‘வேற்றுமையில் ஒற்றுமை’ என்பது இந்திய மண்ணில் வெறும் மேடை முழக்கத்திற்கான வாசகம் அல்ல; மாறாக, அது இத்திருநாட்டின் உயிர் ஆற்றல் கொண்ட ஆன்மா. பல்வேறு இனங்கள், மொழிகள், மதங்கள் மற்றும் பண்பாட்டு விழுமியங்களைக் கொண்ட ஒரு பெரும் நிலப்பரப்பை ‘இந்தியா’ என்ற ஒற்றைப் பெயரில் பிணைத்து வைத்திருப்பதுதான் அதன் பன்முகத்தன்மை. ஆனால், கடந்த 11 ஆண்டுகளாக ஒன்றிய பா.ச.க. ஆட்சி இந்த ஆன்மாவைச் சிதைத்து, மதவெறி மற்றும் இந்துத்துவ அடிப்படைவாதத்தின் மூலம் நாட்டைப் பிளவுபடுத்தும் ஓர் அபாயகரமான விளையாட்டைத் தொடர்ந்து விளையாடி வருகிறது.
அண்மையில்
குஜராத்தில் நடைபெற்ற சோம்நாத் சுய மரியாதைத் திருவிழா, இந்தியாவின் தற்போதைய அரசியல் போக்கு எத்தகைய திசையில் பயணிக்கிறது என்பதற்கான ஒரு தெளிவான சான்று. நாட்டின் பிரதமர் என்ற முறையில், ஒரு மதச்சார்பற்ற சனநாயக நாட்டின் தலைவராகப் பொருளாதார வளர்ச்சி, வேலைவாய்ப்பு முன்னெடுப்புகள், அறிவியல் தொழில்நுட்ப மேம்பாடு போன்ற ஆக்கப்பூர்வமான பணிகளில் கவனம் செலுத்தவேண்டிய திரு. நரேந்திர மோடி அவர்கள், தனது நேரத்தின் பெரும் பகுதியை ஆலய வழிபாடுகளிலும், குடமுழுக்கு விழாக்களிலும் செலவிடுவது கவலையளிக்கிறது.
சோம்நாத்
விழாவில் பேசிய பிரதமர், “நாட்டுக்கு எதிரான சதித்திட்டங்கள் இப்போது வாள்களுக்குப் பதிலாகப் பிற தீங்கிழைக்கும் வழிகளில் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன; நம்மைப் பிளவுபடுத்த முயலும் சக்திகளை ஒற்றுமையால் வீழ்த்த வேண்டும்”
என்று அறைகூவல் விடுத்துள்ளார். இங்குதான் ஒரு பெரும் முரண் எழுகிறது. உண்மையில் இந்திய மக்களை மத ரீதியாகவும் சாதி
ரீதியாகவும் பிளவுபடுத்தி, அதன் மூலம் வாக்குகளைச் சேகரிக்கும் அரசியலை முன்னெடுப்பது யார்? 11 ஆண்டுகால ஆட்சியில் சமூகங்களுக்கிடையே பிளவை உண்டாக்கும் வெறுப்புப் பேச்சுகளும், கும்பல் வன்முறைகளும் (Mob Lynching) பெருகியுள்ளதைச்
சுட்டிக்காட்டும் அரசியல் விமர்சகர்களின் கேள்விகளுக்குப் பிரதமரின் உரையில் எந்தப் பதிலும் இல்லை. நாட்டின் பிரதமரே ஒரு மதத்தைச் சார்ந்த அடையாளங்களை முன்னிறுத்துவது, அரசமைப்புச் சட்டம் வலியுறுத்தும் மதச்சார்பற்ற கொள்கைக்கு விடப்பட்ட சவாலாகும்.
அதே
மேடையில் பேசிய உள்துறை அமைச்சர் அமித்ஷா அவர்களின் உரை, நேரடியாகவே ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்திற்கு எதிரான நஞ்சைக் கக்கும் வகையில் அமைந்திருந்தது. “இஸ்லாமிய மன்னர்கள் இக்கோவிலைத் தகர்த்தார்கள்; இடித்தவர்கள் அழிந்து போனார்கள்; ஆனால், கோவில் கம்பீரமாக நிற்கிறது” என்று அவர் கர்ச்சித்தது, கடந்த கால வரலாற்றுக் காயங்களை மீண்டும் கீறி விட்டு, தற்கால அரசியல் இலாபம் தேடும் முயற்சியே அன்றி வேறில்லை.
வரலாற்று
ரீதியாகச் சோம்நாத் கோவில் தாக்கப்பட்டதை எவரும் நியாயப்படுத்த முடியாது. ஆனால், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய நிகழ்வுகளை இன்று வாழும் ஒரு சமூகத்தின்மீது வெறுப்பை உமிழப் பயன்படுத்துவது எவ்வகையில் நியாயம்? அமித்ஷா தனது உரையில், ‘இந்திய மக்களின் நம்பிக்கை’
என்று குறிப்பிடுவது, ஒட்டுமொத்த இந்தியர்களையும் அல்ல; மாறாக, அவர் முன்வைக்கும் ‘இந்துத்துவ’ கொள்கைகளை
ஏற்றுக்கொள்பவர்களை மட்டுமே. சனாதன தர்மமே இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்தக் கலாச்சாரம் என உருவகப்படுத்துவதன் மூலம் புத்த,
சமண, சீக்கிய, இசுலாமிய, கிறித்தவ மற்றும் திராவிடப் பண்பாட்டுத் தனித்துவங்களை அவர் திட்டமிட்டுப் புறக்கணிக்கிறார்.
பா.ச.க.-வின்
‘ஒரே நாடு, ஒரே மொழி, ஒரே மதம்’ என்ற ஒற்றைவாதக் கொள்கை, இந்தியாவின் அடிமட்ட அளவில் மிகப் பெரிய பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. காலங்காலமாக ஒரு தாய் பிள்ளைகளாக வாழ்ந்த கிராமப்புற மக்கள், இன்று மத ரீதியிலான சிறு
சிறு காரணங்களுக்காக மோதிக்கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். ‘உணவுத் தேர்வு’
(Food choice)
என்ற பெயரில் மாட்டிறைச்சி உண்பவர்களைக் குறிவைத்துத் தாக்குவதும், ‘லவ் ஜிகாத்’ போன்ற கற்பனையான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைப்பதும் இன்று இந்தியா முழுவதும் ஒரு தொற்றுநோயாகப் பரவி வருகிறது.
மறுபுறம்,
இந்திய சனநாயகத்தின் தூண்களாகக் கருதப்படும் நிறுவனங்கள் தங்களின் சுயாட்சியை இழந்து வருகின்றன. இது குறித்து மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் இராகுல் காந்தி முன்வைக்கும் விமர்சனம் மிக முக்கியமானது: “சி.பி.ஐ.,
அமலாக்கத்துறை, வருமான வரித்துறை, தேர்தல் ஆணையம் என அனைத்தும் இன்று
ஆட்சியாளர்களின் ஏவல் படைகளாக மாறியுள்ளன” என்ற
அவரது கூற்று மிகச்சரியானதே! குறிப்பாக, தேர்தல் நேரத்தில் எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களை முடக்குவதற்கு இந்த அமைப்புகள் பயன்படுத்தப்படுவதும், பா.ச.க.-வின் கொள்கைகளுக்கு உடன்படாத அதிகாரிகள் அச்சுறுத்தப்படுவதும் சனநாயகத்தின் குரல் வளையை நெரிக்கும் செயலாகும்.
இந்திய
அரசமைப்புச் சட்டம் வழங்கியுள்ள அடிப்படை உரிமைகளான கருத்துரிமை, மத உரிமை மற்றும்
ஊடகச் சுதந்திரம் ஆகியவை இன்று கேள்விக்குறியாக்கப்பட்டுள்ளன.
உலகளாவிய ஊடகச் சுதந்திரப் பட்டியலில் இந்தியா தொடர்ச்சியாகப் பின்தங்கி வருவது இதற்குச் சான்று. அரசுக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்புபவர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் சமூக ஆர்வலர்கள் ‘தேசத்துரோகிகள்’ என
முத்திரை குத்தப்பட்டுச் சிறையில் அடைக்கப்படுகிறார்கள்.
மேலும்
இன்றைய சூழலில், சிறுபான்மையினர் மற்றும் தலித் மக்களின் உரிமைகள் மெல்ல மெல்லப் பறிக்கப்படுகின்றன. கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளில் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட முன்னுரிமைகள் மறைமுகமாகச் சிதைக்கப்படுகின்றன. குடியரசுத் துணைத் தலைவர் சி.பி. இராதா
கிருஷ்ணன் குறிப்பிட்டது போல, “இந்தியாவில் பேசப்படும் பல்வேறு மொழிகள் நாட்டை ஒருபோதும் பிளவுபடுத்தவில்லை; மாறாக, அவை நமது நாகரிகத்தைப் பாதுகாத்து வலுப்படுத்தியுள்ளன.” ஆனால், இந்த உண்மையை மறைத்து, ‘இந்தி’ மற்றும் ‘சமஸ்கிருதத்தை’ தேசிய
அடையாளமாக முன்னிறுத்தி, பிற மாநில மொழிகளை இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளும் முயற்சி, இந்தியாவின் கூட்டாட்சித் தத்துவத்தைச் சீர்குலைக்கிறது.
பா.ச.க. அரசு
சனாதனத் தர்மத்தை இந்தியாவின் தேசிய அடையாளமாக மாற்றத் துடிக்கிறது. ஆனால், சனாதனம் என்பது படிநிலைச் சமூக அமைப்பை (Hierarchy) வலியுறுத்துவது
என்ற விமர்சனம் பரவலாக உள்ளது. சமத்துவம், சகோதரத்துவம் மற்றும் சமூக நீதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்திற்கு நேரெதிரானது இந்தச் சனாதனப் போக்கு. மதம் மற்றும் ஆன்மிகம் என்பது தனிமனித உரிமை; அதை அரசு நிர்வாகத்தோடும் தேசிய அடையாளத்தோடும் கலப்பது மதவாத ஆட்சிக்கே (Theocracy) வழிவகுக்கும்.
பா.ச.க. அரசின்
இந்தப் போக்கு, பொருளாதார ரீதியாகப் பின்தங்கியுள்ள மக்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் ஒரு தந்திரமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. விலைவாசி உயர்வு, ரூபாய் மதிப்பின் வீழ்ச்சி மற்றும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு வழங்கப்படும் சலுகைகள் குறித்த விவாதங்கள் எழும்போதெல்லாம், ஒரு மதவாதப் பிரச்சினையை முன்னிறுத்தி மக்களின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவது இந்த அரசின் வாடிக்கையாகிவிட்டது.
இந்தியா
என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்திற்கோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட கொள்கைக்கோ சொந்தமான சொத்தல்ல. இது பல கோடி மக்களின்
வியர்வையாலும் தியாகத்தாலும் பல்லாயிரம் ஆண்டுகாலப் பண்பாட்டுப் பரிமாற்றத்தாலும் உருவானது. சோம்நாத் போன்ற வரலாற்றுச் சின்னங்களைப் போற்றுவதில் யாருக்கும் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது. ஆனால், அந்தப் பெருமையை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்திற்கு எதிரான வன்மமாக மாற்றுவது தேசத் துரோகத்திற்கு இணையானது.
இறுதியாக,
மத அடிப்படைவாதமும் வெறுப்பு அரசியலும் ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியையோ அல்லது உலகளாவிய அங்கீகாரத்தையோ ஒருபோதும் பெற்றுத்தராது. உண்மையான சுய மரியாதை என்பது பிற மதத்தவரை இழிவுபடுத்துவதில் இல்லை; மாறாக, அனைத்து மக்களையும் சமமாக நடத்துவதிலும், பசியற்ற, அச்சமற்ற ஒரு சமூகத்தை உருவாக்குவதிலுமே உள்ளது. ஆட்சியாளர்கள் தங்களின் குறுகிய அரசியல் இலாபங்களுக்காகப் பன்முகத்தன்மையைச் சிதைப்பதை நிறுத்தவேண்டும்.
பன்முகத்தன்மைதான்
இந்தியாவின் பலம்; அதைச் சிதைப்பது இந்தியாவின் எதிர்காலத்தையே சிதைப்பதாகும். இந்திய மக்கள் விழிப்புணர்வுடன் இருந்து, தங்களின் சனநாயக உரிமைகளையும் பன்முகப் பண்பாட்டையும் காக்க வேண்டிய வரலாற்றுத் தருணம் இது!
விழிப்பாய்
இருப்போம்! - என்றும்
வேற்றுமையில்
ஒற்றுமை காப்போம்!
அன்புத்
தோழமையில்,
அருள்முனைவர்
செ.
இராஜா
@ இராஜசேகரன்
முதன்மை
ஆசிரியர்
