம், ஊடகவியல் எந்தவொரு நிர்ணயக் கணக்கீடுகளையும் கடந்து நிலைத்து நிற்கும். அது எப்போதும் எதற்காக இருக்கவேண்டும் என்று கருதப்பட்டதோ, அதைப் போலவே மனித ஆன்மாவின் பெருமிதம் மிக்க, உடைக்க முடியாத ஒரு கண்ணாடியாக என்றும் திகழும். கடினமான கேள்விகளைக் கேட்கவும், உண்மைகளை எழுதவும், எவ்விதச் சமரசமுமின்றி உண்மைக்காகக் குரல் கொடுக்கவும் மனிதர்கள் இருக்கும்வரை, ஊடகவியலின் குறிப்பாக, இதழியலின் சுடர் ஒருபோதும் அணையாது. நமக்குத் தகவல்களை வழங்கவும், நம்மைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கவும், நம்மைச் சுதந்திரமாக வழிநடத்தவும் இரவு-பகலாக உழைக்கும் ஊடக நிருபர்கள், பத்திரிகை ஆசிரியர்கள், புகைப்படக் கலைஞர்கள் மற்றும் உண்மைத் தேடலர்களை நாம் போற்றுவோம். அவர்களின் தியாகமே நமது கூட்டு வலிமையாகும்.