மனிதனின் வாழ்க்கையில் மிகவும் வியப்பான ஒன்று என்னவென்றால், நம்மைச் சுற்றி நடப்பதை விட, நம் மனத்திற்குள் நடப்பவையே நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கின்றன. ஒரே நிகழ்வு ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம்; மற்றொருவருக்கு அது வருத்தமாக இருக்கலாம். காரணம், நிகழ்வு அல்ல; அதை நாம் பார்க்கும் விதம். அதுதான் மனம்.
‘மனம்’ என்பது ஒரு சிறிய வார்த்தை. ஆனால், அதற்குள் ஆயிரக்கணக்கான எண்ணங்கள், நினைவுகள், ஆசைகள், பயங்கள், எதிர்பார்ப்புகள், ஏமாற்றங்கள் என ஒரு மிகப்பெரிய
உலகமே இருக்கிறது.
சில
நேரங்களில் மனம் நம்மை உயரத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. சில நேரங்களில் அதே மனம் நம்மைத் தாழ்வாக உணரச் செய்கிறது. சில நேரங்களில் நடப்பதற்கான வாய்ப்பே இல்லாத ஒரு விசயத்தை நினைத்துப் பயப்பட வைக்கிறது.
நடந்து
முடிந்த ஒரு விசயத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து வருத்தப்பட வைக்கிறது. இதனால்தான் மனம் ஒரு ‘மயக்கநிலை’
போலத் தோன்றுகிறது.
நாம்
தூங்கும்போது கனவு காண்கிறோம். அந்தக் கனவில் நடப்பவை உண்மையல்ல என்று விழித்தவுடன் தெரிந்துவிடுகிறது. ஆனால், விழித்திருக்கும் நிலையிலும் நம் மனம் சில நேரங்களில் கனவுகளை உருவாக்குகிறது. ‘அவர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைத்திருப்பார்?’, ‘நான் அப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாதே!’, ‘நாளை என்ன ஆகும்?’ என்று எண்ணிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.
உண்மையில்,
அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பல நேரங்களில் பதிலே
இருக்காது. ஆனால், மனம் பதிலைத் தேடிக்கொண்டே இருக்கும். கடந்த காலம் நினைவுகளாக, எதிர்காலம் எதிர்பார்ப்புகளாக நிகழ்காலம் கவனிக்கப்படாமல் போய்விடுகிறது. இதுதான் மனத்தின் மிகப்பெரிய மாயை.
ஒரு
சிறிய விமர்சனத்தை யாராவது நம்மிடம் கூறினால், அந்த வார்த்தையைச் சில நிமிடங்களில் மறந்துவிடலாம்; ஆனால், மனம் அதை பல நாள்கள் எடுத்துச்செல்லும்.
அதேபோல், ஒருவர் சொல்லும் ஒரு நல்ல வார்த்தை, நம் வாழ்க்கையையே மாற்றக் கூடும். அதனால் மனத்தை வெல்வது என்பது உலகை வெல்வதைக் காட்டிலும் பெரிய சாதனை.
மனத்தைக்
கட்டுப்படுத்தவேண்டும்
என்று சொல்வது எளிது; ஆனால், அது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. எண்ணங்களை முழுமையாக நிறுத்த முடியாது. ஆனால், எந்த எண்ணத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவேண்டும் என்பதை நாம் தேர்வு செய்யலாம்.
கவலை
வந்தால், ‘நான் ஏன் கவலைப்படுகிறேன்?’ என்று நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். வருத்தம் வந்தால், ‘இந்த நினைவு என்னை மாற்றுகிறதா? அல்லது என்னை முடக்குகிறதா?’ என்று சிந்திக்கவேண்டும். பயம் வந்தால், ‘இது உண்மையான பிரச்சினையா? அல்லது என் மனம் உருவாக்கிய கற்பனையா?’ என்று கேட்கவேண்டும். இந்தக் கேள்விகளே மனத்தின் மயக்கத்திலிருந்து நம்மை மெதுவாக வெளியே கொண்டு வரும்.
வாழ்க்கையில்
எல்லாவற்றையும் நம் விருப்பப்படி மாற்றமுடியாது. ஆனால், அவற்றை நாம் எப்படி எதிர்கொள்கிறோம் என்பதை மாற்ற முடியும்.
மழை
பெய்வதை நிறுத்த முடியாது. ஆனால், குடையை எடுத்துக்கொள்ள முடியும். பிரச்சினைகள் வராமல் தடுக்க முடியாது; ஆனால், அவற்றை எதிர்கொள்ளும் மனநிலையை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும். மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது; ஆனால், நம்மைப் பற்றி நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியும்.
மனம்
நம்முடைய மிகப்பெரிய நண்பனாகவும் இருக்கலாம்; மிகப்பெரிய எதிரியாகவும் மாறலாம். அது நம் கையில் இருக்கும் ஒரு கருவி போன்றது. அதை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் நம் வாழ்க்கையின் தரம் இருக்கிறது.
எனவே,
மனத்தை அடக்க வேண்டியதில்லை. மாறாக, மனத்தைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். எண்ணங்களை அழிக்க வேண்டியதில்லை; எந்த எண்ணத்தை வளர்க்கவேண்டும் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது. எதிர்காலத்தை முழுமையாக அறிய முடியாது. ஆனால், இந்த நொடியை நம்மால் வாழ முடியும். அதனால் மனம் எனும் மயக்கநிலையிலிருந்து வெளியே வருவதற்கான முதல் படி: ‘நான் என் எண்ணங்கள் அல்ல; என் எண்ணங்களைக் கவனிக்கும் மனிதன்’ என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே. மனம் அமைதியாகும்போது, வாழ்க்கை மாறுவதில்லை. வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் நம் பார்வை மாறும்போது, நம்முடைய உலகமே மாறிவிடுகிறது.
‘மனம்’ என்ற மூன்றெழுத்து வார்த்தைக்குள் ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்க்கையும் அடங்கியிருக்கிறது. மகிழ்ச்சி, சோகம், ஆசை, கோபம், காதல், ஏக்கம், பயம், நம்பிக்கை, தோல்வி, வெற்றி… இவை அனைத்தையும் சுமந்து செல்வது உடல் அல்ல; மனம்! உடல் களைத்துவிட்டால் ஓய்வெடுக்கலாம்; ஆனால், மனம் களைத்துவிட்டால்... அதற்கான ஓய்வு எங்கே? இதுதான் மனத்தின் மிகப்பெரிய புதிர்.
நாம்
சில நேரங்களில் ஓர் இடத்தில் உட்கார்ந்திருப்போம். உடல் அங்கே இருக்கும். ஆனால், மனம் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு
நடந்த ஒரு நிகழ்விற்குச் சென்றிருக்கும். சில நேரங்களில் இன்னும் நடக்காத ஒரு நாளைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்.
உடல் நிகழ்காலத்தில்... மனம் கடந்த காலத்திலும் - எதிர்காலத்திலும்! இதுதான் ‘மனம் எனும் மயக்கநிலை.’
நிகழ்வுகள்
நம்மைப் பாதிப்பதில்லை; அந்த நிகழ்வுகளுக்கு நாம் கொடுக்கும் அர்த்தம்தான் நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கிறது.
