சிறப்புக்கட்டுரை

சனாதனம் என்பது சமூக நீதிக்கு எதிரானது மட்டுமல்ல; பெண் உரிமையை முற்றிலும் மறுப்பது. இந்தியச் சமூக அமைப்பில் கோடிக்கணக்கான அபலைப் பெண்கள் அடிமையாக வாழ்ந்த வரலாறு இருக்கிறது. வேத காலத்தில் பேணப்பட்ட பாலினச் சமத்துவம் இடையே மனுதர்மத்தால் அடித்து நொறுக்கப்பட்டது. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இன்று ஓரளவு சம உரிமை கிடைத்துள்ளது.

ஒரு காலத்தில் உடன்கட்டை ஏறுதல் என்பது ஒரு மதச் சடங்காக இருந்தது. கணவனை இழந்த மனைவி, தன் கணவரின் சடலம் தீ மூட்டப்படும்போது, மனைவியும் தீயில் விழுந்து தன்னை அழித்துக்கொள்ளுதல் ‘உடன்கட்டை ஏறுதல்’ எனக் கூறப்பட்டது. மனைவி தானாக முன்வந்து தீயில் விழலாம்; இல்லையெனில், சில வேளைகளில் உறவினர்கள் கட்டாயப்படுத்தி மனைவியைத் தீயில் தள்ளிவிடுவர்.

உடன்கட்டை ஏறுதல் குறித்து ஆங்கிலேய அதிகாரிகள், வரலாற்று ஆய்வாளர்கள், தூரதேசப் பயணிகள் எழுதிய பல பதிவுகள் இணையத்தில் உள்ளன.

‘உடன்கட்டை ஏறுதல்’ எனும் விவரிப்பு, அந்த இளம் மனைவிகளின் கண்ணீர்! படிக்கும் எவரையும் கதற வைக்கும். அவர்களின் அலறல், அவர்களது வேதனைகள், உறக்கம் பிடிக்காத இரவிற்கு நம்மைத் தள்ளும். அவர்களின் அழுகுரல் நம் காதில் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும்.

வங்க இந்துமதப் புரட்சியாளர் இராசாராம் மோகன்ராய் சிறுவனாக இருந்தபோது தன் அண்ணியைக் கட்டாயப்படுத்தி நெருப்பிலிட்டதைப் பார்த்து மனம் புழுங்கினார். தான் பெரியவனான பின் உடன்கட்டை ஏறுதலை ஒழிக்க உறுதி பூண்டார்.

1815-1818 ஆண்டுகளில் வங்க மாநிலத்தில் 378-ஆக இருந்த உடன்கட்டை ஏறுதல், அடுத்து வந்த ஆண்டுகளில் 839-ஆக உயர்ந்தது. கிறித்தவ மறைபரப்பாளர் வில்லியம் கேரி மற்றும் இராசாராம் மோகன்ராய் ஆகியோரின் தொடர் வலியுறுத்துதலால், 1829-இல் அன்றைய ஆங்கில  அரசால் உடன்கட்டை ஏறுதல் வங்க மாநிலத்தில் தடை செய்யப்பட்டது.

சனாதனம் கோலோச்சாத தமிழ்நாட்டில் முதலாம் இராஜேந்திர சோழனின் மனைவியர் மட்டுமே உடன்கட்டை ஏறி உள்ளார்கள். தமிழர் மரபில் சில இனக் குழுக்களில், சில சாதிப் பிரிவுகளில் மறு மண உரிமை மகளிருக்கு இருந்திருக்கிறது. ஆனால், சத்திரிய வம்சப் பெண்கள் கணவன் இறந்த பின் உடன்கட்டை ஏறியிருக்கிறார்கள் எனும் வரலாற்றை ‘நடுகற்கள்’ குறிப்பிடுகின்றன. தமிழ்நாட்டில் குறிப்பிட்ட சமூகத்தினருக்குத் தனித்தெரு இருந்தது. அத்தெரு விதவைகள் வீடுகளில் இருந்து வெளியே வரக்கூடாது. திண்ணைகளில் மட்டுமே  தங்கவேண்டும். எந்தச் சமூக நிகழ்விலும் கலந்து கொள்ளக்கூடாது என வீட்டுச்சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டார்கள். குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் அதற்கென நியமிக்கப்பட்ட ஆள்கள் அப்பெண்களின் தலையை மழித்து மொட்டையாக்கி விடுவர்.

‘மனுஸ்மிருதி’ பெண்களுக்குச் சம உரிமை இல்லை என்கிறது. ‘மனுஸ்மிருதி’ 2:36-2:41 மற்றும் தர்ம சாஸ்திர மரபுகள், ஆண் குழுந்தைகளுக்கான உபநயனத்தை விவரிக்கின்றன. அந்த உபநயனத்தின் மூலம்தான் அவன் ‘த்விஜா’ எனும் இரண்டாம் பிறப்பு என்ற மத அடையாளத்தைப் பெறுகிறான். அதன் வழியே வேதம் படிக்கும் உரிமை, காயத்ரி மந்திரம் செபிக்கும் உரிமை, யாகம் நடத்தும் உரிமை, மத அதிகாரம் ஆகியவற்றைப் பெறுகிறான். ‘பெண்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை’ என மனுஸ்மிருதி 9:3 கூறுகிறது: “பெண் ஒருபோதும் சுயாதீனமாக இருக்கக்கூடாது. மனு தர்மப்படி பெண் என்பவள் தகப்பன், கணவன், மகன் என்போரைச் சார்ந்தே இருக்கவேண்டும்.” ஆணின் அடையாளத்தோடு, பெண் வாழவேண்டும். பெண்களுக்குக் கல்வி, வேலை, சொத்துரிமை மறுக்கப்பட்டன. அவர்கள் அடிமையாக வாழ இந்த மனுஸ்மிருதி கட்டளையிட்டது.

கிறித்தவ மிஷனரிகள், பெருநகரங்கள், நகரங்கள், கிராமங்கள் என எல்லாப் பகுதிகளிலும் தங்கள் தொடர் முயற்சிகளால் குழந்தைத் திருமணங்களைத் தடுக்கிறார்கள். சமூகத்தில் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துகிறார்கள். பெண் கல்வியை ஊக்குவிக்கிறார்கள்; உணவு தந்தார்கள்; உடை தந்தார்கள்; தங்க இடம் தந்தார்கள்; கல்வி தந்தார்கள்; அறிவு புகட்டினார்கள்; பெண்களுக்கு உரிய அடையாளத்தைத் தந்தார்கள். வீடுகளில் அடைபட்டிருந்த பெண்களை வேலைக்குச் செல்லும் வரை உடன் அழைத்து வந்தார்கள்.

மனுதர்மம் படியாத தமிழ் மண்ணில்தான் தேசிய அளவில் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களில் 43 விழுக்காட்டினர் உள்ளனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். மத்தியப்பிரதேச மேனாள் பா.ச.க. முதல்வர் சிவராஜ் சிங் சௌகான், மனுதர்ம அடிமைத்தனத்தை “பெண்கள் வேலைக்குச் செல்லும்போது அவர்கள் கண்காணிக்கப்படவேண்டும்” என்கிறார். இவரைவிட ஒருபடி மேலே சென்ற ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைவர் மோகன் பகவத், “பெண் என்பவள் எப்பொழுதும் இல்லத்தரசியாக இருக்கவேண்டும்” என்கிறார். சமூக நீதியின் தாய் மண்ணான தமிழ்நாட்டில், 1989 -ஆம் ஆண்டு முதல் பெண்களுக்குப் பூர்வீகச் சொத்தில் சம உரிமை பெறும் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்ததும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

பா.ச.க. அரசு மற்றும் ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பு, மனுதர்மம் சார்ந்த கோட்பாட்டு  நெறிகளையும், பெண் உரிமை மறுப்பையும் எல்லா ஆட்சி அதிகார, அரசு, நீதி பரிபாலன, ஊடகத் தளங்களில்  திணிக்க முயல்கிறது. 2021-ஆம் ஆண்டின் விவசாயிகள் போராட்டத்தின்போது, “பெண்கள் ஏன் போராட்டத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதை எங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை” என்று அன்றைய உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி எஸ்.ஏ. பாப்டே கேட்கிறார். அரசியல் சட்டம் வழங்கிய பெண்களுக்குப் போராடும் உரிமையை உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியே கேள்விக்குறியாக்கலாமா? என்ற ஐயப்பாடு  எழுகிறது. அவர்மீது காவிச்சாயம் பூசப்படும் ஆபத்தும் இதில்  உள்ளடங்கியதாகும்.

2029-இல் பா.ச.க. பிரதமர் வேட்பாளராகக் கூடும் என எதிர்பார்க்கப்படும் உ.பி. முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத், ‘கோவிட்’ காலத்தில் பிணங்களைப் புதைக்க வழியின்றி கங்கையில் மிதக்க விட்டார். அவர் கூறுகிறார்: “இந்துப் பெண்கள் வெவ்வேறு மதத்தினரிடையே திருமணம் செய்யக்கூடாது” என்று. இது மதம் ரீதியான தனி மனித, பெண் சுதந்திரத்தை மறுப்பது அல்லவா?

பா.ச.க.வைப் பொறுத்தவரை எல்லா நிலையிலும் மனுதர்மம் காப்பாற்றப்படவேண்டும்; ஆர். எஸ்.எஸ். அதைத்தான் அடிப்படைப் பாடமாக அவர்களுக்குக் கற்றுத்தந்துள்ளது. அதற்காக ‘இந்திய  மக்களைக் கற்காலத்திற்குள் மீண்டும் தள்ள முடியுமா?’ என்பதே இங்கு எழும் பெருங்கேள்வி.

தேசத்தின் சரிபாதி மக்கள்தொகையாக உள்ள மகளிருக்கு, தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில், உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் தேர்தலில் போட்டியிட இடஒதுக்கீடு உள்ளது. மாநிலச் சட்ட சபைகளிலும், இந்தியப் பாராளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் 50% மகளிர் இடஒதுக்கீடு கொண்டு வரப்படவேண்டும். மனுதர்மத்தால் மறுக்கப்பட்ட மகளிர் உரிமையைச் சமூக நீதியால் மீட்டெடுத்ததுபோல, ஆட்சி அதிகாரப் பகிர்விலும் மகளிருக்கு உரிய சம பங்களிப்புக்  கிடைக்கவேண்டும்.

இந்தியக் கல்வி அமைப்பின் முதன்மை முன்னோடிகள் திரு அவையைச் சார்ந்த கல்வியாளர்களே என்று பெருமை பாராட்டிக் கொள்வதில் நியாயம் உண்டு.

கொசுகூட நுழைய முடியாத இடங்களையும் தேடிச்சென்று கல்விக் கனியைப் பரவலாக்கிய பெருமை கிறித்தவருக்கு உண்டு.

அடிப்படை எழுத்தறிவுகூட பிறப்பின் அடிப்படையில் மறுக்கப்பட்ட இந்தியச் சமூகத்திற்குக் கல்விக் கண்ணைத் திறந்த பாராட்டுக்குரியது கிறித்தவம். கல்வி எனும் மறைப்பணியைக் கிறித்தவம் காலூன்றிய காலத்தின் சூழமைவு என்ன? இன்றைய சூழமைவு என்ன? இந்த ஆய்வை எங்கேனும், எப்போதேனும் நாம் சிந்தித்ததுண்டா?

கல்விப்பணி, எப்போதும் எக்காலத்தும் ஏற்புடையதே. கல்விக்கென்று தனித்த கால வரையறை இல்லை. மாந்தர்தம் செம்மையைச் செழிப்பாக்கும் கல்வி, மானுட விடுதலையை முழுமையாக்கும் கல்வி எப்போதும் எக்காலத்தும் தோன்றி மறையும் மானுடருக்கு உரியதே. “இது மானிடருக்கு உரியது” என்பதனால்தான் சனநாயக அரசுகளும், ஐக்கிய நாட்டவையின் உரிமை சாசனங்களும் கல்விக்கான உரிமையை ‘அடிப்படை உரிமை’ என்று அறிவித்தது. கல்வி அடிப்படை உரிமை என்பதால், அவ்வுரிமை ஒரு குடிமகனின் வாழ்வுரிமையோடு (Right to life), அவரின் மாண்புரிமையோடு (Right to dignity) எல்லாருக்கும் சமமாகக் கிடைக்கவேண்டும் என்பதால் சமத்துவ உரிமையோடும் (Right to equality) இணைத்துப் பார்க்கப்பட்டது.

சுதந்திரம் பெற்ற நாடுகள் அனைத்தும் தமது நாடுகளின் அடையாளமாகக் கருதப்பெற்ற அரசமைப்புச் சட்டங்களில், கல்விக்கான உரிமையை அடிப்படை உரிமையாக ஏகோபித்த முறையில் ஏற்றன.

கல்விக்கான உரிமை பாதுகாப்பு என்பது, கல்வி நிறுவனங்களுக்கான உட்கட்டமைப்பை உத்தரவாதப்படுத்துதலில் மட்டுமல்ல; நிறுவப்படும் கல்விக்கூடங்களின் உட்கட்டமைப்பும் கூட பாகுபடுத்தும் வகையில் இல்லாமல் இருப்பதே.

நம் கல்வி அமைப்பும், அதன் உள்ளடக்கமும் இருவகையிலானவை. ஒரு சனநாயக அரசு குடிமக்களுக்கான சனநாயகத்தை உத்தரவாதப்படுத்தவேண்டும். ஆனால், என்ன நடக்கிறது? இந்தியச் சமூகம் வர்க்கரீதியாகப் பிளவுபட்டுக் கிடக்கிறது. இருவகையாகப் பிளவுபட்டுக் கிடக்கும் அச்சமூகத்தின் பிளவைச் சமன் செய்யும் எவ்வித முனைப்புமற்றதாகவும், பிளவுபட்ட இரு வேறு சமூக அமைப்பை மறு உற்பத்தி (Reinforce) செய்யும் கருவியாகவும் நமது கல்வி அமைப்பு உள்ளது.

சமத்துவமற்றச் சமூகத்தில் சமத்துவமற்றக் கல்விமுறை! இப்போக்கை எக்கொள்கையால் நியாயப்படுத்த முடியும்? இரட்டைச் சமூகம் (Dual Society), இரட்டைக் கல்விமுறை (Dual Educational System) என்பது அநியாயமல்லவா! அறக் கொள்கைக்கு முரணானதல்லவா?

இங்கு எழுகின்ற கேள்வியெல்லாம் என்ன?

இந்தியாவில் கல்விப்பணியின் முன்னோடிகள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் நம்மவர்கள், இம்முன்னோடிகளுக்கு இருக்கின்ற நியாயமான காரணங்களால், சனநாயக அரசின் கல்வி அளிக்கும் கடமையை அல்லது பொறுப்பைத் தம் தோளில் சுமந்து நிற்கும் திரு அவையினர், கேள்வி கேட்கும் உரிமையுடையோர் என்பதை நினைவில் கொள்ளவும், சனநாயக அரசு கல்விக்கான உரிமைகளை மீறுகையில் தட்டிக் கேட்கவும், சனநாயக அரசைப் பதில் சொல்ல வைக்கவும் உரிமை பெற்றவர்கள் என்பதை ஏன் மறந்து செயல்படுகின்றனர்?

மாணவ-மாணவியரைக் கல்வி நிறுவனங்களில் சேர்க்கவும் (Admission), ஆசிரியர்களை நியமிக்கவும் (Appointment) ஆகிய இரு நிலைகளில் முழுவதும் கவனம் செலுத்தி வருவது போன்று ஓர் உண்மை நிலையைத்தான் நாம் சந்தித்து வருகிறோம். நம் கிறித்தவத்திற்குக் கல்விப்பணி என்பது, நம் தலையாய ‘மிஷன்!’ இந்த ‘மிஷன்’ கொள்கையை - அர்ப்பணத்தோடு உறுதி செய்வது ஒரு வேள்வி. அந்த வேள்விக்கு வேண்டுவது தியாகம். உலக வாழ்வைத் துறந்த பல்லாயிரக்கணக்கான தியாகச் சீலர்களை இக்கல்விப் பணியெனும் பெருங்கடலில் கரைத்துள்ளோம். தற்போது இப்பணியில் தம்மை அர்ப்பணித்துள்ள எத்தனை பேருக்கு இக்கல்வி அமைப்பின் வடிவம், அதன் உள்ளடக்கம், அவ்வுள்ளடக்கத்தில் உறையும் அரசியல் பற்றி ஏதேனும் அறிவார்களா?

கல்வியிலும், கல்வி அமைப்பின் வரலாற்றிலும் உள்ளடங்கிய அரசியல் பற்றி அறியாத ‘கபடற்றப் புறாக்களாக’ சேவை எனும் பெயரில் ஆற்றி வரும் நம் பணி யாருக்கானது? என்ற கேள்வியை நாம் நமது அமர்வுகளில் என்றேனும் சிந்தித்துள்ளோமா?

கல்வி அமைப்பு தன்னாட்சி பெற்ற சுதந்திரமான அமைப்பல்ல; நம் நிறுவனத் தலைவர்களோ சுதந்திரமான ஓர் அமைப்பில் செயல்படுகிறோம் என்று கருதுவோரானால்... அது  பொய்யே!

பள்ளிக்கட்டடம் நமதே; பள்ளியின் உட்கட்டமைப்பும் நமதே; ஆனால், பள்ளி மூலம் தரப்பெறும் பாடங்கள் நமதல்ல! பாடங்கள் சுதந்திரமானதல்ல! பாடங்கள் அனைத்தும் ஏற்கெனவே தயாரிக்கப்பட்டவை (Prescribed). தயாரிக்கப்பட்ட பாடங்களை விமர்சிக்கவோ, கடுகளவு மாற்றம் செய்யவோ உரிமையற்றவர்கள் நாம். அப்படியிருக்க இப்பணியை ‘மிஷன்’ என்று எப்படி அழைக்க முடியும்?

நமக்கு ‘சொந்தமான’ வானுயர்ந்த கட்டடங்களும், அங்கே வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் வகுப்பறைகளும் நம் உரிமைச் சொத்து என்று நாம் கருதுவது உண்மையில் தவறான ஒன்றாகும். கல்வி வளர்ச்சிக்கென உருவாக்கப்பட்டுள்ள உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் நமதாக இருந்தாலும் அவை சுதந்திரமானவை அல்ல; பல்கலைக்கழக மானியக்குழு (UGC, NCERT, NCTE), இன்னும் பல உயர்கல்வி அமைப்புகள் யாவுமே இன்று சுதந்திரமாகச் செயல்படவில்லை; செயல்படவும் முடியாது.

ஆளும் அரசுக்கு ஓர் அரசியல் சிந்தாந்தம் உள்ளது என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டோமானால், அவ்வரசின்கீழ் இயங்கும் கல்வி அமைப்பிற்கும், இக்கல்வி அமைப்பின் சித்தாந்தத்திற்கும் (Content) தொடர்புண்டு என்பதை நாம் அறிவோம். நாம் நம் மக்களுக்கான அறிவு மற்றும் ஆற்றலை வளர்க்கவும், அவை மூலம் மாந்தர்தம் மகத்துவம் மற்றும் மாண்பை வளர்ப்போம் என்ற கனவில் கல்வி நிறுவனங்களை நிறுவியிருப்பதாகக் கனவு கண்டு கொண்டிருக்கின்றோம். அக்கனவில் உண்மையுண்டு; ஆனால், அக்கனவு உண்மையாவதற்கான சாத்தியங்கள் இன்று உள்ளனவா? கல்வியை ஒரு மிஷனாக ஏற்று நடத்தும் நம்மவர்கள், இக்கல்வி தனித்த, சுதந்திரமான அமைப்பல்ல என்பதனைப் புரிந்துள்ளனரா? கல்வி அமைப்பும், அதன் உள்ளடக்கமும் நடுநிலையானது (Neutral) அல்ல என்பதைப் புரிந்துள்ளோமா?

கல்வியின் நோக்கம் கீழ்க்காணும் இருவகையாகக் கூறப்படும் என்பர். கல்வி விடுதலை தரும் இயல்புடையது (to liberate) அல்லது ஒடுக்கும் தன்மையுடையது (subjugate).  நம்மை ஆளும் அரசுகள் ஏதேனும் ஒரு சித்தாந்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் இயங்கும் என்பதே உண்மை. இந்தியாவின், இந்திய தேசிய காங்கிரசின் ஆட்சி ஒரு மிதவாத (liberal) ஆட்சி. சனநாயக சமயச் சார்பின்மையை ஓரளவு தூக்கிப்பிடித்த கட்சி. இக்கட்சியின் ஆட்சியின்போது உருவாக்கப்பட்ட உயர்கல்வி நிறுவன அமைப்புகளில், சமூக மாற்று இடதுசாரிச் சிந்தனையாளர்களும் இடம்பெற வாய்ப்புகள் இருந்தன. பல்கலைக்கழக மாநிலக் குழு, தேசிய அளவிலான ஆசிரியர் மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (NCERT), தேசிய ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனம் (NCTE) போன்ற நிறுவனங்கள் மூலம் சமூக மாற்றுச் சிந்தனையாளர்கள் இடம்பெற வாய்ப்பிருந்தது. அத்தகைய அறிவுஜீவிகளுக்கு இந்நிறுவனங்களில் இனி இடமில்லை. இத்தகையவர்களுக்கு இடம் மறுக்கப்பட்ட இச்சூழலில், புதிதாக நியமிக்கப்பட்ட கல்வியாளர்கள் எத்தகையோராய் இருப்பர்?

டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தின் மேனாள் பேராசிரியர் சோயா அசன் அவர்கள், இவ்வாண்டு விடுதலை நாளன்று டெல்லி மாநகரின் பள்ளியொன்றில் ‘பன்மைத்துவம்’ (Pluralism) பற்றி உரையாற்ற அழைக்கப்பட்டார். உரையாற்ற வந்த இப்பேராசிரியரின் உரை, சங்கப் பரிவாரங்களால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது. ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தின் புகழ்பெற்ற பேராசிரியர் முனைவர் ரொமிலா தப்பார் போன்றோர் ‘திமாகி நக்சல்கள்’ என்று இகழப்பெறுகின்றனர். இவையெல்லாம் வெறும் செய்திகளல்ல; உண்மையில் இவை நமக்கு எச்சரிக்கை! ஆனால், நாம் எச்சரிக்கப்பெறும் அளவிற்கு மாற்றுச் சிந்தனையாளர்களாக இல்லை. மிகப்பெரிய அளவில் நடத்தப்பெறும் நம் கல்வி நிறுவனங்களின் உள்ளடக்கம் எவருக்கும் எச்சரிக்கை அளிக்கவில்லை. ஆளும் வர்க்கம் அதிர்கின்ற எந்த செயலையும் நாம் செய்யவில்லை.

கல்வி மானுடத்தின் மகத்துவத்தைப் பேணுவது என்பதில் இருவேறு கருத்தில்லை. பிறப்பின் அடிப்படையில் மறுக்கப்பட்ட கல்விச் செல்வத்தை எல்லாருக்கும் உரியதொன்றாக மாற்றிய பெருமை நமக்கு இருக்கலாம்; இக்கல்வி அமைப்பின்மீது நமக்கு இருக்கும் வாஞ்சையை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டிய காலம் நெருங்கி பல ஆண்டுகளாகி விட்டன.

சுதந்திரம் அடைந்த இந்தியாவில் அறிவிக்கப்பட்ட சனநாயகம், சமத்துவம், மதச்சார்பின்மை என்பன இந்தியாவின் பழமையைத் தூக்கிப்பிடித்து பிளவுவாத அரசியல் நடத்துவோருக்கு எரிச்சலைத் தந்ததாலேயே, சங்கப் பரிவாரங்கள் கல்விக் களத்தைத் தமது கருத்துநிலைக் கருவியாக்க முனைந்துள்ளனர். ‘வித்ய பாரதி’ என்ற பெயரில் ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பினால் தொடங்கப்பட்ட பள்ளிகள் 1991-இல் மட்டும் 4,000 ஆகும். மேலும் 40 கல்லூரிகளும் அடங்கும். இங்கு சேர்க்கப்படும் மாணவருக்குக் கற்பிக்க பயிற்சி ஆசிரியர்கள் 36,000 பேர். ‘வித்யா பாரதி’ என்ற பெயரில் நடத்தப்பெறும் இப்பள்ளிகளில் இன்று பத்து இலட்சம் குழந்தைகள் கற்கின்றனர். இம்மாதிரியான பள்ளிகள் இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் இயங்குகின்றன. இதனைப் போலவே ‘சிசுவதிகாஸ்’ என்ற பெயரிலான மழலையர் பள்ளிகள் மாண்டி சோரி பள்ளிகளுக்கு எதிராக ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளன (‘The SANGH PARIVAR’ Christophe jaffrelot P. 199).

இன்றைய பாரதிய சனதா அரசு, ஆட்சியேறுமுன்னே கல்வி அமைப்பினுள் ஊடுருவி, தம் கருத்தியல் கருவியாகக் கல்விக்கூடங்களைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியதன் சிறிய அடையாளங்களைத்தான் நாம் இங்கே விளக்கியிருக்கிறோம். இன்று இந்திய மதவாத அரசு கைப்பற்றாத கல்வி நிறுவனங்கள் இல்லை. அறிவுசீவிகள், பல்கலைக் கழகத் துணைவேந்தர்கள் என அனைவரும் - அனைத்தும் காவிமயமாகியுள்ளனர்.

ஏற்கெனவே மேலே சுட்டிக்காட்டியபடி, கல்வித் துறை ஆளும் அரசின் கருத்தியல் துறையாகவே செயல்படுவதுபோல் மதவாத, மத அடிப்படைவாத, அறிவுலகிற்கு எதிரான ஓர் அரசின் கல்விக் கொள்கை எப்படியிருக்கும்? என்ற அச்சம் இன்று பலரிடமும் எழுந்துள்ளது. இப்போக்கு நியாயப்படுத்தப்படுகின்றபோது, எந்தவிதக் கருத்தியலின் பரப்புரைக் கருவியாக நம் நிறுவனங்கள் செயல்படப் போகின்றன? மதவாதிகளின் கருத்தியலை எதிர்கொள்ள நாம் தயாரா? சிந்திப்போம்.

உங்களுக்கு மறக்கத் தெரியுமா?

இந்தக் கேள்வி நம்முடைய வழக்கமான வாசக நண்பர்களைக்கூடக் கொஞ்சம் குழப்பிவிடக்கூடும்; சிலர் கோபப்படவும் கூடும்.

‘இதென்ன கேள்வி! அவனவன் நினைவாற்றலை வளர்த்துக்கொள்ள என்னென்னவோ பாடுபடுகிறான். அதற்கான வழிகளைத் தேடுகிறான்.’

மறதிதானே நினைவாற்றலுக்குக் குறுக்கே வந்து தொலைக்கிறது. மறதிதான் தானாக வந்து தொற்றிக் கொள்கிறதே! எத்தனை முறை படித்தாலும் மறந்து போகிறதே! சரியான நேரத்தில் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள முடியாமல் தவியாய்த் தவிக்கிறோமே!

நினைவும் ஒரு வாழ்க்கைத் திறன்தான் (life skill) மறதியும் அதேபோல் ஓர் அவசியமான வாழ்க்கை உத்திதான்.

நினைவாற்றல் இல்லாதவர்களும் அவதிப்படுகிறார்கள். மறக்கத் தெரியாதவர்களும் அதேபோல் அவதிப்படுகிறார்கள். சில வேளைகளில் அதிகமாகவே அவதிப்படுகிறார்கள்.

நினைவாற்றல் நம்முடைய அறியும் திறன்களை (Cognitive skills) வளர்த்துக்கொள்ளத் துணை செய்கிறது. மறக்கும் திறமை நம்முடைய உணர்வுப் பக்குவத்தை (Emotional skills) வளர்த்துக்கொண்டு முன்னேறத் துணை நிற்கிறது.

‘மறக்கத் தெரியாதா?’ என்ற கவிதை வரிகள் கவிஞர் கண்ணதாசனுடையவை. நினைவுக்கு வருகிறதா?

‘நினைக்கத் தெரிந்த மனமே - உனக்கு

மறக்கத் தெரியாதா?’

அவருடைய மற்றொரு பாடல் வரியையும் நாம் இங்கே நினைவுபடுத்திக்கொள்ளலாம்.

‘இரண்டு மனம் வேண்டும்

இறைவனிடம் கேட்பேன்

நினைத்து வாழ ஒன்று

மறந்து வாழ ஒன்று’

இறைவன் நமக்கு இரண்டு மனங்களைத் தரவில்லை; ஆனால், ஒரே மனத்தில் நினைத்து வாழவும் வழிகாட்டி இருக்கிறார்; மறந்து வாழவும் வழிகாட்டி இருக்கிறார்.

மறந்து வாழும் வழிகளைப் பற்றித் தொடர்ந்து சிந்திப்போம், தெரிந்து கொள்வோம், வாருங்கள்!

ஏரின் உழாஅர் உழவர் புயலென்னும்

வாரி வளங்குன்றிக் கால் (குறள் 14)

குறள் விளக்கம்: மழை என்னும் வருவாய் வளம் குன்றிவிட்டால், உழவரும் ஏர் கொண்டு உழ மாட்டார்.

சிந்தனை: புயல்காற்று இயற்கைக்கு இடையூறு செய்யும் பெருங்காற்று என்று சொல்வோம். ஆனால், காற்றோடு இணைந்த மழை புயலாகும். இடி, மழை, காற்று, பெருங்காற்று எனப் பல்வேறு பொருள்களைக் கொண்ட இந்தக் காற்றுக்குப் பெருமழை என்ற பொருளும் உண்டு. பெருமழையால் நிலம் செழிக்கும். ‘வாரி பெருக்கி’ அதாவது, ‘உனது வளத்தைப் பெருக்கவேண்டும்’ என்று 512-வது குறளில் வள்ளுவரே கூறியுள்ளார்.

நல்ல வருவாய் கிடைக்கும் தொழிலையே மக்கள் விரும்புவர். வருவாய் குன்றிவிட்டால்,  உழவர்கள் ஏர் கொண்டு உழ மாட்டார்கள். மழைநீர் இல்லாமல் போனால், இந்த உழவர்கள் வேலையின்றிச் சோம்பியிருப்பார்கள்.

உழவருக்கு வேலை கொடுப்பதும் வருமானம் தருவதும் வளத்தைச் சேர்ப்பதும் புயலும் பெருமழையும்தான். எனவே, உழவர்களுக்கு உதவுவதோடு மட்டுமல்லாமல், மனிதர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பையும் வருமானத்தையும் வழங்குவது மழைதான் என்பதை வள்ளுவர் அருமையாகக் கூறியுள்ளார்.

‘வாரி வளம் குன்றுதல்’ என்றால் வருமானமும் வளமும் இல்லாமல் போதல் என்று பொருள். மழையின்றிப் போனால் வருமானமும் வளமும் குன்றிப் போகும்.

‘சாங்’ என்கிற ஒரு நாட்டில் ஒரு மனிதர் தன் நிலத்தை உழுது கொண்டிருந்தபோது, அவர் வயலின் நடுவில் இருந்த காய்ந்த மரமொன்றில், வேகமாக ஓடிவந்த முயல் ஒன்று மோதி இறந்து விழுந்தது. உடனே அவர் கலப்பையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, மறுபடியும் அதுபோல ஏதாவது முயல் வந்து மோதி இறந்துபோகும் என எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்து பட்டினியால் இறந்துபோனார்.

‘சோம்பேறித்தனத்தினால் உழவை மறந்தவன் பசியினால் சாவான்’ என்பதற்கு மேற்கூறிய நிகழ்வு பொருந்துகிறது. இன்று ‘வெள்ளைக் காலர் வேலை’ அல்லது ‘வியர்வை சிந்தாத வேலை’ செய்யவே மக்கள் விரும்புவதால் ஏர் கலப்பையையும், விவசாய நிலங்களையும் கைவிட்டவர்கள் பலர். விவசாயத்தில் நிலையான வருவாய் கிடைக்காது; வானம் பார்த்தே வருமானம் கிடைக்கும்; வானம் பொய்த்தால் அனைத்தும் நட்டமாகும் என்று கருதி, மக்கள் விவசாயத்தைக் கைவிட்டுவிட்டனர் எனலாம்.

உழவை மறந்தால் உயிர் வாழ்வது எப்படி? அடிப்படைத் தேவைகளில் முதலாவதான உணவு இன்றி வாழ்வது  சாத்தியமாகுமா? ‘மரத்தை வைத்தவன் தண்ணீர் ஊற்றுவான்’ என்ற திரையிசைப் பாடல் நமக்கு நம்பிக்கை தருகிறது. தக்க காலத்தில் ஆண்டவர்  மழையைப் பொழியச் செய்வார் என்ற நம்பிக்கையைத் தருகிறது. “ஏற்ற காலத்தில் மழையை நான் பெய்யச் செய்வேன்; வயல் தன் பலன்களைத் தரும்; நிலத்தின் மரங்கள் தங்கள் கனிகளைத் தரும்” (லேவி 26:4) என்று திருவிவிலியம் கூறுகிறது. நம்பிக்கையே வாழ்வைச் செழிக்கச் செய்கிறது.

வாழ்க்கை என்பது சவால்கள் நிறைந்ததுதான். தடைகளும் தோல்விகளும் நம் அன்றாட வாழ்வில் சந்திப்பவைதான், சந்திக்க வேண்டியவைதான். ஆனால், இந்தச் சவால்களையும் தடைகளையும் நம்மால் இன்று நிச்சயமாகச் சந்திக்க முடியும்; வெற்றிபெற முடியும்.

இன்றைய இளைய தலைமுறைக்கு வெற்றி பெறும் வாய்ப்புகள் ஏராளம். நல்ல உடல் நலம், ஏராளமான கல்வி வாய்ப்புகள். ஏழைகள்கூடத் தன்னம்பிக்கையோடு படித்து உழைத்து முன்னேறும் வாய்ப்புகள் எனப் பல வாய்ப்புகள் உள்ளன.

நல்ல கல்வியையும் திறமையையும் வளர்த்துக்கொண்டுவிட்டால், நம் உள்ளூரில் மட்டுமல்ல, உலகெங்கும் நம் திறமைக்குச் சவால்விடும் வாய்ப்புகள் உண்டு. ஒரு காலத்தில் நினைத்தே பார்க்க முடியாத ஊதியம், வாழ்க்கைத்தரம் உயரும். நம்மைப்போல் நம்மைச்சுற்றி வாழ்ந்து வளர்ந்த பலரும் பல உலகளாவிய பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தலைவர்களாக மாறி இருக்கிறார்கள். சென்னையில் பயின்ற சுந்தர் பிச்சைதான் இன்று ‘கூகுள்’ நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரியாக இருக்கிறார்.

சொந்தக் காலில் நிற்கவேண்டுமா? அதற்கும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. உயர் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் இன்று புதிய புதிய தொழில் முனைவோர்களை நாம் பார்க்க முடிகிறதே! நம்மாலும் இப்படியெல்லாம் முன்னேற முடியாதா? வெற்றிபெற முடியாதா? நம் வீட்டிற்கும் நாட்டிற்கும் பெருமைசேர்க்க முடியாதா?

முடியும்... நிச்சயம் முடியும்! ஆனால், ஒன்று; அது நம் கையில்தான் இருக்கிறது. நம் சிந்தனையில், சொல்லில், செயல்திறனில்தான் இருக்கிறது.

எந்த அளவுக்கு வாழ்க்கையில் உயரவேண்டும் என்பதை நாம்தான் முடிவு செய்யவேண்டும். அதை அடையும் முயற்சிகளையும் நாம்தான் மேற்கொள்ளவேண்டும். தடைகளைக் கடந்து, எதிர்வரும் சவால்களைச் சமாளித்து உயரவேண்டும். மேலே, மேலே... இன்னும் மேலே உயரவேண்டும்.

வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் என்பது மலையேற்றம் போன்றதுதான். எந்த மலைச்சிகரத்தை எட்டப்போகிறோம் என்பது நம் கையில்தான் உள்ளது. ஆனால், ஒன்றை நாம் மிக மிக ஆழமாக நினைவில் வைத்துக்கொள்ளவேண்டும். மலையேற்றம் சமவெளியில் நடப்பதைப் போன்றதல்ல.

சமவெளியில் பலரும் பயணித்த வழித்தடங்களில் நடந்துசெல்வது பாதுகாப்பானது. கொஞ்சம் எச்சரிக்கையாக இருந்தால் போதும், பயணம் சலனமில்லாமல் ஓடிவிடும். ஆனால், மலையேற்றம் கடினமானது மட்டுமல்ல; ஆபத்துகள் நிறைந்தது. ‘கரணம் தப்பினால் மரணம்’ என்பார்கள்.

முன்னேறுபவர்களின் வாழ்க்கை பலருடைய கண்களிலும் படுகிறது, நல்லவர்கள் கண்ணிலும் படுகிறது, நம்மை வாரிவிட நினைப்பவர்களின் கண்களிலும் படுகிறது.

பலர் பொறாமைப்படக்கூடும். அவர்களில் சிலர் நம்மைத் தடுமாறவைக்க முயலவும் கூடும். இன்னும் சிலர் நண்பர்கள் போல நடித்து நம்மைப் படுகுழியில் தள்ளிவிட முயற்சிக்கவும் கூடும்.

மற்றவர்களை விட்டுவிடுங்கள். இன்றைய சந்தைச் சமுதாயத்தில் நாமாகவே மயங்கிச் சரிந்து விழுவதற்கான மாயவலைகள் ஏராளம்!

ஒரே ஒரு புகை, ஒரே ஒரு போதைப் பொருள், ஒரே ஒரு பெக் மது, ஒரே ஒரு தேவையற்ற பார்ட்டி, தேவையற்ற நட்பு, ஒரே ஒரு தேவையற்ற வாட்ஸ் அப் நட்பு, உரையாடல், பாதுகாப்பில்லாத நேரடிச் சந்திப்பு, நெருக்கம், ஒரே ஒரு தவறான உணவுப் பழக்கம்...!

இத்தகைய ஆசைகளும் தூண்டில்களும் மோக வலைகளும் நம்மைச் சுற்றி விரிந்து பரந்து கிடக்கின்றன. இந்த மாயவலைகள் நம் உயரப் பயணத்தைச் சரியவைக்கத் தருணம் பார்த்துக் காத்திருக்கின்றன.

‘ஒரே ஒரு முறைதானே’ என்று நம்மில் பலர் ஏமாந்துபோகிறோம். ஒரே ஒரு முறை என்பது எப்போதாவது என்ற நிலைக்கு விரைவிலேயே வந்து சேரும். எப்போதாவது ஒரு சிகரெட், எப்போதாவது அதில் கொஞ்சம் போதைப் பொருள், சிகரெட் பிடிக்கும்போது எப்போதாவது கொஞ்சம் மது, மது அருந்தும்போது எப்போதாவது ஒரு பார்ட்டி!

நாம் உயர்வது கடினம். மிக மிகக் கடினம். நம் கடின உழைப்பால், முழு முயற்சியோடு ஒவ்வொரு படியையும் எடுத்துவைக்கவேண்டும். ஆனால், சரிவது சுலபம். மிக மிகச் சுலபம். நம்மை அறியாமலேயே நாம் சரிந்து விழுந்துவிட முடியும். மிக மிக வேகமாகச் சரிந்து விழுந்துவிட முடியும்.

‘நான் ஒரு நாளும் எல்லையை மீறமாட்டேன்’ என்று ஆணவத்தோடு சொல்லிக்கொண்டே பலரும் சரிந்து சிதைந்து போவதை நாம் அன்றாடம் பார்க்கிறோம்.

சிகரத்தில் ஏறும் ஒருவரை நாம் பெருமிதத்தோடு பார்க்கிறோம்; ஆனால், அன்றாடம் எங்கோ சிக்கிச் சரிந்து சீரழியும் பலரை நாம் கண்டு கொள்வதில்லை. கண்டு உணர்ந்து திருந்தினால் உயரலாம். இல்லாவிட்டால் எந்த உயரத்திற்குப் போனாலும் எந்த நிமிடமும் சரியலாம், இரண்டும் நம் கையில்!

மேலே உயர உயர, சூழ்நிலைகளாலோ, என்னுடைய அகந்தையாலோ நான் சரிந்து விழமாட்டேன்; சுய ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் என்றும் போற்றுவேன்.                   

இரவின் அமைதியில் சில நேரங்களில் சுவர்களில் மோதி எதிரொலிக்கும் கடிகாரத்தின் ‘டிக் டிக்’ சத்தம்கூட பெரும் இடிமுழக்கமாக உருவெடுப்பது உண்டு. ஆனால், அதைவிட அச்சுறுத்தலானது நம் இதயத்திற்கு நெருக்கமான மனிதரின் வாயிலிருந்து புறப்படும் பேச்சற்ற மௌனம்.

சில காயங்களுக்குச் சத்தம் இருக்கும்; சில காயங்களுக்குச் சத்தமே இருக்காது. கத்தியால் ஏற்பட்ட காயத்தைப் பார்க்கலாம்; கடுமையான வார்த்தையால் ஏற்பட்ட காயத்தை நினைவுகூரலாம். ஆனால், ஒருவர் நம்மிடம் பேசாமல் விட்டுச் சென்ற காயத்தை எங்கே போய் தேடுவது?

வடுக்கள் பெரும்பாலும் வார்த்தைகளால் ஏற்படுகின்றன. அதனால்தான் கடுமையான சொற்கள், அவமானப்படுத்துதல், திட்டுதல், கோபமான பேச்சு போன்றவை மட்டுமே மனித மனத்தைக் காயப்படுத்துவதாக எண்ணுகிறோம்.

சொல் என்பது ஒரு கொடை. அது நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள மாபெரும் பொறுப்பு. சொற்களுக்கு வாசனை இல்லாமல் இருக்கலாம்; எடையும் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அவற்றிற்குக் கத்தியைவிடக் கூர்மையான முனையும், அம்பைவிட ஆழமாகத் துளைக்கும் வலிமையும் உண்டு.

‘ஒரு சொல் கொல்லும்; ஒரு சொல் வெல்லும்’ என்பார்கள். அதனால்தான் தெய்வப் புலவர் திருவள்ளுவர் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே,

‘தீயினால் சுட்டபுண் உள்ளாறும் ஆறாதே

நாவினால் சுட்ட வடு’ (குறள் 129)

என்று பதிவு செய்தார். ஆனால், இந்தக் குறளில் நாம் கவனிக்கத் தவறிய மறுபக்கம் ஒன்று உண்டு; அது நாவினால் சுட்ட வடு மட்டுமல்ல, நாவைத் திறக்காததால் ஏற்பட்ட வடுவும்கூட!

சில வடுக்கள் நாம் கேட்ட வார்த்தைகளால் வந்தவை; சில வடுக்கள் நாம் கேட்காத வார்த்தைகளால் வந்தவை. ஆம், சொல்லப்பட்ட வார்த்தையைவிட, சொல்லப்படவேண்டிய நேரத்தில் சொல்லப்படாத ஒரு வார்த்தையே மனித மனங்களை அதிகமாகக் காயப்படுத்துகிறது. ஒருவரைப் பேசாமல் ஒதுக்கிவிடுவதும், நேர்மையின் பக்கத்தில் நிற்கவேண்டிய இடத்தில் அமைதி காப்பதும் தண்டனையின் உச்சபட்ச வடிவம்!

ஒருவர் நம்மிடம் கோபமாகப் பேசியதைக்கூட ஏதோ ஒருநாளில் நாம் மறந்துவிடலாம்; கோபத்தின் காரணம் புரியும்போது மன்னிப்பும் வழங்கப்படலாம். ஆனால், நாம் அழுதபோது அருகில் இருந்தும் பேசாமல் இருந்தவர், நாம் எதிர்பார்த்தபோது வராமல் இருந்தவர், நாம் தோல்வியடைந்தபோது ஒரு வார்த்தை ஆறுதல் சொல்லாதவர், நம்மைப் பலரும் குற்றப்படுத்தியபோது நமக்காக ஒரு வார்த்தைகூட பேசாதவர் - இவர்களின் மௌனம் சொல்லப்பட்ட ஆயிரம் வார்த்தைகளைவிட ஆழமாகக் காயப்படுத்துகிறது.

‘பேசாதிருந்தீரோ? பேடிமை கொண்டீரோ?

சாத்திரங்கள் சொன்னீர்;

       சபையினிலே நீதி சொன்னீர்;

மாபாதகம் நடக்கும் போதினிலே மௌனமுற்றீர்!’

- மகாகவி பாரதியாரின் ‘பாஞ்சாலி சபதம்’ வரிகள் இவை. அநீதி நடக்கும் அவையில் மாபெரும் சான்றோர்களும் வீரர்களும் வாய்மூடி மௌனமாக இருந்த பேடிமையைக் கண்டு பாஞ்சாலி எழுப்பிய உணர்வுமிக்க அந்த வினாக்கள் இன்றளவும் அநீதிக்கு எதிராக ஒலிக்கும் சாட்டையடிகள்!

‘உங்களை நான் ரொம்ப நம்பினேன். என்னைப் பற்றி உங்களுக்கு நன்றாகாவே தெரியும். அப்படி இருக்கும்போது ஒரு வார்த்தை எனக்காகப் பேசியிருக்கலாமே!’ - இந்த ஒரு வாக்கியத்திற்குள் எத்தனை ஆண்டுகளின் அன்பு இருக்கிறது! எத்தனை நம்பிக்கை இருக்கிறது! எத்தனை ஏமாற்றம் இருக்கிறது!

ஒரு குழந்தை பள்ளியில் தோல்வியடைந்து வீட்டிற்கு வருகிறது. தன் தந்தையிடம் ஏதோ சொல்ல வருகிறது. தந்தையோ கைப்பேசியில் மூழ்கியிருக்கிறார். ‘பிறகு பேசலாம்’ என்றுகூட சொல்லவில்லை; ஒரு பார்வையும் இல்லை. குழந்தை எதுவும் சொல்லாமல் தன் அறைக்குள் செல்கிறது. அன்று வீட்டில் எந்தக் கடுமையான வார்த்தையும் பேசப்படவில்லை. ஆனால், ஓர் ஆறாத வடு உருவாகிவிட்டது. அந்தக் குழந்தை தந்தையிடம் எதிர்பார்த்தது ‘சரி பரவாயில்லை, அடுத்தமுறை பார்த்துக்கொள்ளலாம்’ என்ற ஒரு வார்த்தையாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால், ‘நான் தோற்றபோது என்னுடன் யாரும் இல்லை’ என்ற அந்த வலி, அந்தக் குழந்தை வளர்ந்த பிறகும் தொடரலாம்.

ஒரு மகள் திருமணத்திற்குப் பிறகு தன் தாயிடம் தொலைப்பேசியில் கணவன் வீட்டில் சந்திக்கும் ஒரு பிரச்சினையைப் பகிர்ந்துகொள்கிறாள். அவளுக்குத் தீர்வு வேண்டியதில்லை; ‘நீ தனியாக இல்லை, நான் இருக்கிறேன்’ என்று தாய் சொல்லும் ஒரு வார்த்தை மட்டுமே. ஆனால் தாயோ, ‘அது உன் குடும்ப பிரச்சினை, நீயே பார்த்துக்கொள்’ என்று சொல்லி உரையாடலை முடித்துவிடுகிறார். அந்த மகள் அடுத்த முறை தனது கண்ணீரைத் தாயிடம் சொல்லாமல் போகலாம். அவள் தாயை வெறுப்பதால் அல்ல; தனது வலியை எடுத்துச் சென்றபோது, அங்கே தனக்கான இடம் இல்லை என்பதை உணர்ந்ததால்.

குடும்பங்களில் இப்படித்தான் பல மௌனங்கள் மெதுவாகச் சுவர்களாக மாறுகின்றன. பேசாமல் இருப்பது எப்போதும் அமைதி அல்ல; சில நேரங்களில் அது சொல்ல முடியாத கோபம், சில நேரங்களில் பழிவாங்குதல், சில நேரங்களில் ‘நீ எனக்கு முக்கியமில்லை’ என்று சொல்லும் வார்த்தையற்ற வன்முறை.

சமூகத்திலும் இந்த மௌனத்தின் வடுக்கள் ஆழமாகவே இருக்கின்றன. ஒருவரை அவமதிப்பது மட்டும் அநீதி அல்ல; அவருக்கு அநீதி நடக்கும்போது உண்மை தெரிந்தும் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதும் ஒரு கேள்விக்குரிய மௌனம். சில நேரங்களில் அநீதிக்கு எதிராகச் சொல்லப்படும் ஒரு வார்த்தை, ஒரு மனிதனுக்கு நீதியை மட்டும் தருவதில்லை; அவர் ‘இன்னும் தனியாக இல்லை’ என்ற நம்பிக்கையையும் தருகிறது.

வீட்டில் ஒருவர் மௌனமாக இருக்கும்போது, ‘அது அவருடைய இயல்பு’ என்று கடந்து செல்லாமல், ‘அவருடைய உள்ளத்தில் என்ன நடக்கிறது?’ என்று கேட்கவேண்டும். ஒருவேளை நம் வீட்டில் யாரோ ஒருவர் நம்மிடம் பேசுவதை நிறுத்தியிருக்கலாம். அவர்மீது கோபப்படுவதற்கு முன் ஒருமுறை நம்மையே கேட்போம்:

“அவர் பேச வந்தபோது நான் எத்தனை முறை கேட்காமல் இருந்தேன்?”, “அவர் என்னை நம்பி வந்தபோது நான் எத்தனை முறை அமைதியாக இருந்தேன்?”, “அவருக்காக ஒரு வார்த்தை பேச வேண்டிய நேரத்தில் நான் எங்கே இருந்தேன்?”

இந்தக் கேள்விகள் எளிதானவை அல்ல; ஆனால், உடைந்த உறவுகளை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க வேண்டுமென்றால், இந்தக் கேள்விகளிலிருந்துதான் தொடங்கவேண்டும்.

ஏனெனில், நாம் பேசிய சில வார்த்தைகளுக்காக மன்னிப்பு கேட்டுவிடலாம். ஆனால், பேச வேண்டிய நேரத்தில் பேசாமல் விட்டதற்காக யாரிடம் போய் மன்னிப்பு கேட்பது? சில நேரங்களில் சொல்லாமல் விட்ட ஒரு வார்த்தை, பல ஆண்டுகளாக உருவாக்கிய இடைவெளியை எப்படி அளப்பது? நாம் பேசாமல் விட்ட வார்த்தைகளை நாம் மறந்துவிடலாம்; ஆனால், அந்த வார்த்தைக்காகக் காத்திருந்தவர்கள்? அவர்கள் மறக்கவே மாட்டார்கள். அந்த மௌனம் அவர்களுடைய மனத்தில் இன்னும் ஆறாத காயமாக உயிரோடு இருக்கலாம்.

அதனால்தான், இன்றே பேச வேண்டியவர்களிடம் பேசிவிடுவோம். நம்மை நேசிப்பவர்களிடம் ‘நான் உன்னை நம்புகிறேன்’, ‘நீ தனியாக இல்லை’, ‘என்ன நடந்தாலும் பேசலாம்’, ‘நான் இருக்கிறேன்!’ என்று சொல்லத் தயங்கவேண்டாம். இந்தச் சிறிய வார்த்தைகள் ஒரு மனிதரின் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய மருந்தாக மாறும்.

சில காயங்களுக்கு மருந்துகள் தேவை; ஆனால், பல காயங்களுக்கு ஒரே ஒரு வார்த்தை மட்டும் போதும் - ‘நான் இருக்கிறேன்!’ இந்த வார்த்தையைச் சொல்லவேண்டிய நேரம் கடந்துபோவதற்கு முன் சொல்லிவிடுவோம்.

ஏனெனில், வடுக்கள்... எல்லாம் கத்துவதில்லை; சில வடுக்கள் அமைதியாக அழுகின்றன. சில வடுக்கள் ஒரு வார்த்தைக்காகக் காத்திருக்கின்றன! ஆனால், சில வடுக்கள் இன்னமும் நம்மை நோக்கிப் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றன!