உலகம் இன்று எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்றாக உணவு நெருக்கடி உருவாகி வருகிறது. போர், காலநிலை மாற்றம், மழை பற்றாக்குறை, எரிபொருள் விலை உயர்வு, உரங்களின் விலை உயர்வு போன்ற பல காரணிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து உணவின் விலையையும் கிடைப்பையும் பாதிக்கின்றன. இந்தச் சூழ்நிலையில், உணவை வீணாக்காமல் பயன்படுத்துவது தனிப்பட்ட நல்ல பழக்கம் மட்டுமல்ல; அது சமூகக் கூட்டுப் பொறுப்பும் கூட.
அமெரிக்காவின்
நியூயார்க்கில் உள்ள ஆசியா அமைப்பு நிகழ்ச்சியில் பேசிய இந்திய வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் ஜெய்சங்கர், “உலகம் அடுத்த சில மாதங்களில் பெரிய உணவு நெருக்கடியை எதிர்கொள்ளக்கூடும்” என்று
எச்சரித்துள்ளார். உக்ரைன் மற்றும் மேற்கு ஆசியாவில் நிலவும் மோதல்கள், தீவிரமடையும் காலநிலை மாற்றம் மற்றும் ‘எல் நினோ’ போன்ற காரணிகள் உணவு மற்றும் உர விநியோகத்தில் அழுத்தத்தை
ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.
உக்ரைன்
மற்றும் மேற்கு ஆசியாவில் நடைபெறும் போர்கள் ஆயிரக்கணக்கான கி.மீ. தொலைவில்
இருந்தாலும், அதன் தாக்கம் நமது அன்றாட வாழ்க்கையையும் வந்தடைகிறது. எரிபொருள் மற்றும் எரிசக்திச் சந்தைகளில் ஏற்படும் அதிர்வுகள் பெட்ரோல், டீசல் மற்றும் போக்குவரத்துச் செலவுகளை அதிகரிக்கச் செய்கின்றன. விவசாயத்திற்குத் தேவையான உரங்கள், பூச்சிக்கொல்லிகள், இயந்திரங்களுக்கான எரிபொருள், அறுவடைக்குப் பிந்தைய போக்குவரத்து என அனைத்திற்கும் செலவு
அதிகரிக்கும்போது, அதன் தாக்கம் இறுதியில் உணவுப் பொருள்களின் விலையிலும் பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு விவசாயி வயலில் உற்பத்தி செய்யும் நெல், காய்கறி அல்லது பருப்பு நமது வீட்டை அடையும் வரை பல கட்டங்களைக் கடக்கிறது.
விதை முதல் சந்தை வரை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் எரிபொருள் தேவைப்படுகிறது. எனவே, எரிபொருள் விலை உயரும்போது, அதன் தாக்கம் உணவின் விலையிலும் ஏற்படுவது இயல்பானது.
இதனுடன்
தீவிரமான ‘எல் நினோ’ நிகழ்வு ஏற்பட்டால் நிலைமை மேலும் சிக்கலாகலாம். ‘எல் நினோ’ உலகின் பல பகுதிகளில் மழைப்பொழிவு
முறைகளை மாற்றக்கூடியது. சில பகுதிகளில் அதிக மழையும் வெள்ளமும் ஏற்படலாம்; மற்ற பகுதிகளில் வறட்சியும் மழைப்பற்றாக்குறையும் ஏற்படலாம். ஆசியாவின் நெல் உற்பத்தி, ஆஸ்திரேலியாவின் விவசாயம் மற்றும் தென் ஆப்பிரிக்காவின் மக்காச்சோள உற்பத்தி போன்றவை காலநிலை மாற்றங்களால் பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் உள்ளன. உலகின் முக்கிய உணவு உற்பத்திப் பகுதிகளில் உற்பத்தி குறைந்தால், உலகளாவிய சந்தையில் உணவுப் பொருள்களின் விலை உயர்வதற்கான வாய்ப்பு அதிகரிக்கும்.
காவிரி
டெல்டாவின் விவசாயமும், தண்ணீர் பற்றாக்குறையும் இந்த உலகளாவிய சூழ்நிலையிலிருந்து தமிழ்நாடும் தப்பவில்லை. தமிழ்நாட்டின் விவசாயம் பருவமழை, காவிரி நீர், அணைகள், ஏரிகள், குளங்கள் மற்றும் நிலத்தடி நீர் ஆகியவற்றைச் சார்ந்துள்ளது. குறிப்பாக, காவிரி டெல்டா, தமிழ்நாட்டின் முக்கிய நெல் உற்பத்திப் பகுதிகளில் ஒன்றாகும். தஞ்சாவூர், திருவாரூர், நாகப்பட்டினம், மயிலாடுதுறை உள்ளிட்ட மாவட்டங்களில் ஆயிரக்கணக்கான விவசாயக் குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரம் காவிரி நீரையும் மழையையும் சார்ந்துள்ளது. காவிரி நீர் போதுமான அளவில் கிடைக்காதபோது, குறுவை சாகுபடி பாதிக்கப்படுகிறது. கால்வாய் நீர் கிடைக்காத சூழலில் விவசாயிகள் ஆழ்துளைக் கிணறுகளை நம்பவேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. ஆனால், தொடர்ந்து மழை குறைந்தால் நிலத்தடி நீர்மட்டமும் குறையும். எனவே, ஆழ்துளைக் கிணறு மட்டும் நிரந்தரத் தீர்வாக இருக்க முடியாது. மழை குறைவது விவசாயியின் வயலை மட்டுமல்ல; நமது உணவுத் தட்டையும் பாதிக்கிறது. நெல் உற்பத்தி குறைந்தால், அரிசி விலை உயரலாம். காய்கறி உற்பத்தி குறைந்தால், காய்கறி விலை அதிகரிக்கலாம். தண்ணீர் பற்றாக்குறை ஒவ்வோர் உணவுப் பொருளின் பின்னணியிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
உணவுப்
பொருள்களின் விலை உயரும்போது, அதன் தாக்கம் எல்லாருக்கும் ஒரே அளவில் இருப்பதில்லை. ஒரு நடுத்தர அல்லது வசதியான குடும்பம் விலை உயர்வைச் சமாளிக்க சில மாற்றங்களைச் செய்ய முடியும். ஆனால், தினக்கூலித் தொழிலாளர்கள், சிறு விவசாயிகள், வயதானவர்கள், தனியாக வாழும் ஏழைகள் மற்றும் குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களுக்கு உணவு விலை உயர்வு மிகப்பெரிய சுமையாக மாறுகிறது. ஒரு குடும்பத்தின் வருமானத்தில் பெரும்பகுதி உணவிற்கே செலவாகும்போது அரிசி, பருப்பு, காய்கறி, எண்ணெய் போன்ற அத்தியாவசியப் பொருள்களின் விலை உயர்வு அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை நேரடியாகப் பாதிக்கிறது. எனவே, உணவு வீணாக்கப்படுவது வெறும் பொருளாதார இழப்பு அல்ல; ஒரு பக்கம் மக்கள் உணவை வீணாக்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, மற்றொரு பக்கம் சில குடும்பங்கள் அடுத்த வேளை உணவிற்காகப் போராடுகின்றன. இந்த முரண்பாட்டை நாம் சமூகமாகச் சிந்திக்கவேண்டும்.
நமது
தட்டில் இருக்கும் ஒரு தட்டு சோற்றிற்குப் பின்னால் ஒரு விவசாயியின் உழைப்பு மட்டுமல்ல; மண், விதை, தண்ணீர், உரம், மின்சாரம், எரிபொருள், இயந்திரம், போக்குவரத்து மற்றும் பலரின் உழைப்பு இருக்கிறது. அந்த உணவைப் பாதியிலேயே விட்டுவிட்டு குப்பையில் போடும்போது, நாம் உணவை மட்டும் வீணாக்கவில்லை; தண்ணீரையும் எரிபொருளையும் விவசாயியின் உழைப்பையும், பணத்தையும் வீணாக்குகிறோம். அதனால் ‘தேவையான அளவு எடுத்துக்கொள்வது’ என்பது
ஒரு சிறிய பழக்கமாகத் தோன்றினாலும், அது உணவுப் பாதுகாப்பின் ஒரு பகுதியாகும்.
கிறித்தவ நம்பிக்கையும்
உணவைப்
பகிரும்
பண்பாடும்
கிறித்தவ
நம்பிக்கை நமக்கு உணவை இறைவனின் கொடையாகப் பார்க்கச் சொல்கிறது. நமது ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து உணவைப் பகிர்ந்து கொடுத்தவர். பசியுடன் இருப்பவர்களைப் பற்றி அக்கறைகொள்ளவேண்டும் என்பதும் நற்செய்தியின் மையச் செய்திகளில் ஒன்றாகும். எனவே, நமது ஆலயங்கள், பங்குத்தளங்கள், கத்தோலிக்க அமைப்புகள், பள்ளிகள் மற்றும் குடும்பங்கள் உணவு வீணாக்கத்தைத் தடுக்கும் விழிப்புணர்வை உருவாக்க முடியும். திருமணம், ஆலயத் திருவிழா, குடும்ப விழா மற்றும் சமூக நிகழ்ச்சிகளில் தேவைக்கு அதிகமாக உணவு தயாரிப்பதைத் தவிர்க்கலாம். பாதுகாப்பாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய மீதமான உணவைத் தேவையுள்ளவர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும் முறைகளை உருவாக்கலாம். ‘விருந்தில் உணவு அதிகமாக இருப்பது பெருமை அல்ல; ஒரு பருக்கையும் வீணாகாமல் இருப்பதே பெருமை’ என்ற மனப்பான்மையை நாம் வளர்க்க வேண்டும்.
வீட்டிலிருந்து
தொடங்கட்டும்
உணவுப்
பாதுகாப்பு
நாம்
தேவைக்கு ஏற்ப மட்டுமே உணவு வாங்கலாம். தேவையான அளவு மட்டுமே சமைக்கலாம். தட்டில் தேவைக்கு அதிகமாக உணவு எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். மீதமான உணவைப் பாதுகாப்பாகச் சேமித்துப் பயன்படுத்தலாம். அதேபோல்,
தண்ணீரையும் வீணாக்காமல் பயன்படுத்த வேண்டும். மழைநீரைச் சேகரிப்பது, வீட்டு நீரைச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்துவது, ஏரி - குளங்களைப் பாதுகாப்பது போன்ற செயல்கள் விவசாயத்திற்கும் எதிர்கால உணவுப் பாதுகாப்பிற்கும் உதவும்.
உலகை
மாற்ற முடியாவிட்டாலும், நமது பழக்கத்தை மாற்ற முடியும். உக்ரைன் மற்றும் மேற்கு ஆசியப் போர்களை நாம் நிறுத்தமுடியாது. உலக எரிபொருள் விலையை நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது. ‘எல் நினோவை’ நாம் மாற்ற முடியாது. மழையை நமது விருப்பப்படி பெய்யச் செய்யமுடியாது. ஆனால், நமது வீட்டில் உணவை வீணாக்காமல் இருப்பதை நம்மால் முடிவு செய்ய முடியும்.
ஒரு
குடும்பத்தின் சிறிய மாற்றம், ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் பழக்கமாக மாறும்போது, அது ஒரு பெரிய சமூக இயக்கமாக மாறும். விவசாயியின் வயலில் தொடங்கும் உணவின் பயணத்தை மதிப்போம். தண்ணீரின் ஒவ்வொரு துளியையும் மதிப்போம். உணவை வீணாக்காமல் பயன்படுத்துவோம். பசியால் வாடுபவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வோம். ஏழைகளின் உணவுப் பாதுகாப்பை நமது சமூகப் பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொள்வோம்.
‘உணவை மதிப்பது, விவசாயியின் உழைப்பை மதிப்பது; உணவைப் பகிர்வது, சக மனிதனை நேசிப்பது.’
