(சென்ற இதழ் தொடர்ச்சி)
மனிதநேயமும் மானுட மாண்பும்
எந்தவிதமான
சமரசத்திற்கும் உட்படாத ஊடகவியலை உருவாக்க, மனிதநேயத்திற்கும் மானுட மாண்பிற்கும் இடையே உள்ள தத்துவார்த்தத் தொடர்புகளை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ‘மனிதநேயம்‘
என்பது நாம் அனைவரும் பகிர்ந்துகொள்ளும் மனித இயல்பை விவரிக்கிறது. அதேவேளையில், ‘மாண்பு’ என்பது ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் மதிக்கப்படவேண்டும் மற்றும் கண்ணியத்துடன் நடத்தப்படவேண்டும் என்பதற்கான அடிப்படை உரிமையாகும். இந்த உள்ளார்ந்த மதிப்பு, ஒவ்வொருவரும் தீவிர வறுமை அல்லது பாகுபாடற்ற, அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை வாழத் தகுதியானவர்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.
புகழ்பெற்ற
தத்துவஞானி இம்மானுவேல் காண்ட் கூறுவதுபோல, “மனிதநேயம் என்பது தன்னிலே ஒரு மாண்பு கொண்டதாகும்.” ஒரு நபர் அரசியல் மோதல்களையோ, கடுமையான வறுமையையோ அல்லது அறிவாற்றல் குறைபாட்டையோ (Cognitive decline) எதிர்கொண்ட
போதிலும், அவர்களின் அடிப்படை மனித மதிப்பு முற்றிலும் சிதையாமல் அப்படியே இருக்கிறது.
செய்தியாளர்களுக்கு
இந்த வேறுபாடுதான் மிக முக்கியமானது. சமரசம் செய்துகொண்ட ஓர் ஊடகத்துறை, மனிதர்களை வெறும் தகுதி அல்லது பயன்பாட்டின் கண்ணோட்டத்திலேயே பார்க்கிறது. தனிநபர்களைத் தரவுப் புள்ளிகளாகவோ, நுகர்வோராகவோ அல்லது இணையதளத்தின் குறியீடுகளாகவோ மட்டுமே நடத்துகிறது. ஆனால், சமரசம் செய்யாத ஓர் ஊடகத்துறை உள்ளார்ந்த மனித மாண்பை அங்கீகரிக்கிறது. அது மனிதர்களை அளப்பரிய, மதிப்புமிக்க ஆளுமைகளாக நடத்துகிறது; எவரையும் ஒரு பொருளாகக் கருதுவதில்லை.
உண்மையும் பொதுநலமும்:
செயற்கை உள்ளடக்கங்கள், தானியங்கி உரை உருவாக்கிகள் மற்றும் போலியான காணொளிகள் நிறைந்த இன்றைய ஊடகச் சூழலில், ‘உண்மை’ என்பது அழியும் நிலையிலுள்ள ஒரு பொது வளமும் சமுதாயத்தின் பொதுநலமுமாகும். சமரசம் செய்யாத ஊடகவியல் உண்மையின் இரண்டு அடிப்படைத் தூண்களைப் பாதுகாக்கிறது. அதாவது, அறியும் உரிமை மற்றும் மதிப்பை மீட்டெடுத்தல்.
• அறியும் உரிமை:
அரசியல் முடிவுகள், சமூகப் பொருளாதார ஊழல்கள் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்களுக்குப் பின்னால் உள்ள புறநிலை எதார்த்தத்தைக் கண்டறிய ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் அடிப்படை உரிமை உண்டு. இந்த உரிமைதான், காணாமல் போன தங்கள் அன்புக்குரியவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது? அதற்கு யார் பொறுப்பு? என்பதைப் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் கண்டறிவதை உறுதி செய்கிறது.
• மதிப்பை மீட்டெடுத்தல்:
மறைக்கப்படாத உண்மையை அறிந்து, அதனை வெளியிடுவது, அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களால் இதுவரை மறைக்கப்பட்ட, புதைக்கப்பட்ட அல்லது மறுக்கப்பட்ட துயரங்களைச் சந்தித்தவர்களின் வாழ்விற்கு ஆழமான அர்த்தத்தை மீட்டளிக்கிறது. பொது விசாரணைகளும் புலனாய்வு ஊடகவியலும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்களின் கதைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள ஒரு பாதுகாப்பான, அங்கீகரிக்கப்பட்ட இடத்தை வழங்குகின்றன.
ஓர்
ஊடக நிறுவனம் அரசியல் சார்புக்காகவோ, பெரும் வணிக நிறுவனங்களின் ஆதாயத்திற்காகவோ அல்லது நிர்ணய கணக்கீடுகளின் வேகத்திற்காகவோ உண்மையைச் சமரசம் செய்யும்போது, அது மனித மாண்பிற்கு எதிராகச் செய்யும் ஒரு வன்முறையாகும். வசதியான பொய்களை அச்சிடத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலமோ அல்லது உண்மைகளைக் கற்பனையாகக் கட்டவிழ்த்துவிடும் சரிபார்க்கப்படாத செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவிகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலமோ, ஊடகவியல் தன் வாசகர்களை அவமதிக்கிறது. அவர்களைச் சுயேச்சையாக முடிவெடுக்கத் தகுதியுள்ள சுதந்திரமான மனிதர்களாக நடத்தாமல், ஏமாற்றி வழிநடத்தக்கூடிய எளிய இலக்குகளாகவே அது கருதுகிறது.
சமரசம் செய்யாத
ஊடகத்
துறைக்கான
வழிகாட்டி:
இந்த நிர்ணயக் கணக்கீடுகளின் அலைக்கு எதிராக நாம் எவ்வாறு போராடுவது? ஊடகத்துறை என்றும் நேர்மையின் கலங்கரை விளக்கமாகத் திகழ்வதை நாம் எவ்வாறு உறுதிசெய்வது? என்ற கேள்வி இப்போது நம் கண்முன் எழுகிறது. சமூகப் பொறுப்பு மற்றும் மனிதனை மையமாகக் கொண்ட விழுமியங்களின் அடிப்படையில் ஒரு நடைமுறைச் சட்டகத்தை நாம் செயல்படுத்தவேண்டும் என்பதே இப்போது நம்முள் இருக்கும் எதிர்நோக்கு.
1. மனிதக் கட்டுப்பாட்டின்
விதியை
நடை
முறைப்படுத்துதல்:
‘துணைநிலைத்தன்மை’ (Subsidiarity) என்ற கோட்பாடு, உயர்மட்ட அமைப்புகளோ அல்லது மத்திய அதிகாரங்களோ உள்ளூர் மற்றும் அடிமட்டக் குழுக்களின் அதிகாரத்தைப் பறிக்கக்கூடாது என்று கற்பிக்கிறது. இந்தச் செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில், பெருநிறுவனங்களின் வழிமுறைச் சூத்திரங்கள் செய்திகளின் மீதான இறுதி முடிவை ஒருபோதும் எடுக்கக்கூடாது என்பதே இதன் பொருள். அதாவது, உள்ளூர் செய்தி நிறுவனங்கள், செய்தியாளர்கள் மற்றும் அனுபவம் வாய்ந்த ஆசிரியர்கள் தங்களின் படைப்பு மற்றும் செய்திக் கட்டுப்பாட்டை முழுமையாகத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவேண்டும்.
பெரிய தரவுத் தொகுப்புகளை வரிசைப்படுத்த செயற்கை நுண்ணறிவை ஒரு பயனுள்ள ஆராய்ச்சி உதவியாளராகப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால், இறுதித் தீர்ப்பும், தார்மீகச் சூழலும், செய்தி வெளியீட்டு முடிவும் எப்போதும் ஒரு மனிதனுக்கே உரியதாக இருக்கவேண்டும்.
2. படைப்பாற்றலும் மனித உழைப்பும்:
எண்மத் தொழில்நுட்ப யுகத்தின் முக்கியக் கவலை என்னவென்றால், ஊடக நிறுவனங்கள் தங்கள் இலாப வரம்புகளை உயர்த்துவதற்காக எழுத்தாளர்களுக்குப் பதிலாக மலிவான செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவிகளைப் பயன்படுத்துவதால் ஏற்படும் கட்டமைப்பு ரீதியான வேலையின்மை அச்சுறுத்தலாகும். சமரசம் செய்யாத ஊடகவியல் மனித உழைப்பை மதிக்கிறது. உண்மையான சமூக முன்னேற்றத்தை வெறும் பெருநிறுவனங்களின் செலவுக் குறைப்பைக் கொண்டு மட்டும் அளவிட முடியாது; அது ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் அறிவுசார், ஆன்மிக மற்றும் பொருளாதார நலனை நாம் எவ்வளவு சிறப்பாக ஆதரிக்கிறோம் என்பதைக் கொண்டே அளவிடப்படவேண்டும்.
3. துருவமுனைப்பும் மொழியழிப்பும்:
ஊடகத் தளங்கள் பெரும்பாலும் மோதல்களை இயல்பானதாக்கி, அரசியல் பிரிவினைகளைத் தூண்டி, அதன் மூலம் மக்களின் ஆத்திரத்தையும் கவனத்தையும் பெற்று இலாபம் ஈட்டும் உலகில் நாம் வாழ்கிறோம். சமரசம் செய்யாத செய்தியாளர்கள் வெறுப்பைத் தூண்டும் நோக்கில் வடிவமைக்கப்பட்ட தலைப்புகளைப் பயன்படுத்த மறுக்கிறார்கள்.
திருத்தந்தை
லியோ தனது ‘மகத்தான மானுடம்’ (Magnifica Humanitas என்ற
திருத்தூது ஊக்கவுரையில், “உலக மக்கள் யாவரும் தங்களின் வார்த்தைகளை ஆயுதமற்றதாக்க வேண்டும்”
என்றும், “அதிகாரக் கலாச்சாரத்தை நிராகரிக்கவேண்டும்” என்றும்
அழைப்பு விடுக்கிறார். மேலும், “மோதல் கலாச்சாரத்திற்குத் தீனி போடுவதற்குப் பதிலாக, ஊடகத்துறை ஓர் அன்பின் நாகரிகத்தை (Civilaization of Love) கட்டியெழுப்ப
வேண்டும்; அதாவது, புறநிலை உண்மைகளை முன்னிறுத்துதல், மரியாதைக்குரிய பொது உரையாடல்களை வளர்த்தல், மற்றும் ஏழைகள், விளிம்புநிலை மக்கள், மற்றும் மறக்கப்பட்டவர்களின் குரலாகத் திகழ்தல் வேண்டும்”
என்று வலியுறுத்துகிறார்.
நம்பிக்கையின்
தூதுவர்கள்:
ஊடகவியல் என்பது ஒரு சவாலான, சோர்வூட்டும், அதேவேளையில் அழகிய, உன்னதமானதோர் அழைப்பாகும். சட்டங்களை மாற்றியமைக்கவும், கொடுங்கோலர்களை வீழ்த்தவும், சமூகங்களைக் குணப்படுத்தவும், மனித துயரங்கள் மற்றும் மகிழ்ச்சிகளின் பகிரப்பட்ட புரிதலின் மூலம் பல்லாயிரக்கணக்கான மைல்களுக்கு அப்பால் உள்ள முற்றிலும் அறியாத மனிதர்களை இணைக்கவும் இதற்கு ஆற்றல் உண்டு.
பேரளவு
சமூக மற்றும் தொழில்நுட்பக் குழப்பங்கள் நிறைந்த இக்காலத்தில், நாம் ‘நம்பிக்கையின் தூதுவர்களாக’ மாறவேண்டும்.
பேனாவை ஏந்தும் எழுத்தாளர்களுக்கும், உண்மைகளைத் தேடும் வாசகர்களுக்கும், எதிர்காலப்பாதை என்பது எவ்விதச் சமரசமும் இல்லாத ஓர் எல்லையை வகுப்பதைக் கோருகிறது. ஒரு மனிதன் ஒருபோதும் வெறும் இயந்திரம் அல்ல என்றும், உண்மை என்பது ஒருபோதும் விற்கும் வணிகப் பண்டம் அல்ல என்றும் நாம் துணிச்சலுடன் முழங்க வேண்டும்.
மனிதநேயம்,
மாண்பு மற்றும் உண்மை ஆகியவற்றில் சமரசம் செய்ய மறுப்பதன் மூலம், ஊடகவியல் எந்தவொரு நிர்ணயக் கணக்கீடுகளையும் கடந்து நிலைத்து நிற்கும். அது எப்போதும் எதற்காக இருக்கவேண்டும் என்று கருதப்பட்டதோ, அதைப் போலவே மனித ஆன்மாவின் பெருமிதம் மிக்க, உடைக்க முடியாத ஒரு கண்ணாடியாக என்றும் திகழும். கடினமான கேள்விகளைக் கேட்கவும், உண்மைகளை எழுதவும், எவ்விதச் சமரசமுமின்றி உண்மைக்காகக் குரல் கொடுக்கவும் மனிதர்கள் இருக்கும்வரை, ஊடகவியலின் குறிப்பாக, இதழியலின் சுடர் ஒருபோதும் அணையாது. நமக்குத் தகவல்களை வழங்கவும், நம்மைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கவும், நம்மைச் சுதந்திரமாக வழிநடத்தவும் இரவு-பகலாக உழைக்கும் ஊடக நிருபர்கள், பத்திரிகை ஆசிரியர்கள், புகைப்படக் கலைஞர்கள் மற்றும் உண்மைத் தேடலர்களை நாம் போற்றுவோம். அவர்களின் தியாகமே நமது கூட்டு வலிமையாகும்.
