சிறப்புக்கட்டுரை

‘பற்றாக்குறை’ (Deficit) என்ற சொல் நம் குடும்பங்களில் மிகச் சாதாரணமாகப் புழங்கப் பெறும் சொல். நமது சட்டமன்றங்களில் அல்லது நாடாளுமன்றத்தில் ஆண்டுதோறும் நிதி அமைச்சர்களால் சமர்ப்பிக்கப்பெறும் நிதிநிலை அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப்பெறுகையில் இவ்வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவது உண்டு. பொதுவாக இந்திய அரசுகளின் நிதிநிலையின் நிலை பற்றாக்குறையாகவே இருப்பதாகவே பார்க்க முடியும். அரசுகளின் செலவு கணக்கைக் காட்டிலும் வரவுக் கணக்கு குறைவாகவே இருக்க இந்த நிதிநிலை அறிக்கையைப் ‘பற்றாக்குறை நிதிநிலை’ (Deficit Democracy) என்று அழைப்பதுண்டு.

நிதிநிலையில் காணப்பெறும் பற்றாக்குறை பற்றி வெகுவாகக் கவலைகொள்ளும் நமது அரசுகள், பற்றாக்குறையைச் சரிசெய்ய புதிய பரிந்துரைகளைத் தரும் நம் பொருளாதார அறிஞர்கள், ஆளும் அரசுகளின் நிர்வாகத் திறனின்மையால் உருவானதாக விமர்சிக்கும் எதிர்க்கட்சிகள், முதலீட்டைப் பெருக்க உலக நாடுகளின் பெருமுதலாளிகளைக் கூட்டி ‘எங்கள் அரசு அனைத்து உதவிகளையும் பாதுகாப்பையும் தரும்’ என்கிற அரசின் உறுதிமொழிகள், இவை போன்றதோர் உறுதிமொழிகள் அனைத்தும் பொய்த்துப் போகையில், ‘நானில்லை... நானில்லை’ என்று காட்டிக்கொள்ளத் தயாரிக்கப்பெறும் வெள்ளை அறிக்கை.

அரசுகள் ஆண்டுதோறும் சமர்ப்பிக்கப்பெறும் நிதிநிலை அறிக்கையின் நன்மை-தீமை பற்றி மக்களில் பலர் கவலைப்படுவதே இல்லை. அரசுப் பணியாளர்கள் பலர், ‘அரசு வரிச்சலுகைப் பற்றி ஏதேனும் செய்தி உண்டா?’ என்று கவலைப்படுவர். அரசுகள் தம் அறிக்கையில் இலவசங்கள் உள்ளனவா என்று கவலையோடு எதிர்பார்த்தலும் உண்டு. ஆனால்,  இன்றைய மிதவாத அரசுகள் மக்களுக்கான நிலைத்த வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொள்வதில்லை என்பதிலும், ‘வளர்ச்சி’ என்ற பெயரில் முன்வைக்கும் உறுதிமொழிகளும் பொய்யானவை; மக்களுக்கானவை அல்ல என்பதை மக்கள் புரிந்துகொள்ள முயலவும் இல்லை; அரசுகள் கவலைப்படவும் இல்லை. எனினும், ஆண்டுதோறும் சமர்ப்பிக்கப்பெறும் நிதிநிலை அறிக்கை சடங்குத்தனமானது என்றாலும், சமர்ப்பிக்க வேண்டிய கடமையில் சனநாயகம் இருக்கிறது. சனநாயக அரசின் வெளிப்படைப் பண்பும், பதில் சொல்ல வேண்டிய கடமையும் உள்ளது என்பதையும் நாம் மறந்திடலாகாது.

நாட்டின் நிதிநிலையில் (பட்ஜெட்டில்) துண்டு விழுந்துள்ளது; பற்றாக்குறையுள்ளது என்பது பற்றியெல்லாம் பெரிய அளவில் பிதற்றிக்கொள்வோர் எவரும் நிதிநிலை அறிக்கையைக் கட்டாயப்படுத்திய சனநாயகத்தின் பற்றாக்குறை பற்றிக் கவலை கொள்கிறோமா? அரசின் நிதிநிலையில் காணப்பெறும் பற்றாக்குறை பற்றிப் பேசுவது இக்கட்டுரையின் முதன்மை நோக்கமன்று.

கண்ணீர் விட்டு வளர்த்த சுதந்திரத்தைப் பேணிக்காக்க இந்தியாவைச் சனநாயக குடியரசாக அறிவித்தோம். ‘சனநாயகம்’ எனும் பெரு விழுமியம் சிதையாமல் காக்கப்பெற இந்தியாவின் அடையாளமாக அரசமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கினோம்; சட்டங்கள் உரிய நோக்கில் காக்கப்பெறவும் காத்தலைக் கண்காணிக்கவும் சனநாயகப் பாதுகாப்பு நிறுவனங்களை நிறுவினோம்; நிறுவனங்கள் சறுக்கியபோதெல்லாம் கேள்வி கேட்க மனித உரிமை ஆணையங்களை அமைத்தோம். இவையனைத்தும் சனநாயகம் எனும் தூணைக் காத்தனவா? சனநாயகம் எனும் தூண் சிதிலப்படும்போதெல்லாம் தாங்கி நிறுத்த வேண்டிய அரண்கள் என்னவாயின?

காலஞ்சென்ற அரசியல் அறிஞர் ஒருவரின் கூற்று இங்கே நினைவுகூர்வது பொருத்தமாக இருக்கலாம்; அவர் கூறினார்: “இன்று நம் நாட்டில் காணப்பெறும் பற்றாக்குறையென்பது நிதிநிலை (Budget) அறிக்கையில் மட்டுமில்லை; சமூக நீதியைக் (Social Justice) காத்தலிலும் இல்லை என்பதோடு, சனநாயகத்தைப் பேணிக் காத்தலிலும் (Deficit Democracy) மிகப்பெரிய பற்றாக்குறை உள்ளது.” இந்த விமர்சனம் என்னுள் ஏற்படுத்திய அதிர்வே இக்கட்டுரையை எழுதக் காரணமாயிற்று.

சுதந்திரம் பெற்ற இந்தியாவைச் சனநாயக அரசாக, சமயச்சார்பற்ற குடியரசாக அறிவித்த தேசியத் தலைவர்களைப் போற்றுகின்ற வேளை, தேசியமே உருப்பெறா தேசங்களின் நாட்டில் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய தேசியத்தைக் கட்ட முயன்றவேளை, மற்றோர் எதிர்சக்தி இம்முடிவைத் தகர்க்க முனைந்தது. இந்திய விடுதலைப் போரில் துளியளவு பங்குகூட பெறா ஓர் அமைப்பு, இந்தியச் சுதந்திரத்தையே நம்பாத ஓர் அமைப்பு, சுதந்திரம் பெற்ற பின் அறிவிக்கப்பெற்ற சனநாயகத்தில் நம்பிக்கையற்ற ஓர் அமைப்பு, இந்தியச் சனநாயகத்தைக் காக்கும் வகையில் உருவாக்கப்பட்ட இந்தியச் அரசமைப்புச் சட்டத்தை இந்துகளுக்கு (Hindu) எதிரானது என்று ஓங்கி உரத்தக் குரலில் பேசிய ஒரு கூட்டத்தின் கையில் இந்தியச் சனநாயக அரசு சிக்கியுள்ள சூழல்.

கடந்த எண்பது ஆண்டுகளாகியும் ஏன் சனநாயகம் எனும் மரம் ஆழமாக வேரூன்றவில்லை? சனநாயகத்தை உளமார நம்பிய நம் தேசியத் தலைவர்களின் கனவு ஏன் நனவாகவில்லை? எங்கே தவறு நடந்தது? இந்திய மண்ணில் பாதுகாப்பு அரண்களோடு கட்டப்பட்ட சனநாயக அரசு, சனநாயகத்திற்கு எதிரான வகுப்புவாத பாசிஸ்டுகளிடம் (Communal fascist – நன்றி - அமர்த்தியா சென்) சிக்கித் திணறுவது எதனால்? எப்படி? சனநாயகம் எனும் பெருவிழுமியம் இம்மண்ணின் கலாச்சாரமாய் மாற மறுப்பது ஏனோ?

இந்தியாவில் 1951 - 52 நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தல், மிகப்பெரிய வகுப்புவாதக் கலவரத்தால் மக்கள் பிளவுபட்டிருந்த காலத்தில் நடத்தப்பெற்றது. இலட்சக்கணக்கான மக்கள் மதவெறியால் கொல்லப்பட்டிருந்த காலம். வகுப்புக் கலவரத்தை ஆதாரமாக்கி, மக்களைப் பிரித்து ஆட்சியைப்பெற பெரும்பான்மை மதவாதிகள் எழுச்சிப்பெற்ற காலம் என்ன நடந்தது?

“ஒரு நல்ல விசயம் இத்தேர்தல் மூலம் நடந்தேறியது. நாம் நேரடியாகச் சந்தித்த வகுப்புவாதச் சக்திகள் தோற்றுப்போயிற்று. நாம் எக்காலத்திலும் வகுப்புவாதிகளைக் கண்டு அஞ்சுதல் கூடாது. நாம் அவர்களோடு சமரசம் செய்தல் கூடாது. அச்சக்திகளோடு நேரடியாக மோதுவோம்; அப்படியாயின் நாம் வெற்றி பெறுவோம். நாம் எப்போது சமரசம் செய்கிறோமோ அப்போதே தோற்றுவிடுவோம். ஒரு கருத்தியல் ரீதியான யுத்தத்தை அரசின் அதிகாரப் பலத்தோடு வகுப்புவாதத்தை வீழ்த்த நாம் நடத்த வேண்டும். வகுப்புவாதம் எனும் நச்சு (Poison) இம்மண்ணில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. மீண்டும் இந்நச்சு தலை எடுக்கா வகையில் களையப்பட வேண்டும்.”

-        சவகர்லால் நேரு ‘Nehrus INDIA’ - Aditya Mukerjee, PXIX. Preface.

முதல் தேர்தலில் சனநாயகச் சக்திகளுக்கு எதிரான வகுப்புவாதச் சக்திகளை வெற்றி கண்ட நேரு, இன்று உயிரோடிருந்தால் என்ன சொல்வார்? “வகுப்புவாத நச்சினை வேரோடும் வேரடி மண்ணோடும் சாய்த்திட முயன்ற நேரு எங்கே? இன்றைய இந்துத்துவ விசுவாசிகளாக மாறியோர் எங்கே? 1952-இல் வகுப்புவாதத்தை வென்றோம் என்ற வெற்றி முழக்கத்திற்குப் பின்னால் இன்று நடப்பதென்ன?”

பற்றாக்குறையின் பன்முக வடிவங்கள்

இன்று இந்தியா மிகப்பெரிய திக்குமுக்காடலில் சிக்கியுள்ளது. சனநாயக அரசியலின் மிக முக்கியத் தேர்தல் முறை கேவலப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இக்கேவலப்படுத்தும் முறை சனநாயகத்திற்கு மட்டுமல்ல; சனநாயக அரசுக்கு எதிரானது மட்டுமல்ல; இந்நாட்டிற்கே எதிரானது (Treason against India)  என்று கவலைகொள்கின்றனர். இந்திய சனநாயகத்திற்கு, இந்திய நாட்டிற்கு எதிரான ஒரு நடவடிக்கை எப்படி சனநாயகத்திற்கு ஆதரவாக இருக்க முடியும்? இன்று நாடு முழுவதும் எழுப்பப்பட்டு வரும் வாக்காளர் பட்டியல், வெறும் வாக்காளர் தொடர்பான பிரச்சினை அல்ல; இது அடிப்படையில் குடிமக்களின்  (Franchise) அடிப்படைப் பிரச்சினை; சனநாயகத்தில் நம்பிக்கையற்ற ஒரு கட்சி இதைத்தான் செய்யும் என்பதில் என்ன சந்தேகம்? இந்நாட்டின் மக்கள்தொகையில் 13 கோடி பேர் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பது வெறும் எண்ணிக்கையல்ல! சனநாயகம் எவரையும் ஒதுக்காது; எவரையும் ஒடுக்காது; சனநாயகம் பன்மையை நம்புவது; பாகுபாடும் ஒதுக்கலும் இதன் எதிரிகள். 13 கோடிகள் யார்? ஒதுக்கப்பட்டு, ஓரங்கட்டப்பட்ட இக்குடி மக்கள் யார்? சனநாயகம் வேரூன்ற இத்தனை காலம் செலவிடப்பட்ட இக்கால இடைவெளியில், சனநாயகம் ஏன் பற்றாக்குறையானது?

தாய் தமிழ்நாட்டில் நடப்பது என்ன?

தேர்தல் சனநாயகத்தின் மிக முக்கிய அங்கம், குடிமக்களின் தெரிவுசெய்யும் உரிமையை நிலைநாட்டும் உன்னத நடைமுறை. குடிமக்கள் வழங்கிய அதிகாரத்தை மாற்றும் எந்த முயற்சியும் அநாகரிக, அசிங்கமான நடைமுறையே. தேர்தல் முடிந்த இரண்டு மாதங்களுக்குள், கட்சி மாறி வாக்கு கேட்கும் ஓர் அசிங்க சூழல், சனநாயகப் பற்றாக்குறையைத்தான் வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறது. வெறும் தேர்தல் தரும் பதவி சுகத்திற்காகக் கட்சி மாறும் இப்போக்கை, சனநாயகம் தரும் தேர்தல் வழிகாட்டுவது, ஒரு காட்டிக்கொடுக்கும் செயலாகும். இங்கு தேர்தல் நடக்கலாம்; தேர்தல் முறை இருக்கலாம்; இங்கு சாகடிக்கப்பட்டது சனநாயகமே. சனநாயகத்தை அவமதிக்கும் இச்செயலுக்குத் தலைமையேற்கும் ஒருவர் மாநில முதல்வராயிருக்க, அவரே தொகுதி முழுவதும் வெட்கமின்றிப் பரப்புரை செய்கிறார்: சனநாயக மரபை மீறிய வேட்பாளர்களும் உடனிருக்க இக்கேவலம் அரங்கேறுகிறது. குடிமக்களிடம் மிகப்பெரிய எதிர்ப்பு கிளம்பாத நிலை எதைக் காட்டுகிறது? பற்றாக்குறை சனநாயகம் இங்கே உறுதியாகிறது.

சனநாயகம் என்பது ஓர் அரசமைப்பின் வடிவம் மட்டுமல்ல; இது ஒரு மாண்பு காக்கும் மானுட மதிப்பீடு; குடிகளை குடிமக்களாக்கிய ஓர் உன்னதத் தத்துவம். இந்தியா ஏற்றுக்கொண்ட அரசியல் சனநாயகம், தேர்தல் சனநாயகத்தால் குடிமக்களைச் சமமாகப் பார்க்கிறது; ஆனால், சமூக சனநாயகம் சாத்தியமாகாத வரை உண்மை சனநாயகம் சாத்தியமில்லை என்பார் அண்ணல் அம்பேத்கர். தேர்தல் வழியான அரசியல் சமத்துவம் கூட, இன்றைய ஒதுக்கும் அரசியலில் சாத்தியமில்லை என்பதை அண்மையில் வாக்குத் திருட்டு மூலம் ஒதுக்கப்பட்ட 13 கோடி வாக்காளர்களே சாட்சியம்! வாழிடத்தில், சமூக உறவுகளில், திரு அவையின் போக்குகளில், குடும்ப அமைப்பில் சனநாயகச் சூழலை வளர்த்தெடுக்க முயல்வோம். முழுமையான சனநாயகக் காப்பைக் கட்டாய நிபந்தனை ஆக்குவோம்.

‘உனக்குள்ளே சக்தி இருக்கு; அதை உசுப்பிட வழி பாரு; சுபவேளை நாளை மாலை சூடிடு’ என்கிற திரைப்படப் பாடல் வரிகள் எந்தக் காலத்திற்குப் பொருந்துகிறதோ இல்லையோ, தற்காலத்திற்குச் சரியாகப் பொருந்துகின்றது. இன்றைய காலகட்டத்தில் நித்தம் ஒரு தொழில்நுட்பம் அறிமுகமாகிக் கொண்டே வருகிறது. அதற்கேற்றார் போல, புதிய வேலைவாய்ப்புகளும் உருவாகிக் கொண்டே வருகின்றன. இந்நிலையில் இன்றைய காலகட்டத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்தத் தெரியாமல் மாணவர்கள், இளைஞர்கள் (ஆண்-பெண் பேதமின்றி) பெரும் சிக்கலில் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள்.

ஆம், இன்றைய காலகட்டத்தில் கல்வி என்பது படித்துப் பட்டம் பெறுவது மட்டுமே என்று பலர் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதுபோன்ற நினைப்புதான் பெரும்பாலான சிக்கல்களுக்கு ஆரம்பப் புள்ளியாக இருந்து வருகிறது. இன்று படித்த பெரும்பாலானோருக்கு வேலைவாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை, கிடைக்கவில்லை என்று புலம்பும் நபர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். இதற்குக் காரணம் என்ன? என்று யோசித்தால், இன்றையகால மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்கள் சரியான திட்டமிடலை மேற்கொள்வதில்லை; தனித்திறன்களை வளர்த்துக் கொள்வதில்லை; வளர்த்துக்கொள்ள எந்தவித முயற்சியும் எடுப்பதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டுகள் எழுகின்றன.

உண்மையில் இக்காலத்தில் புதிய வேலைவாய்ப்புகள் அதிகம் உருவாகின்றனவா? அப்படி உருவாகிறது என்றால், ஏன் இத்தனை இளைஞர்கள் வேலையில்லாமல் கஷ்டப்படுகிறார்கள்? நமது நாட்டு இளைஞர்கள் தனித்திறன்களில் பின்தங்கி இருக்கிறார்களா? இதற்குக் காரணம் என்ன? இதுபோன்ற பிரச்சினைகளை எவ்வாறு தீர்ப்பது?

இன்றைய காலகட்டம்

மனிதனைப் பண்படுத்தி, அவனது சிந்தனைகளை விரிவுபடுத்தி, ஒரு முழுமையான சுயசார்புள்ள மற்றும் ஆற்றல்மிக்க மனிதனாக மாற்றுவது கல்வி என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இருக்க முடியாது. ஆனால், இன்றைய காலகட்டத்தில் கல்லூரி இறுதி ஆண்டு படித்து முடித்து வெளியே வரும் பெரும்பாலான மாணவர்கள் ‘படித்துப் பட்டம் பெற்றுவிட்டோம், இனி வேலைக்குச் சென்றுவிடலாம்’ என நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாம் படித்த படிப்பு மற்றும் சான்றிதழ்கள் வேலைக்கான நேர்காணலுக்கு மட்டுமே நம்மை வேண்டுமானால் அழைத்துச் செல்லும்; ஆனால், வெற்றிபெற நமது தனித்திறனே கைகொடுக்கும் என்பதை யாரும் புரிந்துகொள்வதில்லை. அதுதான் பிரச்சினைக்கான முதல் புள்ளி.

உலக வங்கி அறிக்கை மற்றும் உலகப் பொருளாதார அறிக்கை (Global Economic Report) ஆகியவற்றின்படி, ‘கொரோனா’ பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு டிஜிட்டல்மயமாக்கல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறையின் அசுர வளர்ச்சியால் வேலைவாய்ப்பு விகிதம் நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. இந்நிலையில், தமிழ்நாட்டில் மட்டும் ஒவ்வோர் ஆண்டும் தோராயமாக 6 இலட்சம் முதல் 7.5 இலட்சம் மாணவர்கள் பட்டப் படிப்பு மற்றும் பட்டமேற்படிப்பு முடித்துவிட்டு வெளியே வருகிறார்கள். அதிலும் குறிப்பாக, பொறியியல் (B.E., B.Tech.) மற்றும் தொழில்நுட்பம் (Diploma) பயிலும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் 2.5 இலட்சம் முதல் 3 இலட்சம் வரை என்கிறது உயர் கல்வித் துறையின் அறிக்கை.

இந்நிலையில், தொழில்நுட்பமும் தொழில்துறையும் வேகமாக வளர்ந்தும் மாறியும் வருகின்றன. அதற்கேற்றாற்போல்தான் பணியாளர்களையும் இதுபோன்ற நிறுவனங்கள் வேலையில் அமர்த்துகின்றன. முன்னொரு காலத்தில் எங்கு வேலை உள்ளது? என்னென்ன பணிகளுக்குப் பணியாளர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள்? எத்தனை பேர் தேவைப்படுகிறார்கள்? அவற்றுக்கு என்னென்ன தகுதி தேவை? போன்றவற்றைத் தெரிந்து கொள்வதில் சிக்கல்கள் இருந்தன. ஆனால், இன்று அந்த நிலை மாறியுள்ளது. உலகம் உள்ளங்கைகளுக்குள் அடங்கிவிட்டது. இணையம் இன்று உலகைச் சுருக்கியுள்ளது. எந்தெந்த நிறுவனங்களுக்கு என்னென்ன பணியாளர்கள் தேவை? என்னென்ன பணியாளர்களுக்கு என்னென்ன திறன்கள் இருக்கவேண்டும்? என்பதையெல்லாம் தெள்ளத் தெளிவாகத் தற்காலத்தில் பார்த்துவிட முடியும். இதனைப் பின்பற்றி, அதற்கேற்றார்போலத் தங்கள் திறன்களை வளர்த்துக் கொண்டாலே மிகப்பெரிய வளர்ச்சியினை அடைய முடியும்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் இதுபோன்ற வாய்ப்புகளைப் பலர்  பயன்படுத்துவதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டைத் தொழில்துறையினர் முன்வைக்கின்றனர். 2025 - கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் கூட்டமைப்பு நடத்திய ஆய்வு ஒன்றில், படித்து முடித்து வேலை தேடும் இந்திய இளைஞர்களில் அதிகமானோர் முறையான தொழிற் பயிற்சி மற்றும் திறன் சார்ந்த  படிப்புகளைப் பெறாமல்தான் வேலை தேடுகின்றார்கள் எனவும், கல்லூரிப் படிப்பினை முடித்து வெளிவரும் மாணவர்களில் 30 விழுக்காட்டிற்கும் குறைவானவர்களே பணி செய்யத் தயாரானவர்களாக இருப்பதாகவும் அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கின்றது. அதேபோல, இந்தியத் திறன் அறிக்கையின்படி (India Skills Report - 2026) நமது நாட்டு இளைஞர்களின் ஒட்டுமொத்த வேலைவாய்ப்புத் திறன் (Employ-ability Rate) 56.35 விழுக்காடாக உள்ளது. மீதமுள்ள 43.65 விழுக்காடு இளைஞர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் தற்போதைய தொழில் துறை மற்றும் வேலைவாய்ப்பிற்குத் தேவையான தகுந்த திறன்கள் இல்லாமல் சவால்களை எதிர்கொள்வதாகக் கூறுகின்றது அந்த ஆய்வு.

‘அவர் சொன்னார், இவர் சொன்னார்; இந்தத் துறையை எடுத்துப் படிக்கச் சொன்னார்கள்; ஆனாலும், எனக்கு வேலை கிடைக்கவில்லையே!’ என்று புலம்பும் முன்பு சற்றுச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்... ‘நமக்கு என்ன துறை பிடித்திருக்கின்றது?’ என்று நம்மில் பலர் சிந்தித்துள்ளோமா? எல்லாத் துறைகளிலும் எதிர்காலமும் வேலைவாய்ப்பும் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. நாம் என்ன செய்கின்றோம்? எந்தத் துறை தற்போது பிரபலமாக உள்ளது? உடனே பிரபலமான அந்தத் துறையில் நுழைகின்றோம்; அந்தத் துறையைப் பற்றித் தெரியாமலே படிக்கின்றோம்; பட்டமும் பெறுகின்றோம்; ‘அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை’ என்றும் புலம்புகின்றோம்.

முதலில் நாம் என்ன படிக்கின்றோம்? எங்கு படிக்கின்றோம்? அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையே இல்லை. ஆர்வத்துடன் படிக்கின்றோமா? அந்தத் துறையைப் பற்றிய புரிதல் நமக்கு உள்ளதா? அது மட்டுமே போதும்.

உடனடித் தேவைகள்

எந்த ஒரு தனித்திறனையும் வளர்த்துக்கொள்ளாமல், வெறும் கல்லூரி பட்டப் படிப்பினை வைத்துக்கொண்டு ‘வேலையில்லை, அவர்தான் காரணம் - இவர்கள்தான் காரணம்’ என்று அடுத்தவர்மீது பழிபோடுவது அபத்தம்.

கல்லூரி என்பது பாடம் சொல்லிக் கொடுத்து நம்மை வழிகாட்ட மட்டுமே செய்யும். நாம்தான் நமக்கு என்ன தேவை? நமக்கான எதிர்காலம் என்ன? என்பதனைத் திட்டமிடவேண்டும். அதுவும் இந்தக் காலத்தில் கல்லூரியில் சேர்ந்த முதல் நாளிலிருந்து திட்டமிடல் என்பது இருந்திடவேண்டும்; அவ்வாறு இருந்தால் மட்டும்தான் நாளை சிறப்பான எதிர்காலம் என்பது இருக்கும்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் பெரும்பாலானோர் வேலைவாய்ப்பு இல்லாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் திறன்கள் இல்லாமல் இருப்பதும் அல்லது திறன்களை வளர்த்துக்கொள்ளாமல் இருப்பதும்தான் என்பதை உணர்ந்த மத்திய - மாநில அரசுகள், மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்களின் திறன் மேம்பாட்டை அதிகரிக்கும் நோக்கில் பல்வேறு பயிற்சித் திட்டங்களை உருவாக்கி அதனைச் செயல்படுத்தி வருகின்றன. அதனை முறையாக நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். திறன் மேம்பாட்டு அமைச்சகம் (MSDE-Ministry of Skill Development and Entrepreneurship of India) மாணவர்கள், இளைஞர்கள் மற்றும் தொழில் முனைவோர்  பயன்பெறும் வகையில் இதுவரை வரலாறு காணாத வகையில் அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்க, 2025-ஆம் ஆண்டில் 6,100 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கியிருந்த நிலையில், 2026-ஆம் ஆண்டில் அந்தத் தொகையை 9885.80 கோடியாக உயர்த்தியுள்ளது.

தமிழ்நாடு அரசின் சார்பில் வெற்றித் திறன் பயிற்சி என்ற திட்டத்தின் அடிப்படையில் 150 கோடி ரூபாய் நிதியினை ஒதுக்கி, மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்களின் தனித்திறன்களைக் கண்டறிந்து, அதற்கேற்றார்போலச் சிறப்புப் பயிற்சிகள் அளித்து, வேலைவாய்ப்புத் திறன் அதிகரிக்கும் நோக்கில் இத்திட்டமானது  செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதனைச் சரியான முறையில் பயன்படுத்தித் திறன்களை வளர்த்துக்கொள்ளவேண்டும்.

கல்லூரிப் படிப்பு மற்றும் நமது திறன்கள் ஆகிய இரண்டும் நமது இரு கண்கள் போன்றவை. இவை இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையவை. இந்த இரண்டும் இருந்தால் மட்டும்தான் சிறப்பான எதிர்காலம் என்பது நமக்குக் கிட்டும். போட்டிகள் நிறைந்த தற்காலத்தில் நல்ல திறன்கள் கொண்டவர்களை மட்டும்தான் தற்சமயம் நிறுவனங்கள் பணியில் அமர்த்துகின்றன.

பணியாளர்களின் தேவைகள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டேதான் செல்கின்றன. எந்த அளவிற்குத் தொழில்நுட்பங்கள் வளர்கின்றனவோ, அதற்கேற்றார்போலப் பணியாளர்களின் தேவைகளும் அதிகரிக்கின்றன. உலகம் முழுவதிலும் இதே நிலைதான். இக்காலத்திற்கேற்றார்போலத் திறன்களை வளர்த்துக்கொள்வோம்; வேலையில்லை என்ற கூற்றைப் பொய்யாக்குவோம். பரந்து விரிந்த உலகம் இது! திறன்கள் இருந்தாலே நமக்கான வாய்ப்பு நம்மைத் தேடிவரும். தற்காலத்திற்கேற்றார் போலத் திறன்களை வளர்ப்போம்; சிறகடித்துப் பறப்போம்.

மனிதனின் வாழ்க்கையில் மிகவும் வியப்பான ஒன்று என்னவென்றால், நம்மைச் சுற்றி நடப்பதை விட, நம் மனத்திற்குள் நடப்பவையே நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கின்றன. ஒரே நிகழ்வு ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம்; மற்றொருவருக்கு அது வருத்தமாக இருக்கலாம். காரணம், நிகழ்வு அல்ல; அதை நாம் பார்க்கும் விதம். அதுதான் மனம்.

‘மனம்’ என்பது ஒரு சிறிய வார்த்தை. ஆனால், அதற்குள் ஆயிரக்கணக்கான எண்ணங்கள், நினைவுகள், ஆசைகள், பயங்கள், எதிர்பார்ப்புகள், ஏமாற்றங்கள் என ஒரு மிகப்பெரிய உலகமே இருக்கிறது.

சில நேரங்களில் மனம் நம்மை உயரத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. சில நேரங்களில் அதே மனம் நம்மைத் தாழ்வாக உணரச் செய்கிறது. சில நேரங்களில் நடப்பதற்கான வாய்ப்பே இல்லாத ஒரு விசயத்தை நினைத்துப் பயப்பட வைக்கிறது.

நடந்து முடிந்த ஒரு விசயத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து வருத்தப்பட வைக்கிறது. இதனால்தான் மனம் ஒரு ‘மயக்கநிலை’ போலத் தோன்றுகிறது.

நாம் தூங்கும்போது கனவு காண்கிறோம். அந்தக் கனவில் நடப்பவை உண்மையல்ல என்று விழித்தவுடன் தெரிந்துவிடுகிறது. ஆனால், விழித்திருக்கும் நிலையிலும் நம் மனம் சில நேரங்களில் கனவுகளை உருவாக்குகிறது. ‘அவர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைத்திருப்பார்?’, ‘நான் அப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாதே!’, ‘நாளை என்ன ஆகும்?’ என்று எண்ணிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

உண்மையில், அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பல நேரங்களில் பதிலே இருக்காது. ஆனால், மனம் பதிலைத் தேடிக்கொண்டே இருக்கும். கடந்த காலம் நினைவுகளாக, எதிர்காலம் எதிர்பார்ப்புகளாக நிகழ்காலம் கவனிக்கப்படாமல் போய்விடுகிறது. இதுதான் மனத்தின் மிகப்பெரிய மாயை.

ஒரு சிறிய விமர்சனத்தை யாராவது நம்மிடம் கூறினால், அந்த வார்த்தையைச் சில நிமிடங்களில் மறந்துவிடலாம்; ஆனால், மனம் அதை பல நாள்கள் எடுத்துச்செல்லும். அதேபோல், ஒருவர் சொல்லும் ஒரு நல்ல வார்த்தை, நம் வாழ்க்கையையே மாற்றக் கூடும். அதனால் மனத்தை வெல்வது என்பது உலகை வெல்வதைக் காட்டிலும் பெரிய சாதனை.

மனத்தைக் கட்டுப்படுத்தவேண்டும் என்று சொல்வது எளிது; ஆனால், அது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. எண்ணங்களை முழுமையாக நிறுத்த முடியாது. ஆனால், எந்த எண்ணத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவேண்டும் என்பதை நாம் தேர்வு செய்யலாம்.

கவலை வந்தால், ‘நான் ஏன் கவலைப்படுகிறேன்?’ என்று நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். வருத்தம் வந்தால், ‘இந்த நினைவு என்னை மாற்றுகிறதா? அல்லது என்னை முடக்குகிறதா?’ என்று சிந்திக்கவேண்டும். பயம் வந்தால், ‘இது உண்மையான பிரச்சினையா? அல்லது என் மனம் உருவாக்கிய கற்பனையா?’ என்று கேட்கவேண்டும். இந்தக் கேள்விகளே மனத்தின் மயக்கத்திலிருந்து நம்மை மெதுவாக வெளியே கொண்டு வரும்.

வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நம் விருப்பப்படி மாற்றமுடியாது. ஆனால், அவற்றை நாம் எப்படி எதிர்கொள்கிறோம் என்பதை மாற்ற முடியும்.

மழை பெய்வதை நிறுத்த முடியாது. ஆனால், குடையை எடுத்துக்கொள்ள முடியும். பிரச்சினைகள் வராமல் தடுக்க முடியாது; ஆனால், அவற்றை எதிர்கொள்ளும் மனநிலையை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும். மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது; ஆனால், நம்மைப் பற்றி நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியும்.

மனம் நம்முடைய மிகப்பெரிய நண்பனாகவும் இருக்கலாம்; மிகப்பெரிய எதிரியாகவும் மாறலாம். அது நம் கையில் இருக்கும் ஒரு கருவி போன்றது. அதை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் நம் வாழ்க்கையின் தரம் இருக்கிறது.

எனவே, மனத்தை அடக்க வேண்டியதில்லை. மாறாக, மனத்தைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். எண்ணங்களை அழிக்க வேண்டியதில்லை; எந்த எண்ணத்தை வளர்க்கவேண்டும் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது. எதிர்காலத்தை முழுமையாக அறிய முடியாது. ஆனால், இந்த நொடியை நம்மால் வாழ முடியும். அதனால் மனம் எனும் மயக்கநிலையிலிருந்து வெளியே வருவதற்கான முதல் படி: ‘நான் என் எண்ணங்கள் அல்ல; என் எண்ணங்களைக் கவனிக்கும் மனிதன்’ என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே. மனம் அமைதியாகும்போது, வாழ்க்கை மாறுவதில்லை. வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் நம் பார்வை மாறும்போது, நம்முடைய உலகமே மாறிவிடுகிறது.

‘மனம்’ என்ற மூன்றெழுத்து வார்த்தைக்குள் ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்க்கையும் அடங்கியிருக்கிறது. மகிழ்ச்சி, சோகம், ஆசை, கோபம், காதல், ஏக்கம், பயம், நம்பிக்கை, தோல்வி, வெற்றி… இவை அனைத்தையும் சுமந்து செல்வது உடல் அல்ல; மனம்! உடல் களைத்துவிட்டால் ஓய்வெடுக்கலாம்; ஆனால், மனம் களைத்துவிட்டால்... அதற்கான ஓய்வு எங்கே? இதுதான் மனத்தின் மிகப்பெரிய புதிர்.

நாம் சில நேரங்களில் ஓர் இடத்தில் உட்கார்ந்திருப்போம். உடல் அங்கே இருக்கும். ஆனால், மனம் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு நிகழ்விற்குச் சென்றிருக்கும். சில நேரங்களில் இன்னும் நடக்காத ஒரு நாளைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும். உடல் நிகழ்காலத்தில்... மனம் கடந்த காலத்திலும் - எதிர்காலத்திலும்! இதுதான் ‘மனம் எனும் மயக்கநிலை.’

நிகழ்வுகள் நம்மைப் பாதிப்பதில்லை; அந்த நிகழ்வுகளுக்கு நாம் கொடுக்கும் அர்த்தம்தான் நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கிறது.

கடந்த சில வாரங்களாக ஊடகங்களிலும் செய்தித்தாள்களிலும் வந்து கொண்டிருக்கின்ற சிறுமிகளின் மீதான பாலியல் கொடூரச் சுரண்டல் செய்திகளை அறியும்போது, நெஞ்சம் பதைபதைக்கின்றது; அறச்சினம் அனலாய்க் கொதிக்கின்றது. ‘மாதராய்ப் பிறப்பதற்கு மாதவம் செய்யவேண்டும்’ என்று முழங்கப்படுகின்ற தமிழ்நாட்டிலே நம் சிறுமிகளுக்கு இப்படி ஒரு கொடூரமா? எனும் கேள்வி உயிரை உலுக்குகின்றது.

நடுவண் அரசால் விருதுகள் கொடுக்கப்பட்டு சிறப்பிக்கப்பட்ட வீரமணி எனும் 84 வயது கிரானைட் தொழிலதிபர், பல அரசியல்வாதிகளோடும் தொழில் அதிபர்களோடும் அரசு அதிகாரிகளோடும் காவல்துறையோடும் நெருக்கமானவர். இவர் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக நூற்றுக்கணக்கான சிறுமிகளுக்குப் பாலியல் தொந்தரவு கொடுத்துள்ளார் என்பது அதிர்ச்சியளிக்கிறது.

இவ்வழக்கில் பாலியல் வல்லுறவுக்குட்படுத்தப்பட்ட சிறுமிகள் பெரும்பாலும் ஏழைகள், தொழிலாளிகளின் மகள்கள், பட்டியலினத்தவர்கள், குடிசைவாசிகள், ஆதரவற்றவர்கள், அநியாயத்தைத் தட்டிக்கேட்க முடியாத வலிமையற்ற, அடக்கப்பட்ட பின்புலம் உடையவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பொள்ளாச்சியில் இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட இளம்பெண்கள் பாலியல் வன்கொடுமைக்குட்படுத்தப்பட்ட கொடூர ஈரம் காயும் முன்பே, அடுத்த பாலியல் சீரழிப்புக் கொடுமை தமிழ்நாட்டில் தலைவிரித்தாடி உள்ளது. ’தமிழ்நாட்டின் எப்ஸ்டைன் பைல்ஸ்’ எனக் குறிப்பிடப்படுவது கேவலமாகத் தமிழ்நாட்டையே தலைகுனிய வைத்துள்ளது.

2025, அக்டோபர் மாதத் தொடக்கத்தில் அண்ணாநகரில் உள்ள ஒரு குழந்தைகள் நலத் தன்னார்வ அமைப்பிற்கு அடையாளம் தெரியாதவர் வந்து, ஒரு பென்ட்ரைவையும் கடிதத்தையும் கொடுத்துவிட்டு மறைந்து விடுகின்றார். குழந்தைகள் நல அமைப்பாளர் அதைப் பிரித்து, பென்ட்ரைவில் இருந்த வீடியோவைப் போட்டுப் பார்க்கும் போது, ஒரு வயதானவர் ஒரு சிறுமியைப் பாலியல் துன்புறுத்துவதைப் பார்க்கின்றார்.

கடிதத்தைப் படித்துப் பார்த்து அதிர்ந்து போய், காவல்துறையிடம் அவற்றைச் சமர்ப்பிக்கின்றார். துணிவோடு செயல்பட்ட அவ்விரு நபர்களையும் நாம் பாராட்டிடவேண்டும்.

அக்குற்றத்திற்கான நபர் அரசியல்-அதிகார-பணபலம் நிறைந்த நபர் என்பதால் விசாரணையில் தொய்வு. இறுதியில் 2026, பிப்ரவரியில் ‘இந்த வழக்கை முடித்துக்கொள்ளலாம்’ என்று நீதிமன்றத்தில் காவல்துறை தெரிவித்துள்ளது.

இவ்வழக்கை நன்கு ஆய்வு செய்து, இதில் பாலியல் வன்கொடுமைக் குற்றங்கள் ஏராளம் உள்ளன என்பதை அறிந்துகொண்ட ‘போக்சோ’ வழக்கு சிறப்பு நீதிமன்ற நீதியரசர் பத்மா சண்முக சுந்தரம் அவர்கள், ‘இந்த வழக்கை இன்னும் தீவிரமாக விசாரித்து அறிக்கையைச் சமர்ப்பியுங்கள்’ என்று வலியுறுத்தியபோதும், தமிழ்நாடு அரசு சார்பில் காவல்துறை இந்த வழக்கை முடித்துவைக்கவே முயன்று, கடந்த ஜூன் 16-ஆம் தேதி அறிக்கை சமர்ப்பிக்கின்றனர்.

இதையெல்லாம் கண்டு நீதியரசர் பத்மா அவர்கள் ஜூலை 19-ஆம் தேதி ‘நான்கு வாரங்களுக்குள் நன்கு விசாரணை செய்து அறிக்கை சமர்ப்பியுங்கள்’ என்று தீர்க்கமாகக் கட்டளையிட்ட பிறகுதான் காவல்துறையும் மும்முரமாகக் களத்தில் இறங்கியுள்ளது.

தேவையான தகவல்களையும் ஆதாரங்களையும் காவல்துறை சேகரிக்க, திடுக்கிடும் தகவல்களும் அதிர்ச்சியூட்டும் ஆதாரங்களும் இன்றும் வந்த வண்ணமாய் உள்ளன. இந்த வழக்கில் உண்மையைக் கொண்டுவரவேண்டும்; குற்றவாளிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுத் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்; சிறுமிகளுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளுக்குச் சரியான பதிலிறுப்பு கிடைத்திடவேண்டும்; இது மாதிரியான பாலியல் கொடூரங்கள் இனியும் நிகழக்கூடாது எனும் மனிதநேயத்தோடு செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் நீதியரசர் பத்மா அவர்களுக்கு, பாராட்டும் நன்றியும் கூறிடத் தமிழ் மண் கடமைப்பட்டுள்ளது.

இவ்வழக்கு எப்படிப் போகப்போகின்றது என்பதை தமிழ்நாடு மட்டுமல்ல, இந்தியாவே கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டு வருகின்றது. இதில் அரசியல் ஆதாயம் தேடுவதை எல்லாரும் நிறுத்திவிட்டு, சீரழிக்கப்பட்ட நம் சிறுமிகளுக்கு நீதி கிடைப்பதை மட்டும் முன்வைத்து அனைவரும் செயல்படவேண்டும். கடந்த சில ஆண்டுகளாக தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல, இந்தியா முழுவதிலும் பெண்களுக்கு குறிப்பாக, பெண் குழந்தைகளுக்கு எதிராகக் குவிந்து கொண்டிருக்கும் கொடுமைகள், பாலியல் வல்லுறவுகள், பெண்களின் மாண்பிற்கும் மனித உரிமைகளுக்கும் எதிரான கொடூரங்கள் அதிகரித்துள்ள நிலை, நமது சுதந்திரத்தையும் சனநாயகத்தையும் அறநெறிப் போக்குகளையும் கடுமையாகக் கேள்விக்குட்படுத்தியுள்ளது.

சீரழிக்கப்பட்ட சிறுமிகள் எவரோ, யாருடைய குடும்பத்தவரோ என்று கருதி ஒதுங்கி நிற்காமல், ‘இவர்கள் என் குடும்பத்தவர், என் மகள்கள், என் சகோதரிகள்’ எனும் மனிதநேயச் சிந்தனையோடு ஒவ்வொருவரும் அணுகவேண்டும்.

இறையாட்சியின் விழுமியங்களைத் தூக்கிப் பிடித்திடும் நாம், வழக்கம்போல அமைதி காப்பதையே புண்ணியமாகக் கருதிடாது, துணிவோடு களம் காணவேண்டும். மனித உரிமை, சனநாயக, பெண்கள், மக்கள், குழந்தை  அமைப்புகள் இந்த வழக்கில் அக்கறையும் தீவிரமும் காட்டி, சீரழிக்கப்பட்ட நம் சிறுமிகளுக்கு நீதி கிடைத்திட, இனியும் இப்படிப்பட்ட கொடூரங்கள் தமிழ்நாட்டில் நிகழாமல் தடுத்திட முன் வரவேண்டாமா?

துன்புறும் மானுடம் எங்கிருந்தாலும், எவராக இருந்தாலும் அவர்கள் என் சகோதர-சகோதரிகள் எனும் இறையாட்சி விழுமியம் விடியலாகிட அனைவரும் முன்வந்து செயல்படுவோம்.

“நாட்டுப்பற்று என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதிக்கோ (Teritory), அந்நாட்டின் ஒரு கொடிக்கோ அளிக்கப்பெறும் மரியாதையில் அடங்குவதல்ல; நாட்டுப்பற்று என்பது நாட்டில் வாழும் குடிமக்களிடம் காட்டப்பெறும் தோழமையில் வெளிப்படுவது. ஒரு நாட்டின் அடையாளம் (National Identity) என்பது குடும்பம், சமூகம், நம்பிக்கை என்னும் எல்லைகளைத் தாண்டி (Borders) மானுடர் ஒருவரோடு ஒருவர் கொள்ளும் பந்தமாகும் (Bonds). தேசிய அடையாளங்கள் (Symbols), தேசிய கீதங்கள் என்பனவெல்லாம் இப்பந்தங்களை வலுவாக்கிடும் கருவிகள்தாம். ‘பெரும்பான்மை’ எனும் பெயரில் பெரும்பான்மைவாத அரசியல் மூலம் குடிமக்கள்மீது திணிக்கப்பெறும் எந்தவிதக் கட்டாயமும் - உருவாக்கப்பெற வேண்டிய பந்தத்தை உடைத்தெறியவே வழிவகுக்கும்” (தி ‘இந்து - தலையங்கம், செப். 25, 2026).

‘தேசங்களின் கீதம் அல்லது பாடல்’(Song) என்ற தலைப்பில் வெளியான இந்தத் தலையங்கத்தை அனைவரும் படிக்கவேண்டும் என்பதே எம் அவா.

தேசப்பெருமை (Honour), பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டம் (2026) தேசிய கீதத்தை முழுமையாகப் பாடாது விடுவோமானால், இப்போக்கு தேசத்தையும் தேசிய கீதத்தையும் அவமதிக்கும் (Insult) என்ற எச்சரிக்கையையும் விதித்தது. தேசிய கீதத்தை அவமதிக்கும் போக்கு எவருக்கும் இல்லை. இந்நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் இன்று பாடப்பெறும் தேசிய கீதத்தை எவரும் அவமதிப்பதில்லை.

1937-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற காங்கிரஸ் இயக்கத்தின் செயற்குழுக் கூட்டத்தில் பங்கிம் சட்டர்ஜியின் ‘வந்தே மாதரம்’ என்ற பாடலை, தேசியக் கூட்டங்களில் பாடவேண்டும் என்ற முடிவு எடுக்கப்பட்டபோது, இப்பாடலின் முதல் இரண்டு அடிகளை மட்டும் பாடினால் போதும் என்ற முடிவுக்கு வருகின்றனர்.

இந்தியா குடியரசான 1950-ஆம் ஆண்டு சனவரி 26-ஆம் நாள் தாகூர் இயற்றிய ‘சன கண மன’ எனத் தொடங்கும் பாடலைத் தேசிய கீதமாகப் பாடுவது என முடிவெடுக்கப்பட்டது. அப்போதே எல்லாரும் அறிந்திருந்த ‘வந்தே மாதரம்’ பாடலும் பாடவேண்டும் என்ற விவாதம் எழுந்தபோது, ‘வந்தே மாதரம்’ பாடலின் முதல் இரண்டு வரிகளை மட்டும் பாடலாம் என்று முடிவெடுக்கப்பட்டது. இம்முடிவு எதுவும் அரசியல் சாசன விதிகளுக்கு உட்பட்டதல்ல; பங்கிம் சட்டர்ஜியின் முழுப்பாடலையும் பாடவேண்டாம் என்ற முடிவில் பண்டித நேரு இருந்தார். அரசமைப்புச் சட்ட அமைப்பின் தலைவர்களில் ஒருவரான இராஜேந்திர பிரசாத்தும் அம்முடிவிலேயே இருந்தார். இம்மாபெரும் தலைவர்கள் முழுப் பாடலையும் பாடவேண்டாம் என்ற முடிவில் ஏன் இருந்தார்கள்? ‘தாய்நாட்டை வணங்குவோம்’ என்ற தலைப்பில் அமைந்த பாடலின் முதல் இரண்டு வரிகளை மட்டுமே பாடவேண்டும் என்று ஏன் இவர்கள் வலியுறுத்தவேண்டும்? முதல் இரண்டு வரிகளையும் தவிர்த்த ஏனைய வரிகள் அனைத்தும் பாரத தேவியையும், பாரதத்தின் வழிபடு தெய்வங்களாகிய துர்க்கை, சரஸ்வதி என்போரைப் போற்றி வழிபடும் வகையில் அமைந்திருப்பதால், ஒரு பன்மைச் சமூகத்தில் பல்வகை வழிபாடுகளும், பல்வகை வழிபாட்டுத் தெய்வங்களும் இருப்பது இயல்பு என்பதனால், சுதந்திரம் பெற்ற இந்தியா எந்தவித மத அடையாளமும் கொண்ட நாடாக இருத்தல்கூடாது என்பதிலும், மதச்சார்பற்றக் குடியரசாகவே இயங்கவேண்டும் என்பதிலும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்த இத்தலைவர்கள், முதல் இரண்டு வரிகள் போதும் என்று பரிந்துரைக்கவே, அது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

‘வந்தே மாதரம்’ என்ற பாடலின்

பின்னே இருக்கும் அரசியல் என்ன?

‘வந்தே மாதரம்’ என்ற பாடலை காங்கிரஸ் எப்போதுமே ஆதரித்ததில்லை என்பதோடு, ‘வந்தே மாதரம்’ என்ற பாடலை முழுமையாக காங்கிரஸ் கட்சி 1937-லேயே எதிர்த்து வந்ததன் மூலம் இந்தியாவிற்கு மட்டுமல்ல, இந்துகளுக்கும் காங்கிரஸ் எதிரானதென்பது போன்ற ஒரு பரப்புரையைச் சங்கப் பரிவாரங்கள் தொடர்ந்து எழுப்பி வருகின்றன.

‘இரண்டு அடிகள் மட்டும் பாடினால் போதும்’ என்ற காங்கிரஸ் கட்சியின் பரிந்துரைத்தலுக்கும், இன்றைய மதவாத அரசு முன்னெடுத்துள்ள முறைமைக்கும் உள்ள காலவெளியில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றத்தை நாம் கவனத்தில் கொண்டால், இந்திய அரசியலின் போக்கில் நடந்துள்ள மிகப்பெரிய சீர்கேட்டினை நாம் அறியமுடியும்.

இந்தியா விடுதலை பெற்ற காலத்திலேயே மதம்சார்ந்த அல்லது மத அடையாளத்தைத் தாங்கிய ‘வந்தே மாதரம்’ பாடலில் ஒரு பெரும்பான்மை மதம்சார்ந்தோரின் அடையாளமான தெய்வங்களைத் துதித்தல் என்பது, பன்மைச் சமூகத்தின் அடையாளத்திற்கு வேற்றுமையுள் ஒற்றுமையை விரும்பும் அரசியலுக்கு நேர் எதிரானது என்பதால், அப்போதே அமைதியாக, ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல், தீர்க்கத்தரிசனத்தோடு ஒதுக்கிய இம்மாமனிதர்களை நினைத்துப் பார்த்து நன்றி சொல்வோம்.

இந்தியா விடுதலை பெற்று, ‘இந்தியக் குடிமக்களாகிய நாம்’ என்று பெயரிட்டு, சுதந்திரக் குடியரசை மதச்சார்பற்ற குடியரசாக அறிவித்து, குடிமக்கள் சமத்துவ உரிமையுடையவர்கள், மதம்-மொழி-இனம் ரீதியிலான பாகுபாடற்றவர்கள் என்று அறிவித்து, இப்போக்கிற்கு அரசமைப்புச் சட்டப் பாதுகாப்பையும் கொடுத்த பின்பும், இன்று அனைத்து அரசு நிகழ்ச்சிகளிலும் ‘வந்தே மாதரம்’ முழுமையாகப் பாடப்பெறவேண்டும்  என்ற திருத்தச் சட்டம் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேறியுள்ளது. என்னே... வீழ்ச்சி!

இந்தியாவிற்கென்று அறிவிக்கப்பட்ட ஓர் அடையாளத்திற்கும் (Identity) இன்று இந்திய அரசின் நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் நிறைவேற்றப்பட்ட திருத்தச் சட்டத்திற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் என்னதான் நடந்தது? இந்தியா, தான் உறுதியாக எடுத்த நிலைபாட்டிலிருந்து ஏன் தோற்றுப் போயிற்று?

பல்சமய நம்பிக்கை உடைய ஒரு நாட்டில் பன்மைக் கலாச்சாரமே இந்நாட்டின் உயிர்க்கொள்கை என்ற அடிப்படையில், பன்மைக் கலாச்சார அடிப்படையில் பன்மையைப் போற்றும் வகையில் உருவான அரசியல் சித்தாந்தம் இங்கு ஏன் தோற்றுப்போயிற்று?

‘மதவாத அரசியல் என்ன செய்யும்?’ என்பதனை முன்கூட்டியே உணர்ந்திருந்த அன்றைய பெருந்தலைவர்கள்கூட, இன்று நாம் காண்கிற மதவாத அரசியலின் அனைத்துவகை பரிமாணங்களும் நனவாகும் என்று கனவில்கூட நினைத்துப் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

இந்துத்துவர்கள் இந்திய தேசத்தை வெறும் புவி சார்ந்த அளவில் சுருக்கி, ‘இது இந்து நாடு; இந்துகளின் நாடு; இந்த நாட்டில் நிலவும் இந்து மதம் இந்தியாவின் இதயம்; இதைப் புண்ணிய பூமியாக, பித்ரு பூமியாக ஏற்பவர்கள் மட்டுமே இந்தியர்களாக இருக்க முடியும்’ என்கிறார்கள். இதை இவர்களின் குரு சவார்க்கர் அழுத்தமாகவே கூறியுள்ளார். ‘இந்து’ இத்தேசத்தின் கலாச்சாரம், ‘இந்து’ இந்தியாவின் ஆன்மா என்றெல்லாம் பேசி, நடைமுறைப்படுத்த முற்படும் கொள்கைகள், இவ்வரசின் அனைத்துவகை நடவடிக்கைகளிலும் நியாயப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அப்படியானால் நாம் போற்றவேண்டிய வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்னவாவது? வேற்றுமையுள் ஒற்றுமையைப் பேணவேண்டிய பன்மை (Pluralism) இனி என்னவாகும்?

“தேசம் எனும் கருத்து (idea) எப்போதும் இந்தியாவில் இல்லை; அரசியல் ரீதியான தேசம் நம்மிடம் இல்லை; இது இப்போதைய வளர்ச்சியாக இருக்கலாம்; ஆனால், இந்தியாவில் கலாச்சார மற்றும் ஆன்மிகக் கருத்துள்ள தேசமே எப்போதும் இருந்து வந்துள்ளது” என்கிறார் அரவிந்தர்.

“இந்தியா ஒரே வடிவிலான ஒன்று; இங்கு வாழும் அனைத்து மக்களும் பொதுவான ஒரு கலாச்சாரத்தை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தாங்கி வாழ்ந்து வருகின்றனர்” என்கிறார் அருண்சோரி.

இந்நாட்டை இந்துத்துவர்கள் எப்போதுமே ‘நாடு’ என்று அழைப்பதில்லை. இந்தியாவை ‘துணைக்கண்டம்’ என்று அழைப்பதிலும் இவர்களுக்கு உடன்பாடில்லை. இந்தியாவைத் தேசமாகப் பார்க்கும் இவர்கள், இந்தியா பல தேசங்களால் ஆனது என்ற உண்மையையும் ஏற்பதில்லை. ‘துணைக்கண்டம்’ என்றழைப்பதிலும், ‘நாடு’ என்று அழைப்பதிலும் தொக்கி நிற்கும் பன்மைப் பண்பு, இவர்களின் ‘தேசம்’ என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு எதிரான ஒன்று. ஏனெனில், வேற்றுமை என்பது இயல்பான ஒன்று என்பதையும், வேற்றுமையை மதித்தலே சனநாயகம் என்பதையும் இந்துத்துவர்கள் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொண்டதே இல்லை.

நாம் வாழும் நாட்டை நாம் மதிக்கிறோம்; நாம் வாழும் நாட்டின் அடையாளமாகத் திகழும் அரசமைப்புச் சட்டத்தையும் மதிக்கிறோம்; இந்தியப் பண்பின் அடையாளமாகிய பன்மைப் பண்பையும் ஆராதிக்கிறோம். இந்நாட்டின் நிலவும் பல் சமயங்களையும் மதிக்கும் நாங்கள், ‘மத நல்லிணக்கத்தைப் பேணுவோம்’ என்னும் உறுதியையும் அளிக்கிறோம். ஆனால், இந்திய அரசின் மதச்சார்பின்மை எனும் கொள்கைக்கு எதிராக, ஒரு மதம் சார்ந்த அடிப்படையில் இயங்கும் அரசின் கொள்கைகளை நாங்கள் ஏற்கவில்லை. ‘தேசிய கீதம்’ என்ற பெயரில் அனைவரும் அனைத்துப் பொது நிகழ்வுகளிலும் கட்டாயம் அதைப் பாடவேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துவதை சில நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டுதான் ஏற்கமுடியும்.

மதங்கள் பல உடைய நாட்டில், ஒரு மதம்சார்ந்த மக்களின் நம்பிக்கைக்குரிய தெய்வங்களை உள்ளடக்கிய தேசிய கீதத்தைப் பாடவேண்டும் என்று வற்புறுத்துவதை ஏற்க மறுக்கிறோம். அரசின் இவ்வாணை மதச் சுதந்திரத்தையும், மத ரீதியான நம்பிக்கைகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்கும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வோம்.

இசுலாமியரின் வழிபாட்டு நம்பிக்கைகளுக்கு இது எதிரானது; கிறித்தவத்தின் நம்பிக்கைக்கு இது எதிரானது. எனவே, இச்சட்டம் நடைமுறைக்கு வருகையில் அதனை எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறோம்?

நாடெங்கும் கல்வி நிறுவனங்களை நடத்தி வரும் கிறித்தவத் துறவியர், இனிமேல் பள்ளிக் கூடுகையின்போது துர்க்கை, சரஸ்வதி எனும் தெய்வங்களின் ஆசிரோடுதான் தொடங்க வேண்டியிருக்கும். இம்முறை மீறப்பட்டால் அது தேசத்திற்கு எதிரானது; அது தேசத் துரோகமாகும்! தேசிய கீதம் பாடாவிட்டால் தேசத் துரோகமாகும் என்பதனால், நாம் பாடாது விட்டுவிடப் போகிறோமா? அல்லது பாடித்தான் சமரசம் செய்யப் போகிறோமா? சிந்திப்போம்.

‘மனது என்றால் என்ன? அதன் மூன்று வடிவங்கள் என்னென்ன? என்பதைப் பற்றி சென்ற தொடரில் தெரிந்துகொண்டோம். மனிதனை மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்துவமாக வேறுபடுத்துவது அவனது தோற்றமோ, திறமையோ மட்டுமல்ல; அவன் எப்படிச் சிந்திக்கிறான்? எப்படி உணர்கிறான்? எப்படிப் புரிந்துகொண்டு முடிவெடுக்கிறான்? என்பவையே அவனுடைய தனித்துவத்தை உருவாக்குகின்றன; இன்னும் சொல்லப்போனால் செதுக்குகின்றன.

இந்த வகையில், மனித மனத்தின் மூன்று முக்கியப் பரிமாணங்களாக எண்ணங்கள், உணர்வுகள், அறிவாற்றல் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடலாம். இந்த மூன்றும் தனித்தனியாக இயங்குவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தவை. நாம் நினைப்பது நமது உணர்வுகளை மாற்றுகிறது; உணர்வுகள் நமது முடிவுகளைப் பாதிக்கின்றன; அறிவாற்றல் அந்த எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் ஆராய்ந்து, சரியான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க உதவுகிறது.

எண்ணங்கள் - நம் வாழ்க்கையின் விதைகள்

ஒரு மனிதனின் செயல்களுக்கு முன்பாக அவனது எண்ணங்கள் உருவாகின்றன. ‘என்னால் முடியும்’ என்ற எண்ணமும், ‘என்னால் முடியாது’ என்ற எண்ணமும் ஒரே சூழ்நிலையில் இருக்கும் இரு மனிதர்களின் வாழ்க்கையை முற்றிலும் வேறுபடுத்தி விடும். நாம் ஒரு விசயத்தை எப்படிப் பார்க்கிறோம் என்பதே நமது அணுகுமுறையை அளவிடுகிறது. தோல்வியை ஒருவர் முடிவாகப் பார்க்கலாம்; மற்றொருவர் அதை ஒரு பாடமாகப் பார்க்கலாம். நிகழ்வு ஒன்றுதான்; ஆனால், எண்ணம் மாறும்போது அதன் விளைவும் மாறுகிறது, அதன் முடிவும் மாறுகிறது.

நமது எண்ணங்கள் எவற்றின் அடிப்படையில் உருவாகின்றன? அனுபவங்கள், குடும்பம், கல்வி, நண்பர்கள், சமூகம், வாசிப்பு மற்றும் சூழல் போன்றவற்றால் உருவாக்கப்படுகின்றன. ஆனால், அவற்றை மாற்றும் திறனும் நமக்குள் இருக்கிறது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். எண்ணங்கள் விதைகள் என்றால், செயல்கள் அதன் கனிகள். எனவே, நமது தனித்துவத்தின் முதல் அடையாளம் நமது எண்ணங்களில்தான் தொடங்குகின்றது.

உணர்வுகள் - நம் மனிதத்தன்மையின் குரல்

அறிவு மட்டும் மனிதனை முழுமையான மனிதனாக மாற்றுவதில்லை; அன்பு, கோபம், மகிழ்ச்சி, பயம், இரக்கம், ஏமாற்றம், நம்பிக்கை போன்ற உணர்வுகள்தான் நமது மனிதத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒரே சூழ்நிலையில் இருவர் முற்றிலும் வேறுபட்ட விதத்தில் செயல்படுவதற்கு அவர்களின் உணர்வுகள் முக்கியக் காரணமாக இருக்கலாம். ஒருவர் விமர்சனத்தைக் (குறைசுட்டல்) கேட்டவுடன் கோபப்படலாம்; மற்றொருவர் அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்; இன்னொருவர் அதைக் கண்டும் காணாமல் கடந்து செல்லலாம்.

உணர்வுகளை அடக்குவது அவ்வளவு எளிதல்ல; ஆனால், அவற்றைச் சரியாக அடையாளம் கண்டு, புரிந்துகொண்டு, முறையான முறையில் வெளிப்படுத்தி உணர்ச்சிகளைக் கையாள்வதே நல்ல பக்குவம்.

உணர்வுகள் நமது உறவுகளையும் தலைமைத்துவத்தையும் பெரிதும் பாதிக்கின்றன. பிறரின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் நம்மைச் சிறந்த நண்பராகவும் சக பணியாளராகவும் தலைவராகவும் மாற்றுகின்றது. அதனால், நமது தனித்துவத்தை உருவாக்குவதில் உணர்வுகள் மிக முக்கிய இடத்தைப் பிடிக்கிறது. மேலும், நம்மை வெளிப்படுத்தும் கண்ணாடியாகச் செயல்படுகிறது.

‘எனது உணர்வுகளை மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்’ என்று வலுக்கட்டாயமாகச் சட்டம் எல்லாம் போடமுடியாது. பிறர் உணர்வுகளை மதிக்கும் நிலைக்கு நம்மை நாமே உயர்த்திக்கொள்ளவேண்டும்.

அறிவாற்றல் - எண்ணங்களுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் வழிகாட்டி

எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் நம்மை இயக்குகின்றன. ஆனால், அவற்றை எப்போது கேட்க வேண்டும்? எப்போது கட்டுப்படுத்தவேண்டும்? எதைத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும்? என்பதை அறிவாற்றல்தான் வரையறுத்து முடிவு செய்கிறது. ஏதாவது இடையூறு அல்லது குழப்பம் ஏற்பட்டால், உடனடியாக உணர்ச்சிவயப்பட்டு முடிவெடுப்பது எளிது. ஆனால், சிறிது நேரம் நின்று, காரணத்தை ஆராய்ந்து, பல்வேறு கோணங்களில் சிந்தித்து முடிவெடுப்பது அறிவாற்றலின் வெளிப்பாடு.

அறிவாற்றல் என்பது வெறும் கல்வி மூலம் மட்டுமல்ல; கற்றுக்கொள்ளுதல், பகுத்தறிதல், பிரச்சினைகளைத் தீர்த்தல், புதிய சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப மாறுதல், அனுபவத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ளுதல் ஆகிய அனைத்தும் அதில் அடங்கும். அறிவாற்றல் நமது எண்ணங்களுக்குத் திசையையும், உணர்வுகளுக்குச் சமநிலையையும் வழங்குகிறது. இந்த மூன்றும் இணைந்தால்தான் தனித்துவம் உருவாகிறது. இந்த மூன்று பரிமாணங்களையும் ஒரு வாகனத்துடன் ஒப்பிடலாம்.

ஒரு சிறுவன் ஒருநாள் தனது தந்தையுடன் நீண்ட பயணத்திற்குப் புறப்பட்டான். கார் வேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தது. அந்தக் காரின் எந்திரம் (Engine) பெருமையுடன் கூறினது: “என்னால்தான் இந்தக் கார் முன்னோக்கி நகர்கிறது; நான் இல்லையென்றால் இந்தப் பயணமே தொடங்காது!”

அதைக் கேட்ட எரிபொருள் (Fuel) சிரித்துக்கொண்டே, “உனக்கு ஆற்றலைத் தருவது நான்தான்; நான் இல்லையென்றால் நீ இயங்கவே முடியாது!” என்றது.

அப்போது திசைமாற்றி (Steering) அமைதியாகப் பேசத் தொடங்கியது: “நீங்கள் இருவரும் முக்கியமானவர்கள்தான்; ஆனால், எந்தப் பாதையில் செல்லவேண்டும் என்பதை வழிநடத்துவது நான்தான்.”

அதற்குப் பக்கத்தில் இருந்த தடுப்பி (Break) கூறியது: “பாதையில் ஆபத்து வந்தால் வேகத்தைக் குறைத்து, சரியான நேரத்தில் வாகனத்தை நிறுத்துவதும் என் பொறுப்புதான்.”

மூவரும் தங்களுடைய முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது கார் ஒரு சாலைச் சந்திப்பை அடைந்தது. முன்னால் இரண்டு பாதைகள் இருந்தன. ஒரு பாதை வேகமானது; மற்றொன்று பாதுகாப்பானது.

எஞ்சின் வேகமாகச் செல்லத் தூண்டியது. எரிபொருள் அதற்குத் தேவையான ஆற்றலை வழங்கியது. ஆனால், திசைமாற்றி பாதுகாப்பான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தது. ஆபத்தான வளைவு வந்தபோது தடுப்பி வேகத்தைக் குறைத்தது. சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் எந்தத் தடையும் இன்றி தங்கள் இலக்கை அடைந்தனர். அப்போது சிறுவன் தந்தையிடம் கேட்டான்: “அப்பா, இந்தப் பயணத்தில் யார் மிகவும் முக்கியமானவர்?”

தந்தை புன்னகைத்துக் கூறினார்: “ஒருவரை மட்டும் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது. எஞ்சின் இல்லையென்றால் கார் நகராது; எரிபொருள் இல்லையென்றால் இயக்கம் இருக்காது; திசைமாற்றி இல்லையென்றால் சரியான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது; தடுப்பி இல்லையென்றால் ஆபத்தில் நம்மைக் காப்பாற்ற முடியாது. இவை அனைத்தும் ஒன்றிணைந்தால்தான் பயணம் பாதுகாப்பாகவும் வெற்றிகரமாகவும் அமையும்.” மேலும் அவர் சொன்னார்: “மனித வாழ்க்கையும் இப்படித்தான்.”

எண்ணங்கள் நம்மை முன்னோக்கி இயக்கும் எஞ்சின் போன்றவை. உணர்வுகள் நமக்கு உந்துதலையும் ஆற்றலையும் வழங்கும் எரிபொருள் போன்றவை. அறிவாற்றல் சரியான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து, தேவையான நேரத்தில் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் திசைமாற்றியும் தடுப்பியும் போன்றது. எண்ணங்கள் மட்டும் இருந்தால் செயலுக்கான தொடக்கம் இருக்கலாம்; உணர்வுகள் மட்டும் இருந்தால் உந்துதல் இருக்கலாம்; அறிவாற்றல் மட்டும் இருந்தால் பகுத்தறிவு இருக்கலாம். ஆனால், எண்ணம், உணர்வு, அறிவாற்றல் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாகவும் சமநிலையுடனும் செயல்படும்போதுதான், நம் வாழ்க்கைப் பயணம் அர்த்தமுள்ளதாகி, ஒரு முழுமையான ஆளுமை உருவாகிறது.

ஒரு பணியிடத்தில் மேலாளர் ஒருவர் நம்முடைய பணியை விமர்சிக்கிறார் என்று எடுத்துக்கொள்வோம். உடனே நம் மனத்தில், ‘அவர் என்னை மதிப்பதில்லை’ என்ற எண்ணம் தோன்றலாம். அந்த எண்ணம் கோபம் அல்லது வருத்தம் போன்ற உணர்வுகளை ஏற்படுத்தலாம். ஆனால், அதே நேரத்தில் நம் அறிவாற்றல், ‘அவர் கூறிய கருத்தில் உண்மையாக ஏதேனும் இருக்கிறதா? என்னுடைய பணியில் நான் எதை மேம்படுத்தலாம்?’ என்று சிந்திக்கத் தூண்டும். இங்கு எண்ணமும் உணர்வும் உடனடி எதிர்வினையை உருவாக்கினாலும், அறிவாற்றல் அவற்றை ஆராய்ந்து, சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு, சரியான பதிலைத் தேர்ந்தெடுக்க வழிகாட்டுகிறது. இவ்வாறு எண்ணம், உணர்வு, அறிவாற்றல் ஆகிய மூன்றையும் சமநிலைப்படுத்திச் செயல்படுவதுதான் முதிர்ச்சியான சிந்தனையின் வெளிப்பாடும், தனித்துவமான ஆளுமையின் அடையாளமுமாகும்.

நிறைவாக, ஒவ்வொரு மனிதரும் தனித்துவமானவர்; ஏனெனில், ஒவ்வொருவரின் எண்ணங்களின் வரலாறும், உணர்வுகளின் அனுபவங்களும், அறிவாற்றலின் வளர்ச்சியும் வேறுபட்டவை. நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களும் சூழ்நிலைகளும் நம்மைப் பாதிக்கலாம்; ஆனால், அவற்றை எவ்வாறு சிந்திக்கிறோம்? எவ்வாறு உணர்கிறோம்? எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம்? என்பதைத் தேர்ந்தெடுத்து வளர்த்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பு நமக்கே உள்ளது. எனவே, எண்ணங்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அறிவாற்றலை வளர்த்துக்கொள்வோம். இந்த மூன்றையும் சமநிலைப்படுத்தி வாழும் மனிதன், மற்றவர்களைப் பின்பற்றி வாழ்வதில்லை; தனக்கெனத் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறான்.

‘உலகம் நம்மை எப்படிப் பார்க்கிறது என்பது முக்கியமல்ல; நம் மனத்தை நாம் எப்படி வடிவமைக்கிறோம் என்பதே, நாம் யார் என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.’