ஞாயிறு மறையுரை

ஒரு விவசாயியும், அவரது மனைவியும் வீட்டில் நன்றாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் பலத்த மழை பெய்தது. வழிப்போக்கர் இருவர் அம்மழையில் நன்றாக நனைந்து கொண்டிருந்தனர். உடனடியாக விவசாயி தனது வீட்டின் கதவுகளைத் திறந்து, வழிப்போக்கர்களைத் வீட்டிற்குள் வர அழைத்தார். உடனே அவரது மனைவி, “நான்கு பேர் இவ்வீட்டில் எப்படி உறங்க முடியும்? நமக்கே போதுமான இடமில்லையே!” என்று கூறினாள். உடனே விவசாயி, “நாம் படுத்திருப்பதற்குப் பதிலாக அமர்ந்துகொண்டால், நால்வரும் இவ்வீட்டில் உள்ளேயே இருந்து கொள்ளலாம்” என்று கூறி, வழிப்போக்கரை வீட்டின் உள்ளே அமரச் சொன்னார். சிறிது நேரம் கழித்து மேலும் இரண்டு வழிப்போக்கர்கள் அவ்வீட்டை மழையில் நனைந்தபடியே கடந்து சென்றார்கள். அவர்களையும் வீட்டிற்குள் வருமாறு விவசாயி அழைத்தார். உடனே எரிச்சலடைந்த அவரது மனைவி, “ஆறு பேர் இவ்வீட்டில் எவ்வாறு தங்க முடியும்? நீங்கள் செய்வது சரிதானா?” என்று கேட்டார். உடனே விவசாயி, “நாம் அமர்ந்து இவ்விரவைக் கழிப்பதற்குப் பதிலாக, நின்றுகொண்டே இருந்தால், ஆறு பேரும் இவ்வீட்டில் தங்கி மழையிலிருந்து காப்பற்றப்படுவோம்” என்று கூறினார். இரண்டு பேரும் பொழுது விடியும் வரை நின்றுகொண்டே இருந்தார்கள்.

“ஒரு மனிதனின் இதயத்தை அன்பைவிட வேறொன்றும் அதிகமாகத் தொடுவதில்லை” என்பார் புனித பிரான்சிஸ் அசிசியார். இன்றைய காலச்சூழலில் அன்பு வியாபாரமாகிவிட்டது. பொருள்கள்மீது அன்பு செலுத்தி மனிதரைப் பயன்படுத்தும் காலமாக மலிந்துவிட்டது.  புனித அகுஸ்தின் அன்பைப் பற்றிக் கூறும்பொழுது, “முதலில் ஒருவரை அன்பு செய்யுங்கள்; பிறகு மற்ற காரியங்களைச் செய்யுங்கள்” என்கிறார்.

சிறந்த அன்புக் கட்டளை: இன்றைய நற்செய்தியில் திருச்சட்ட அறிஞர் ஒருவர் இயேசுவைச் சோதிக்கும் நோக்கத்துடன், “போதகரே, திருச்சட்ட நூலில் சிறந்த கட்டளை எது?” என்று கேட்கின்றார். அவரின் ஒற்றைக் கேள்விக்கு, அன்புச் செயலாக நமது வாழ்வு மாறுவதே சிறந்த கட்டளை என்று இயேசு பதிலளிக்கிறார். 

இறைவனை அன்பு செய் - முதல் அன்பு நிலை: இறைவனை முழுமையாக அன்பு செய்ய மூன்று அளவு நிலைகளை இயேசு வழங்குகின்றார். ஆண்டவரை அளவில்லாமல் அன்பு செய்வதே அன்பின் அளவுகோல். அ) முழு இதய அன்பு, ஆ) முழு உள்ள அன்பு, இ) முழு மன அன்பு. “இஸ்ரயேலே செவிகொடு!” (இச 6:5). நம் கடவுளாகிய ஆண்டவர் ஒருவரே ஆண்டவர். “உன் முழு இதயத்தோடும், உன் முழு உள்ளத்தோடும், உன் முழு ஆற்றலோடும் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரிடம் அன்புகூர்வாயாக!” இதுவே இஸ்ரயேல் மக்களின் அன்றாடச் செபமாக இருந்தது. ஒருவரை முழு இதயத்தோடு அன்பு செய்ய முற்படும்பொழுது நம் உள்ளம் புத்திசாலித்தனமாக மாறும்; இதயத்தில் அவரை அன்பு செய்யவேண்டும் என்னும் எண்ணங்கள் மட்டுமே நிரம்பி இருக்கும். முழு உள்ளத்தோடு அன்பு செய்வதால் அத்தகைய அன்பு ஆழமான அன்பாக மாற்றம் பெறும். முழு ஆற்றலோடு அன்பு செய்வதால் தடைகளை, தொய்வுகளை, சோர்வுகளைத் தாண்டி நம்மால் அன்பு செய்ய முடியும். “அன்பு அனைத்திலும் மன உறுதியாய் இருக்கும்” (1கொரி 13:17). கடவுளை அன்பு செய்யும் முதன்மையான கட்டளை இங்கிருந்து தொடங்குகின்றது.

பிறரை அன்பு செய் - இரண்டாம் அன்பு நிலை:  “உன்மீது நீ அன்பு கூர்வதுபோல், உனக்கு அடுத்திருப்பவர்மீதும் அன்பு கூர்வாயாக” (லேவி 19:18). அன்பு செய்யும் ஒவ்வொருவரும் கடவுளிடமிருந்து பிறந்தவர்கள். அன்பை மேல்வரிச்சட்டமாக வாழும் ஒவ்வொருவரும் அடுத்தவரை நேசிக்காமல் இறைவனை அன்பு செய்ய இயலாது. அடுத்திருப்பவர் கடவுளுக்குச் சமமானவர்; அவர்கள்தான் கடவுளின் முகத்தைத் தாங்கி கடவுளின் நீட்சியாக அருகிலேயே இருப்பவர்கள். கண்முன் உள்ள சகோதர-சகோதரிகளிடம் அன்பு செலுத்தாதோர், கண்ணுக்குப் புலப்படாத கடவுளிடம் அன்பு செலுத்த முடியாது.

உன்னை நீ அன்பு செய் - மூன்றாம் அன்பு நிலை: இரண்டாவது கட்டளைக்குள் (பிறரை அன்பு செய்) மூன்றாவதாக ஒரு கட்டளையும் மறைந்துள்ளது: ‘உன்னை நீ அன்பு செய்.’ நாம் கடவுளின் கரங்களில் மணிமகுடமாய் திகழ்பவர்கள். என்னை முதலில் அன்பு செய்யாமல், என் நிறைகளை, திறமைகளை, நற்செயல்களை நான் நினையாமல், பிறரை அன்பு செய்ய முடியாது.  பிறரின்  நிறைகளை, திறமைகளை, நற்செயல்களை நம்மால் காண இயலாது. தன்னை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத மனிதரால், பிறரையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. தனது குறைகளை, கறைகளை, குற்றங்களை ஏற்றுக்கொள்பவரே பிறரையும் குறைகளோடு, குற்றங்களோடு ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். முதலில் எனது  உள்ளத்திற்கு நான் அமைதியையும் மதிப்பையும் மன்னிப்பையும் நீதியையும் வழங்கிட வேண்டும். பிறகுதான் அவற்றையெல்லாம் நான் மற்றவருக்கு வழங்கிட முடியும்.

அன்பு உணர்ச்சி நிலை அல்ல, பொறுப்புணர்வு: இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவன், இஸ்ரயேல் மக்களின் கடந்தகாலத் துயர நிலையை அந்நியராய் எகிப்தில் அவதியுற்ற வாழ்வினை நினைவுகூர்ந்து ஒருபொழுதும் அவர்களின் வாழ்வில் ஏழையர், கைம்பெண்கள், கைவிடப்பட்டோரில் அதிகாரத்தையும் அடக்குமுறையையும் வெளிப்படுத்தாமல், அன்புடன் நடந்துகொள்ளும்படி அறிவுறுத்துகின்றார். பலவீனர்களின், பாதிக்கப்பட்டவர்களின், ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் சார்பாக நிற்பதே அன்பின் வெளிப்பாடு.

‘நீங்களும் எகிப்து நாட்டில் அந்நியர்களாய் இருந்தீர்கள் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்’ என்று இறைவன் இஸ்ரயேல் மக்களை நினைவுபடுத்துகின்றார். நமது தொடக்கமும், எளிமையுமான, சவால் நிறைந்த, துன்பம் நிறைந்த கடந்த வாழ்வும் ஏழைகளின், கைம்பெண்களின், அந்நியர்களின், வாழ்வினைப் புரிந்து, துன்பங்களை அறிந்து, அவர்கள் சார்பாக நிற்க உதவவேண்டும் என விரும்புகின்றார்.

கடந்து வந்த கடினமான சூழல்களை மறந்து செயல்படுபவர்கள் கடின உள்ளத்தினராக மாறுகின்றனர்; மாறாக, அச்சூழலை நினைவில்கொண்டு வேதனையில் உழல்வோரைப் புரிந்து செயல்படுபவர்கள் இரக்கமுள்ளவர்களாக மாறுகின்றார்கள். கடந்த காலத்தில் நாம் அந்நியராய் இருந்தபொழுது பிறரால் நாம் அரவணைக்கப்பட்டோம். இன்றைய காலச்சூழலில் அந்நியர்களை வரவேற்போம், ஏற்றுக்கொள்வோம். கடந்த காலத்தில் நாம் பலவீனமாய் பிறரின் கருணைக்காகவும் உதவிக்காகவும் காத்திருந்தோம்; இன்று பிறர் நமது கருணைக்காகவும் உதவிக்காகவும் காத்திருக்க அனுமதியோம். நம்மைவிட பலவீனமான ஒருவரிடம் நமது அதிகாரத்தை அடக்கி ஆள அல்ல; மாறாக, அன்பு செய்ய, உதவி செய்யப் பயன்படுத்துவதே சிறந்த செயல்பாடு. நமக்குக் கடந்த காலங்களில் கிடைத்திட்ட இரக்கத்தை, உதவியை, ஆறுதலை, மன்னிப்பை மறந்துவிடவேண்டாம் என்பதே முதல் வாசகத்தின் செய்தியாக அமைந்திருக்கின்றது.

முன்மாதிரியான வாழ்வு - அன்பு நிறைந்த வாழ்வு: புனித பவுல் தெசலோனிக்க மக்களை, அவர்களின் நம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்வினைக் குறித்துப் பாராட்டுகிறார். அவர்களின் வாழ்வு நற்செய்தியைக் கேட்பதோடு நின்றுவிடாமல், நம்பிக்கை, அன்பு, பொறுமை ஆகியவற்றால் நிறைந்த முன்மாதிரியான வாழ்வாக அமைந்திருந்தது. கிறித்தவ அன்பு செவிவழிச் செய்தியல்ல; மாறாக, செயல்பாட்டில் மலரும் வாழ்வு முறை. நற்செய்தியை வாழ்வாக்குவதே முன்மாதிரியான வாழ்வு. கிறித்தவ வாழ்வின் பெருமை எவ்வளவு அறிந்திருக்கிறோம் என்பதில் அல்ல; எவ்வளவு அன்புச் செயல்களால் நம் வாழ்வை நிறைந்திருக்கின்றோம் என்பதில் அடங்கியுள்ளது.

கிறிஸ்துவின் அன்பு புனிதமானது: இயேசு அன்பு செய்தது போல், நாம் அன்பு செய்யவேண்டும். இயேசுவே அன்பின் மொத்த உருவம். சீடர்களின் பாதங்களைக் கழுவிய அன்பு; தமது நண்பர் இலாசர் இறந்த பொழுது, அவரின் சகோதரிகளின் இல்லத்திற்குச் சென்று, உடனிருந்து இலாசருக்காக, அவரது குடும்பத்திற்காக அழுத அன்பு; தமது காலடிகளைக் கழுவிய பெண்ணிற்கு, அமைதியை வழங்கி அவரை ஏற்றுக்கொண்ட அன்பு;  தம்மை ஏளனம் செய்தவர்களுக்கும், கொலை செய்தவர்களுக்காகவும் செபித்த அன்பு; குழந்தைகளிடமும் நோயாளிகளிடமும் அணுகிச் சென்று உடனிருந்த அன்பு; எல்லாரிடமும் உரையாடிய அன்பு; வழிதவறிச் சென்றவர்களை மீண்டும் மீண்டும் தேடிச் சென்ற அன்பு...!

இயேசுவின் அன்பு எண்ணிக்கையினால் அளவிடப் படுவதில்லை; மாறாக, அணுகுமுறையினால், எண்ணங்களினால், நிலைப்பாட்டினால், பிறருக்கு வழங்கும் முன்னுரிமையினால் அளவிடப்படுகிறது. நம் உலகிற்கும் நமக்கும் எதிர்காலம் உண்டு என்பதை நாம் உறுதிப்படுத்த விரும்பினால் அன்பு செய்வோம். அன்பிற்கும் எல்லை இல்லை; அன்பு செய்வோருக்கும் எல்லைகள் இல்லை. அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்?

அன்பு செய்வது கட்டளை அல்ல - சுவாசம்: அன்பு செய்வதைக் கட்டளை என்று நினைத்தால், அது உத்தரவுகளை நிறைவேற்றும் மேம்போக்கான செயலாகவே அமையும். அன்பு சுவாசத்தைப் போன்றது. அது நமது இதயத்திலிருந்து ஆக்சிஜன் நிரம்பிய இரத்தத்தைச் சுமந்துசெல்லும் தமனிகள் போன்றது. உடலின் எல்லாப் பாகங்களுக்கும் சென்று, உறுப்புகளை இயக்குவது. நாம் அறிந்தும் அறியாமலும், உணர்ந்தும் உணராமலும் சுவாசித்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றோம். நமது உடலுக்கு, உயிருக்குச் சுவாசம் எவ்வளவு அவசியமோ, அது போன்றே அன்பே நமது வாழ்வின் சுவாசம்.

அன்பை நமக்கும் பிறருக்கும் வழங்கிக்கொண்டே இருப்போம். நாமும் வாழ்ந்து, நம்மைச் சுற்றி இருப்போரையும் வாழவைப்போம், இயங்க வைப்போம். இறைவன் நமது கேடயமாக, பலமாக, ஆற்றலாக இருப்பது போன்று பலவீனர்களுக்கும் கடைநிலையினருக்கும் ஆற்றலாக, சார்பாக, கேடயமாக நாமும் மாறுவோம்.

சீசருக்கு வரி செலுத்துவது முறையா? என்ற கேள்வியுடன் இன்றைய நற்செய்தி தொடங்குகின்றது. ஏரோதை ஆதரிப்பவர்களும், உரோமைக்கு வரி செலுத்துபவர்களும், பரிசேயரின் சீடர்களும் இணைந்து இக்கேள்வியை இயேசுவிடம் எழுப்புகின்றனர். இக்கேள்வியில் ஒரு சூழ்ச்சி அமைந்திருந்தது.

உரோமையின் கைப்பாவையாக இருந்த ஏரோதின் சீடர்களின் கூட்டமும் பரிசேயரும் எதிரெதிர் அணியில் இருப்பவர்கள்; பரிசேயர் சீசருக்கு வரி செலுத்துவதை எதிர்த்தவர்கள்; ஏரோதின் செயல்பாடுகளை விமர்சனம் செய்தவர்கள்; ஆனால், ஏரோதுவோடு ஒன்றாய் கூடிவந்து, பொதுப் பகைவனாக அவர்கள் கருதிய இயேசுவை எதிர்க்கின்றார்கள். எல்லாராலும், வரவேற்கப்பட்ட போதகரான இயேசு, மக்கள் மத்தியில் புகழ்பெற்றுக் கொண்டிருந்த தருணம் அது.

வல்லமையோடு செயல்பட்ட இயேசுவை, குணமளிப்பவரை மக்கள் மத்தியில் மதிப்பிழக்கச் செய்ய, சூழ்ச்சியில் சிக்கவைக்க இக்கேள்வி எழுப்பப்படுகின்றது. இயேசு யார் சார்பாக இருக்கின்றார்? ஏரோதின் நலம் விரும்பியவர்கள் / ஆதரிப்பாளர்களுடன் இருக்கின்றாரா? சீசருக்கு வரி செலுத்துவதை எதிர்த்த யூத மக்களின் சார்பாக இருக்கின்றாரா? வரி செலுத்துவதைக் கட்டாயப்படுத்துவது சரியா? வரி செலுத்துவது அவசியமா? என்ற கேள்விகளுக்கு இயேசுவின் பதில்  எவ்வாறு அமைந்திருக்கும் என்பதே அவர்களின் சூழ்ச்சி. எப்படிப்பட்ட பதிலைக் கூறினாலும் ஒரு குழுவிற்கு அவர் எதிரானவராவே கருதப்படுவார். இயேசு மிகவும் சரியாகத் தேர்ந்து அறிந்து, ஞானத்துடன் பதில் அளிக்கின்றார். தமது பதில் வழியாக இயேசு மாற்று மனநிலையை முன்வைக்கின்றார். வரி செலுத்துதல் என்ற வார்த்தையை இயேசு, ‘சீசருக்கு உரியவற்றைக் சீசருக்குக் கொடுங்கள்; கடவுளுக்கு உரியவற்றைக் கடவுளுக்குக் கொடுங்கள். ‘செலுத்தவேண்டும்’ என்ற சொல்லாடலை மாற்றி ‘கொடுங்கள்’ என்று நற்செய்தியில் குறிப்பிடுகின்றார்.  

சீசருக்குக் கொடுங்கள்; அதுவே சமூகப் பொறுப்பு: நாம் சீசருக்குக் கொடுக்கவேண்டும். ஆனால், சில சில்லரை நாணயங்களைக் கொடுங்கள் என்று இயேசு கூறவில்லை. நாம் பலவற்றைப் பெற்றுக் கொண்டுள்ளோம். நமது ஆசிர், திறமை, ஆற்றல், நேரம் இவற்றைக் கொண்டு திரும்பி அளிக்க / கொடுக்க நற்செய்தி அறிவுறுத்துகின்றது. பொது உலகிற்காக, பொது நன்மைக்காக, பொது செயல்பாடுகளுக்காக நாம் வழங்கவேண்டும் என்பதையே சீசருக்கு உரியதைக் கொடுங்கள் என்று அறிவுறுத்துகின்றார். 

சீசர் என்பவர் யார்? அரசியல் பலம் படைத்த தலைவர் மட்டுமா? அனைவரும் அறிந்திருந்தும், அன்பு செய்யப்படாத நபரா? அல்லது சீசர் என்ற பெயர் தனிமனிதனைச் சுட்டிக்காட்டுகிறதா? திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களின் ‘இறைவா உமக்கே புகழ்’(Laudato Si) என்னும் திருத்தூது மடல், இவ்வுலகிற்கு என்ன நடந்து கொண்டிருக்கின்றது? என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றது. கடல், நிலம், காற்று, உயிரினங்கள் இவற்றில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், பருவநிலைச் சீர்கேடுகள் குறித்த அபாயச் சங்கினை உரக்க ஒலிக்கின்றன. மனிதரின் வாழ்வும், உயிரினங்களின் வாழ்வும் இயற்கையும் இணைக்கப்பட்டுப் பிணைக்கப்பட்டு இருக்கின்றது. நாம் அனைவரும் ஒன்றாய் ஒரே குடும்பமாய் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றோம். சீசருக்கு உரியது எது? என்று இன்றைய காலச்சூழலில் நாம் கேள்வி எழுப்பினால், இவ்வுலகமும் இயற்கையும் காற்றும் கடலும் நுண்ணுயிர்களும் உயிரினங்களும் இன்றைய காலச் சீசர்கள். படைப்பு என்னும் கடவுளின் அழகான அன்புச் செய்தியைப் பாதுகாக்கும் கடமை நம் அனைவருக்கும் உண்டு. அவற்றைச் சீரழிக்காமல் இன்றுவரை பெற்றுக்கொண்ட நாம், இப்பூமிக்கு அவ்வாறே திரும்பத் தர வேண்டும். ‘எல் நினோ’ என்னும் இவ்வுலக பருவநிலை மாற்றச் சீர்கேடுகளை மாற்றிட மனமுவந்து இயற்கையைப் பாதுகாக்கும் அரணைத் திரும்பத் தரவேண்டும்.

வளங்களைச் சுரண்டாமல் அடுத்த தலைமுறையினருக்கு வாழ்வு தரும் இடமாக இப்பூமியை விட்டுச் செல்லவேண்டும். அதற்கான விழிப்புணர்வையும், ஆக்கப்பூர்வமான செயல்பாடுகளையும் தரவேண்டும். இயற்கைக்கு உரிய மதிப்பைத் தரவேண்டும். அழிகின்ற உயிரினங்களைப் பாதுகாக்கும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவேண்டும்; இவ்வுலகிற்கு உரியதை இவ்வுலகிற்குத் தந்திடவேண்டும்;

நியாயமான சட்டங்களை மதிப்பதும், பொதுச் சொத்துகளைப் பாதுகாப்பதும், பிறருடைய உரிமைகளை மதிப்பதும் கடைநிலையின் மக்களை வாஞ்சையோடு உயர்த்திவிடுவதும், நேர்மையாக உழைப்பதும், சமூகத்தின் நலனில் பங்கெடுப்பதும் சீசருக்குக் கொடுப்பதன் செயல்பாடுகள்.

நாம் இறைவனுக்கு உரியவர்கள்: இயேசு சீசருக்கு உரியதைச் சீசருக்குக் கொடுங்கள் என்று நிறுத்திக்கொள்ளவில்லை; மாறாக, ‘கடவுளுக்குரியதைக் கடவுளுக்குக் கொடுங்கள்’ என்கிறார். இங்குதான் சவால் தொடங்குகிறது. சீசர், கடவுள் அல்லர்; இவ்வுலகின் பதவியும் ஆற்றலும் பணமும் கடவுள் அல்ல. நாம் மனிதர்கள், கடவுளுக்கு உரியவர்கள். பணத்திற்கும் போதைக்கும், கலாச்சார சீரழிவுக்கும் உரியவர்கள் அல்லர்; பிற மனிதர்களை அடக்கி ஆள்வதும், நம் வாழ்வின் தரத்தையும், அடையாளத்தையும், இவ்வுலகின் கவர்ச்சிக்காக இழப்பதும் முறையல்ல. பலவற்றை நாம் கடவுளிடமிருந்து பெற்றுள்ளோம். இன்றளவும் அவரிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம். இன்றைய முதல் வாசகத்தில் எசாயா இறைவாக்கினர் குறிப்பிடுவது போன்று, சைரசு அரசனுக்கு இறைவன் தந்தவற்றை நமக்கும் தருகின்றார். சைரசு அரசன் இஸ்ரயேலின் இனத்தைச் சார்ந்தவர் அல்லர்; ஆனால், இறைவன் அவருக்கு அனைத்தையும் வழங்கி, தமது திட்டத்திற்கு அவரைக் கருவியாகப் பயன்படுத்துகின்றார். உண்மையான ஆண்டவர் இறைவன் மட்டுமே. புகழ், வலிமை, வெற்றி, ஆற்றல், வாழ்வு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் இறைவன் தம் கரங்கள் கொண்டு தாங்கிப்பிடித்த தருணங்கள் அனைத்தும் நமது அனுபவங்களே. இறைவனுக்கு நாம் என்ன கொடுக்க முடியும்? திபா 96:1,3,10 குறிப்பிடுவது போல, ஆண்டவருக்கு மாட்சியையும் நன்றியுணர்வையும் தருவோம்.

நம்பிக்கை, அன்பு, எதிர்நோக்கு: தெசலோனிக்க நகரம் உரோமைப் பேரரசின் ஒரு முக்கிய வணிக நகரமாய் அன்றைய காலகட்டத்தில் செயல்பட்டது. பவுல் அவர்கள் மத்தியில் பணியாற்றிய பிறகு அவர்களின் நம்பிக்கையின் செயல்களையும், அன்பு கலந்த உழைப்பினையும், கிறிஸ்துவில் அவர்கள் கொண்ட எதிர்நோக்கின் நிலைத்தன்மையும் குறித்து மகிழ்கின்றார். அவர்களின் நம்பிக்கை செயலாக மாறியது. அன்பு, பிறர் சேவையாக உருவெடுத்தது. எதிர்நோக்கு பொறுமையின் வெளிப்பாடாக மாறியது.

பிற மனிதர்களை, கடவுளின் முகமாய் கண்டு, மதிப்பளித்து, அன்பு செய்து, அவர்கள் அனைவருமே கடவுளின் அன்பு பரிசு என்பதை உணர்ந்து, செயல்படுவதெல்லாம் நாம் கடவுளுக்கு உரியதை அவர் அன்பு பிள்ளைகளுக்கு, அவரின் முகங்களுக்கு, அவரின் சாயலாக இருப்பவர்களுக்கு நிறைவாகத் தருகிறோம்.

கேள்விக்குள்ளாகும்  நாணய உருவம்: ‘நாணயத்தில் யாருடைய உருவம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது?’ எனும் கேள்வியை இயேசு எழுப்புகின் றார். மக்களின் அன்றாடச் செலவுகளில் பயன்படுத் தப்படும் நாணயத்தில் சீசரின் உருவம் இருந்ததால், இயேசு அதைச் சீசருக்குக் கொடுக்கச் சொல்கின்றார். ஆனால், மனிதர்களாகிய நாம் கடவுளின் சாயலாகப் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றோம் (தொநூ 1:27). இங்கு தான் இயேசுவின் வார்த்தையின் ஆழம் பொதிந் துள்ளது. நாணயத்தைச் சீசருக்குத் தரலாம். ஆனால், நம்மை நாம் கடவுளுக்கு மட்டுமே தர வேண்டும். நாம் கடவுளுக்கு உரியவர்கள். ஏனென் றால், நமது உள்ளத்தினால் இறைவனின் உருவம் பொதிந்துள்ளது. நமது உடல் இறைவன் வாழும் ஆலயம் (1கொரி 3:16-17); நமது மனச்சான்று இறைவனின் குரல் (எபி 10:16, உரோ 2:15, திப 17:27-28). நமது அறிவு இறைவனின் கொடை, நமது திறமைகள், நமது குடும்பம், நமது எதிர்காலம் அனைத்தும் இறைவனுக்குரியது. இவ்வுலகின் பொறுப்புகளைப் பொறுப்புடன் நிறைவேற்றுவோம்.

மூன்று கேள்விகள்: 1. நான் ஒரு நல்ல குடி மகனாக, என் சமூகப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்று கின்றேனா? சீசருக்குரியதை நான் கொடுக்கின் றேனா? 2. என் வாழ்வு, மனச்சான்று, சிந்தனை, நம்பிக்கை, எதிர்நோக்கு இவற்றை இறைவனுக்குக் கொடுக்கின்றேனா? இறைவனுக்கு உரியதைக் கொடுக்கின்றேனா? 3. என் வாழ்வின் சீசர் யார்? இறைவன் யார்?

நாணயத்தைச் சீசருக்குக் கொடுப்போம். நம் மையே கடவுளுக்குக் கொடுப்போம். உலகில் வாழ் வோம், ஆனால், இவ்வுலகின் கவர்ச்சிகளும் காந்தச் செயல்பாடுகளும் நம் இதயத்தின் இறைவனாக மாற அனுமதிக்க வேண்டாம். சீசருக்குச் சொல்வோம், உலகிற்குச் சொல்வோம், நான் கடவுளுக்கு உரிய வன்/ உரியவள் என்று. அவருக்கு உரியதை அவருக்கே நிறைவாகத் தருவோம்.

திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் 2022, ஜூன் 29 அன்று ‘மிக மிக ஆவலாய் இருந்தேன்’ (Desiderio Desideravi) என்னும் திருத்தூது மடலை வெளியிட்டார். ‘இறைமகன் இயேசு தமது இறுதி பாஸ்கா உணவைத் தம்மவர்களுடன் கொண்டாட மிகவும் ஆவலாய் இருந்தார்’ (லூக் 22:15). இவ்வார்த்தையைக் கொண்டே இத்திருத்தூது மடல் தலைப்பிடப்பட்டிருக்கின்றது. திரு அவையின் வாழ்விற்குத் தேவையான செயல்பாடுகளை அழகும் பொருளும் நிறைந்த கிறித்தவ வழிபாட்டுக் கொண்டாட்டத்தின் மூலம் நாம் அறிந்து கொள்ளவேண்டும் என்றும், அதனைப் பற்றிய மேலோட்டமான புரிதலை விடுத்து, நற்கருணைக் கொண்டாட்டத்தில் நாம் கடவுளின் பிரசன்னத்திற்குள் நுழைகின்றோம் என்னும் உண்மைகளைப் புரிந்துகொண்டு, நற்கருணை வழிபாட்டினை அர்த்தமுள்ள விதத்தில் கொண்டாடிட வேண்டும் எனவும் அழைப்பைத் தந்திருக்கின்றார். இக்கொண்டாட்டத்தில் இடம், நேரம், இசை, அடையாளங்கள், பாடல்கள், வழிபாட்டு ஆடைகள் ஆகிய அனைத்திலும் கவனத்தைச் செலுத்த திருத்தந்தை நம்மைப் பணிக்கின்றார்.

திருவழிபாட்டின் அழகினை, ஆழத்தை மீண்டும் கண்டறிய நாம் வெளிப்புற அழகியல் கொண்டாட்டங்களில் மட்டும் கவனம் செலுத்தாமல், அகம் சார்ந்த தேடலுடன், ஆண்டவரின் அர்ப்பணக் கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபடவேண்டும் என்னும் திருத்தந்தையின் அழைப்பு, இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாட்டோடு இணைந்து செல்கின்றது. வழிபாட்டின் அழகை உணர்ந்திட ஆழமான ஈடுபாடும் தயாரிப்பும் அவசியம். விண்ணரசை உவமைகள், உருவகங்கள் வாயிலாக இயேசு ஒப்பிடுவது, ஒத்தமை நற்செய்தியில் பரவிக் காணக்கிடக்கின்ற உண்மை. திராட்சைத் தோட்டம், கடுகு விதை, புளிப்பு மாவு, வலை, விலையுயர்ந்த முத்து, நிலத்தடியில் கிடைத்த புதையல், விதைக்கும் விவசாயி, விளைநிலம், திருமண விருந்து போன்று மக்களின் அன்றாட வாழ்வியலோடு ஒட்டிப்பிணைந்த நிகழ்வுகளே இயேசு கூறும் உவமைகளின் கதைக்களமும் கதாநாயகர்களும். கடந்த இரண்டு ஞாயிற்றுக் கிழமைகளின் நற்செய்தியில் இரண்டு மகன்களின் உவமையும், கொலைகாரத் திராட்சைத் தோட்ட தொழிலாளர்களின் உவமையும் வழங்கப்பட்டன. இன்றைய நற்செய்தியில் திருமண விருந்தை, இறையாட்சியின் விருந்துக்கு இணையாக இயேசு உவமையின் வழியாக எடுத்துரைக்கின்றார். தலைமைக் குருக்களும் பரிசேயர்களும் இறைவனிடம் திரும்பிவர அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் அடையாளங்களையும் அழைப்புகளையும் ஏற்க மறுத்து, பிடிவாதமாகவும் கடின உள்ளத்துடனும் வாழ்வதை இவ்வுவமைகள் எடுத்துரைக்கின்றன. 

திருமண விருந்து, விண்ணரசின் விருந்து: விண்ணரசு இன்றைய நற்செய்தியில், அரசன் ஏற்பாடு செய்திட்ட திருமண விருந்தாக நம் கண்முன் விரிகின்றது. மூன்று சூழ்நிலைகள் - நிகழ்வுகள் இன்றைய உவமையை எளிமையாகச் சித்தரிக்கின்றது.

1) திருமண மண்டபம் (பிறரின் மகிழ்ச்சி, எனது மகிழ்ச்சி): ஒரு பண்டிகையையோ, விழாவினையோ, குடும்பக் கொண்டாட்டத்தினையோ மக்கள் இல்லாமல், உறவினர்கள் இல்லாமல், நலம் விரும்பிகள் இல்லாமல் கொண்டாடிட முடியாது. அதனால்தான் நாம் வழங்கும் திருமண அழைப்பிதழில், குடும்பக் கொண்டாட்டங்களில் ‘தாங்கள் குடும்பம் சகிதம் நட்பும் சூழ வந்து வாழ்த்தி ஆசிர்வதிக்கும்படி அன்புடன் அழைக்கின்றோம்’ என அச்சிடுகின்றோம்; வாயார, நெஞ்சார அழைப்பைத் தருகின்றோம். சமூகக் கொண்டாட்டங்களும் குடும்பக் கொண்டாட்டங்களும் பிறரின் உடனிருப்பும் ஆசிரும் அன்பளிப்புகளும் பரிசுகளும், உதவிகளும், ஒத்தாசைகளும் இன்றி நடைபெற்றால் அது மனம் நிறைந்த கொண்டாட்டமாக அமைந்திட முடியாது.

இன்றைய நற்செய்தியில் குறிப்பிடப்படும், திருமண மண்டபம் வெறுமையாய் இருந்தது. பொருள்கள் நிறைந்திருந்தாலும், மனித உறவுகள் இல்லாமல் வெறுமையாய், வெற்றிடமாய் காட்சி தந்தது. உடனே அரசர் தனது பணியாளர்களை அழைத்து, விருந்தினர்களுக்கு, அழைப்பாளர்களுக்கு ஒரு நினைவூட்டல் (Reminder) தந்திட அனுப்பி வைக்கின்றார். முதல் அழைப்பு ‘திருமணத்திற்கு வாருங்கள்’ என்னும் அழைப்பு, இரண்டாம் நினைவூட்டல் அழைப்புதான் அவர்களின் பிரசன்னத்தை எதிர்பார்த்துச் செய்திட்ட கொழுத்த கன்றின் விருந்தை குறிப்பிட்டு அழைக்கின்றார். அதற்கும் அழைப்பாளர்கள் மசியவில்லை. அவர்கள் பணியாளர்களை விரட்டினார்கள், இழிவுபடுத்தினார்கள், கொன்றார்கள்.

அழைப்பாளர்களின் உதாசீனமும் புறக்கணிக்கும் மனநிலையும்: பிறரின் மகிழ்ச்சியில் பங்கேற்க, நமது உள்ளம் முதலில் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருக்க வேண்டும். பல நேரங்களில், திருமண (விருந்தினர்கள்) அழைப்பாளர்களைப் (Invitee) போன்று மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியான, பெருமையான மற்றும் வெற்றிகரமான தருணங்கள் நம் மனங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவதில்லை. மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியில் நாம் பங்கெடுக்கும் தருணங்கள் அவர்களின் மகிழ்ச்சியை இரட்டிப்பாக்கும். இன்றைய உவமையில், அரசனின் மகனின் திருமணத்திற்கு அழைக்கப்பட்ட வசதியும் நிறைந்த செல்வங்களும் நிலங்களும் உடைமைகளும் கால்நடைகளும் கொண்ட உரிமையாளர்கள், செல்வந்தவர்கள் மகிழ்ச்சிக் கொண்டாட்டத்தின் அழைப்பை நிராகரித்து, உதாசீனப்படுத்தி, தங்களின் தனிப்பட்ட வேலையில் ஈடுபட்டனர். அழைப்பைப் பெற்றும் பாராமுகத்துடன் செயல்பட்டனர். சுயநலமும் தங்கள் வாழ்விற்காக மேலும் பொருள்களை சேர்க்கவேண்டும் என்னும் ஆசையில் மூழ்கிப்போனதால், பிறருக்குத் தங்களின் நேரத்தைத் தந்திடத் தயங்கினார்கள்.

2) சாலையோரத்தில் வாழ்வோர்: திருமண அழைப்பைப் பெற்றவர்களோ தகுதியற்றுப் போனார்கள். திருமண விருந்தில் பங்கேற்கவில்லை. அரசன் (இறைவன்) சோர்வடையவில்லை; உடனடியாகத் தமது அழைப்பை அனைவருக்கும் வழங்குகின்றார். சாலையோரங்களில் காணும் அனைவரையும் அழைத்து வர இறைவன் விருப்பம் கொள்கின்றார். எவர் ஒருவரையும் விட்டுவிடாதபடி பணியாளர்களுக்கு அவர் பணிக்கிறார். லூக்கா நற்செய்தியில் இவ்வுவமையைப் பற்றி இன்னும் அதிகமான தகவல்கள் தரப்படுகின்றன (14:15-24). “நகரின் வீதிகளுக்கும் சந்துகளுக்கும் விரைந்து சென்று ஏழையர், உடல் ஊனமுற்றோர், பார்வையற்றோர், கால் ஊனமுற்றோர் ஆகியோரைக் கூட்டி வாரும்”(லூக் 14:21). மீண்டும் அரசன் அவ்வழைப்பை நீட்டித்து, “நீர் வழியோரங்களிலும், நடைபாதைகளிலும் போய் எனது வீடு நிரம்பும் அளவுக்கு மக்களை வற்புறுத்திக் கூட்டி வாரும்”  (லூக் 14:23) எனக் குறிப்பிட்டு அனைவருக்கும் குறிப்பாக, இயலாதவர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் நோயாளிகளுக்கும் இவ்வழைப்புத் தரப்படுகின்றது.

தமது அழைப்பை நிராகரித்தவர்களைக் குறித்து நொந்து அரசன் ஆழ்ந்த கவலையில் மூழ்கவில்லை. உடனடியாக எழுந்து அவர், தமது மகிழ்ச்சியில் பங்கெடுக்க இயன்ற மட்டும் அனைவரும் அழைத்து வரப்படுகின்றனர்; சுமந்து வரப்படுகின்றனர். மத்தேயு நற்செய்தியாளர், ‘வெளியில் சென்று, நல்லோர் தீயோர் என அனைவரும் அழைப்புப் பெறுகின்றனர்’ என்கிறார். நாம் நல்லவர்கள், புனிதர்கள், தூய வாழ்வு வாழ்பவர்கள் என்பதற்காக இறைவன் அவரது மகிழ்ச்சியின் கொண்டாட்டத்தில் பங்கேற்க அழைக்கவில்லை. அவரது கொண்டாட்டத்தில் பங்கு பெற்றாலே நாம் நல்லவர்களாக மாறிவிடுவோம். மாற்றத்திற்கான அழைப்பே இக்கொண்டாட்டம். அரசன் திருமண மண்டபத்திற்குள் நுழைந்து அழைப்பாளர்கள் (ஏழைகள், நோயாளிகள், நல்லோர், தீயோர்) அனைவருடனும் உரையாடுகின்றார். அவ்வுரையாடலே மாற்றத்தின் தொடக்கப்புள்ளி.

3) திருமண ஆடை / திருவுள ஆடை / திரு முழுக்கின் ஆடை: திருமண ஆடை அணியாத நபரை, திருமண மண்டபத்தில் கண்டு அரசன் கோபம் அடைகின்றான். ‘ஏழைகள், எளியவர்களுக்குத் திருமண ஆடை என்பது எட்டாக்கனியாக இருக்கும் பட்சத்தில், அரசனின் கோபம் நியாயமானதா?’ என்னும் கேள்வி நம் உள்ளத்தில் எழுவது இயல்பே. ‘திருமண ஆடை’ என்று நற்செய்தியாளர் குறிப்பிட்டுக் காட்டுவது திருமுழுக்கின் ஆடை. அன்றொரு நாளில் திருமுழுக்கின் பொழுது நம் ஒவ்வொருவருக்கும் கிறிஸ்துவின் ஆடை அணிவிக்கப்பட்டது. வெண்ணிற ஆடை இறைவனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் ஆடை. நமது திருமண ஆடை கிறிஸ்துவின் மனநிலையைத் (பிலி 2:5) தாங்கிய ஆடை. அவரின் செயல்பாடுகள், முன்னுரிமைகள், வார்த்தைகள், பார்வைகள், எண்ணங்கள் இவையே நாம் அணிந்து கொள்ளும் ஆடை. இதை அணியாவிட்டால் இறையரசின் பந்தியில் நமக்கு இடமில்லை. இத்திருமண விருந்தில் அரசர் அவருக்குப் பணிவிடைபுரிய மக்களை அழைக்கவில்லை; மாறாக, அரசன் குனிந்து, இத்தகைய ஏழை, எளிய புறக்கணிக்கப்பட்ட மக்களுக்குச் சிறப்பு விருந்தினை வழங்குகின்றார், பரிமாறுகின்றார். இவ்விருந்தில் பங்கேற்கும் அனைவரும் அவரின் மனநிலையைத் தங்களின் மனநிலையாக, செயலாக மாற்றவேண்டும். பணிவிடை பெற அல்ல; பணிவிடை புரிய விருப்பம்கொள்ளவேண்டும். இவ்வுவமையில் குறிப்பிடப்படும் ‘திருமண ஆடை’ உடலின்மீது போர்த்தப்படும் ஆடையல்ல; மாறாக, பணிவிடை புரியும் கரங்களும், பிறரின் வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை இரட்டிப்பாக்கும் உடனிருப்புமே கிறித்தவ ‘திருமண’ ஆடை. 

இறைவார்த்தையை வாழ்வாக்க: இன்றைய உவமையில், அரசனின் திருமண விருந்தில் அழைப்பை ஏற்காமல், மறுத்து, வேறு காரணங்கள் கூறி உதாசீனப்படுத்தியதற்குக் காரணம், அவர்களுடைய உள்ளம் வேறொன்றால் நிரம்பிவிட்டது. சொந்த வசதிகள், சுயநல விருப்பங்கள், தங்கள் இதயத்தையும் விருப்பங்களையும் நிறைத்துக்கொண்ட பற்றுகள் இறைவனைக் காணத் தடையாய் இருந்தன. தம்மையே அர்ப்பணித்து, தமது மக்களைத் தேடி, அவர்களைச் சந்தித்து, தமது விருந்திற்கு இலவசமாக அழைக்கும் இறைவனாக அவரைக் காணவில்லை. இறைவனைவிட, அவரது நற்கருணை விருந்தைவிட முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகப் பலவற்றைக் கருதும் நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது. இறைவனின் அழைப்பினை நமது இதயம் ஒருபொழுதும் அலட்சியப்படுத்திவிடக்கூடாது. சொந்த நலனை முன்னிறுத்துகின்ற சுயநலமும், இறைவனையும் அவரது அழைப்பையும் பின்னிற்குத் தள்ளும் மனப்பாங்கும் மாறவேண்டும்.

இன்றைய ஞாயிறு இறைவார்த்தை வழிபாடு, ஒரு விவசாயியின் கதையை எடுத்துரைக்கின்றது. விவசாயி என்றுமே சோர்வடைவதில்லை. வானம் பொய்த்தாலும், நீர்நிலைகள் வறண்டாலும், புழுக்களும் பூச்சிகளும் வெட்டுக்கிளிகளும் பயிரை அழிக்க முற்பட்டாலும், நிலங்கள் தேவையான மகசூலை வழங்காவிட்டாலும், கடன் வழங்கியவர்கள் (முதலாளிகள்), வங்கி அதிகாரிகள் கடனை உடனே கட்டச் சொல்லி கழுத்தை நெரித்தாலும்... தொடர்ந்து உழைத்துக்கொண்டே இருப்பார். காலங்களும் காட்சிகளும் ஆட்சிகளும் கோலங்களும் வாழ்வு நிலைகளும் மாறினாலும், தமது உழைப்பிற்குப் பலன் கிடைக்கும் என்று என்றுமே நம்பிக்கையோடு உழைத்துப் போராடுகின்றார். வெறுப்பும் ஏமாற்றமும் அவர்களது முயற்சியை, நம்பிக்கையை, உழைப்பை முடக்குவதில்லை. இன்னும் அதிகமான அக்கறையைச் செலுத்தி உழைக்கின்றார்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைத்தந்தை, இஸ்ரயேல் குடும்பத்தினரை ஒரு திராட்சைத் தோட்டத்தின் உருவகமாகக் குறிப்பிடுகின்றார். அத்திராட்சைத் தோட்டத்திற்கென்று அவர் வழங்கிய சிறப்பு அக்கறையையும் கரிசனையையும் பல நிலைகளில் அவரின் செயல்பாடுகளையும் விவரிக்கின்றார். ஒரு திராட்சைத் தோட்டம் வாங்குகின்றார். களைகளை, கற்களை அகற்றி, கொத்திப் பண்படுத்துகின்றார். விலையுயர்ந்த நல்ல தரமான திராட்சைச் செடிகளை அதில் நடுகின்றார். மற்ற மனிதர்கள், விலங்குகள், கால்நடைகள் அவற்றை அழித்து விடாதபடி, சேதாரமும் ஆபத்தும் முற்றிலும் இல்லாத அமைதியான, மிகவும் பாதுகாப்பான தோட்டத்தில் அத்திராட்சைக் கொடிகள் வளர்ந்திட வேலி அமைக்கின்றார். காவல் கோபுரம் அமைக்கின்றார். இவற்றையெல்லாம் செய்துவிட்டதால் மிகுந்த நம்பிக்கையோடு திராட்சைக் கொடிகள் நிச்சயமாகப் பலன் தரும் என்னும் அசாத்திய துணிச்சலில் திராட்சைப் பிழியும் ஆலை ஒன்றை அமைக்கின்றார்.

மேற்கூறிய செயல்பாடுகளைத் தவிர்த்து வேறொன்றும் மிகுதியாகத் திராட்சைக் கொடிகளின் வாழ்விற்காகச் செய்திட முடியாது. இதைவிடச் சிறப்பாக யாரால் பராமரிக்க முடியும்? ஆனால், இத்தகைய கரிசனையும் உழைப்பும் பொறுமையும் பராமரிப்பும் கண்ணின் இமைபோல் காவல் செய்த தியாகமும் அதிர்ச்சி மிகுந்த செயல்பாடுகளாக மாறியிருந்தது. திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளருக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தந்தது. இரத்தப்பழி, நேர்மையற்ற வாழ்வு, கசப்பான செயல்பாடுகள், மகிழ்வும் மனநிறைவும் நன்றியுணர்வும் இன்றி முறைப்பாடு மிகுந்தது. இறைத்தந்தை நம் ஒவ்வொருவருக்கும் யூதாவிற்குச் செய்திட்ட அனைத்தையும் செய்கின்றார். ஆனால், நமது பதிலளிப்பு வெறும் முறைப்பாடாக இருப்பது வேதனைக்குரியது.

ஏமாற்றத்தின் கதை; ஆனால், தோல்வியின் கதையல்ல

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் எசாயாவின் பகுதியும், மத்தேயு நற்செய்தியாளரின் நிலக்கிழாரின் திராட்சைத் தோட்ட உவமையும் ஓர் ஏமாற்றத்தின் கதை. இறைவன் திராட்சைத் தோட்ட விவசாயி போன்று செயல்படுகின்றார். தமது திராட்சைத் தோட்டத்தின் மீது அதிகமான அக்கறையைத் தமது பல்வேறு செயல்பாடுகளில் வெளிப்படுத்துகின்றார். வேலி அமைத்து, பிழிவுக்குழி வெட்டி, காவல் மாடமும் கட்டுகின்றார். திராட்சைத் தோட்டப் பணியாளர்களிடம் தமது தோட்டத்தை ஒப்படைத்துவிட்டுச் செல்கின்றார். 

திராட்சைத் தோட்டப் பணியாளர்களின் மறுதலிப்பும் பொறுமையும் அதீத ஆசையும் உரிமையாளருக்கு உரியவற்றைத் தரவிருப்பம் இல்லாத மனநிலையும், நமது அன்றாட வாழ்வில் நிச்சயமாகப் பிரதிபலிக்கின்ற செயல்பாடுகளாகவே அமைந்திருக்கின்றன.  திராட்சைத் தோட்டப் பணியாளர்களிடம் வெறுப்பும் காழ்ப்புணர்ச்சியும் வன்முறையும் மிகுந்து இருக்கின்றது. ‘எனது சகோதரனை, அவனது உடல் உழைப்பை நான் இவ்வுலகிலிருந்து நீக்கிவிட்டால், அவனது நிலம், வீடு, மனைவி, பணம், சொத்து, உறைவிடம் அனைத்தும் எனக்கு உரிமையாகி விடும்’ என்ற எண்ணத்தோடு அவர்கள் செயல்பட்டார்கள். ‘இவன்தான் சொத்திற்கு உரியவன்; வாருங்கள், நாம் இவனைக் கொன்று போடுவோம்; அப்போது இவன் சொத்து நமக்குக் கிடைக்கும்’ என்று பேசிக்கொண்டு, தோட்டத்தின் வாரிசு உரிமையாளரை வெளியே தள்ளிக் கொன்று போட்டார்கள். அதற்கு முன்பாக நிலக்கிழார்களின் பிரதிநிதிகளை அடித்து, கல்லால் எறிந்து, கொலையும் செய்து வன்முறைச் செயலில் ஈடுபட்டார்கள்.

திராட்சைத் தோட்டப் பணியாளர்களின் உள்ளத்தில் எழுந்த இருண்ட மேகங்களாகிய பேராசை மனநிலையும், பணத்தின் மீதும், அதிகாரத்தின் மீதும், அறுவடையின் மீதும் கொண்ட வெறியினால் எல்லையை மீறி வன்முறையாளர்களாக மாறுகின்றார்கள். என் உள்ளத்தில் எழும் இருண்ட எண்ணங்கள் என்னைத் தீமைக்கு இழுக்கின்றன; நான் மட்டுமே பலம் நிறைந்தவன், அதிகாரம் செலுத்துபவன், திறமையாளன்; அடுத்தவருக்கு என் வாழ்விடத்தில், பணியிடத்தில் இடமில்லை’ என்னும் வக்கிரமான தீய சிந்தனை, தீய செயல்பாடுகளாக மாறுகின்றது. அதிகாரத்தின் மீதும், பணத்தின் மீதும் நான் கொண்டிருக்கின்ற அதீதப் பற்றும் ஆசையும், எனது கரங்களைப் பிறரின் இரத்தம் தோய்ந்த கரங்களாக மாற்றுகின்றன.

இறைவனின் பிரதிபலிப்பு

 நம்முடைய விருப்பமின்மை, மறுதலிப்பு, பேராசை இவற்றைக் கண்டு இறைவன் தமது அழைப்பைச் சுருக்கிக்கொள்வதில்லை. மீண்டும் மீண்டும் அவர் தேடி வருகின்றார். பணியாளர்களின் இரக்கமற்ற, நேர்மையற்ற, வன்முறை நிறைந்த செயல்பாடுகள் உரிமையாளருக்கு வேதனையையும் சோர்வையும் ஏமாற்றத்தையும் உருவாக்கினாலும், அவரது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையைச் சீர்குலைக்கவில்லை. நம்பிக்கையும் விடாமுயற்சியும் மேலோங்கி நிற்கின்றது. ‘நாளை நிச்சயம் பலன் கிடைக்கும்’ என்னும் அவரது நம்பிக்கை இன்றைய மறுதலிப்பை எதிர்கொள்கின்றது. இன்றைய உவமை ஓர் ஏமாற்றப்பட்ட அன்பின் கதை போன்று அமைந்திருந்தாலும், அது தோல்வியில் முடியவில்லை. வெறுப்பையும் பழிவாங்குதலையும் முன்னிறுத்தவில்லை.

புதிய முயற்சிகள், புதிய சிந்தனைகள், புதிய முடிவுகள்

கடவுளின் பதிலளிப்பு இவ்வுவமையின் இறுதியில் வித்தியாசமாக அமைகின்றது. இறைவன் தமது திராட்சைத் தோட்டப் பணியாளர்களின் வன்முறை நிறைந்த செயல்பாட்டினால் ஏமாற்றப்பட்டு சோர்ந்து அமரவில்லை; தலையில் கை வைத்துக்கொண்டு கப்பலே சாய்ந்த மனநிலையில் நீண்ட, சோகமான, வாடிய நிலையில் வாழ்வைக் கடத்தாமல், புதிய முயற்சிகளை, புதிய சிந்தனைகளைக் கொண்டு, புதிய முடிவுகளை மேற்கொள்கின்றார்.

‘திராட்சைத் தோட்டத்திற்கு உரிமையாளர் வரும்போது அத்தொழிலாளர்களை என்ன செய்வார்?’ எனக் கேள்வி எழுப்பும் இயேசு, மதத் தலைவர்களின் பதிலை ஆமோதிக்கவில்லை, வரவேற்கவில்லை. ‘அத்தீயோரை ஈவிரக்கமின்றி ஒழித்து விடுவார்’ என்ற அவர்களின் பதில் இறைவனின் பதிலளிப்பாக அமையவில்லை. தவறிழைத்தவர்களை முற்றிலுமாக நீக்கிவிடுவது இறைவனின் விருப்பம் அன்று; மதத்தலைவர்களின் பதில் நீதியின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தாலும், இறைவனின் கருணை, இரக்கம் அதைத் தாண்டிச் செல்கின்றது. பலன் தருபவர்களுக்குத் திராட்சைத் தோட்டம் வழங்கப்படும் என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

இறைத்தந்தை பலவற்றை நமக்கு அருளாக, இரக்கமாக, மன்னிப்பாகத் தந்திட்டாலும், நமது செயல்பாடுகள் அவருக்கு ஏமாற்றத்தையே தருகின்றன. மீண்டும் மீண்டும் புதிய முயற்சிகளினால், புதிய மனிதர் வழியாக, இறைவார்த்தை வழியாக இறைவன் தமது அழைப்பைப் புதுப்பிக்கின்றார்; நமது உள்ளம் புதுப்படைப்பாக மாற விரும்புகின்றார். பலன் தருகின்ற மனிதர்களாக நாம் இருக்கும்பொழுது, இறையாட்சி நமக்குச் சொந்தமாகும். கனி தரும் திராட்சைத் தோட்டம் நமதாகும். கடவுளின் எதிர்பார்ப்பு, இறையாட்சியின் கனிகளாக நீதியும் அன்பும் ஒடுக்குமுறையும் வன்முறையும் அழுகையும் இல்லாத வாழ்வு, பிள்ளைகளுக்கு வழங்க வேண்டிய நல்வாழ்வு நிறைவாழ்வு என்பதாகும்.

நமது வருங்காலச் சந்ததியினருக்கு இத்தகைய மனநிலையை நாம் தந்திட, அவர்களின் மனநிலையில் ஆழமாய்ப் பதித்திட அழைப்பைப் பெற்றிருக்கின்றோம். பிறரின் இரத்தம் தோய்ந்த இரத்தப்பழிகள் நமது கரங்களிலிருந்து கழுவப்படட்டும். தூய்மையான, நேர்மையான, கனிவான, அன்பான கரங்களை, நினைவுகளை, நமது சந்ததியினருக்கு நாம் விட்டுச் செல்வோம்.

இனிமையான சொற்கள், உடனடியான ஆமோதிப்பு... இவையெல்லாம் செயல்பாட்டின் மாற்று அல்ல. ‘செய்வேன்’ என்னும் உறுதிமொழிகள் பல செயல்படாமலே நின்றுவிடும். அத்தகைய ஆகாய உறுதிமொழிகளினால் பலன் ஒன்றும் இல்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமை இனிய முகத்தோடும் வண்ணமிகு அரிதாரத்தோடும் ஆனந்தமாய் ‘கடன் திருப்பலியில்’ கரம் கோர்க்கும் நாம், வார நாள்களில் நம் வாழ்வில் வெளிப்படுத்துவது பல நேரங்களில் வெறுப்பும், சகோதரத்துவத்தைப் புறக்கணிக்கும் செயல்பாடுகள். ஞாயிறு வழிபாட்டில் ‘ஆமாம்’, ‘ஆமென்’ என்று இறைவனின் வார்த்தையைக் கேட்டு இறையுணவை உண்டு வெளியேறும் நாம், வார நாள்களில் கசப்பான செயல்பாட்டினை வெளிப்படுத்துவது ஒரு முரணான செயல்பாடு. அரிதாரம் இல்லாத அவதாரமும், பாசாங்கு இல்லாத பலன் தரும் வார்த்தைகளும் இன்றைய நற்செய்தியின் மையமாக அமைந்துள்ளன. கண்முன் நிற்பவரிடம் தேனொழுகப் பேசி, புறமுதுகிற்குப் பின்னால் சென்று அவதூறு வார்த்தைகளை உதிர்த்து, ஒருவரின் ஆளுமையை நிலைகுலையச் செய்வது, நம்மிடமிருந்து களையப்படவேண்டும்.

நற்செய்தியில் குறிப்பிடப்படும் உவமை எளிமையானது. ஆனால், அது நம்மை ஆழமாகச் சிந்திக்கவும் செய்கின்றது; நமது கிறித்தவ வாழ்வைப் பற்றிய சவாலையும் எழுப்புகின்றது. இரண்டு மகன்களின் செயல்பாடுகளின் ஒப்பீட்டைக் கூறுவதற்கு முன் இயேசு தமக்குச் செவிமடுத்துக் கொண்டிருந்த தலைமைக் குருக்கள், மக்களின் மூப்பர்களிடம் அவருடைய கருத்தைக் கேட்கின்றார். ‘நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?’ என்ற கேள்வியை எழுப்பி, பிறகு அவ்வுவமையை எடுத்துரைத்து, ‘இந்த இரண்டு மகன்களில் நீங்கள் யாரோடு உங்களை அடையாளப்படுத்துகிறீர்கள்?’ என வினவுகிறார்.

இருவேறு மனநிலைகள்: ‘ஒரு தந்தைக்கு இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர்’ என்று இன்றைய நற்செய்தி உவமையின் தொடக்க வரிகள் அமைகின்றன. தந்தையின் இரண்டு மகன்கள் என்பதை இரண்டு மனநிலைகள் என்றுகூட பொருள் கொள்ளலாம். இரண்டு மனநிலைகளும் ஒன்று மற்றவையிலிருந்து வேறுபட்டவை. ஒன்று மற்றொன்றிற்கு முரணானது. இரண்டு மகன்களின் செயல்பாடுகளும் வேறுபட்டவை.

முதல் மகன்: தன் மனம் எண்ணுவதை அப்படியே கூறிவிட்டுச் செல்கின்றான். மற்றவர்களின் பார்வைக்காகவும் எண்ணங்களுக்காகவும் அவர்களின் மதிப்பீடுகளுக்கெல்லாம் அதிக முக்கியத்துவம் வழங்கி, பயந்து, ‘பிறர் என்ன நினைப்பார்களோ?’ என்றெல்லாம் கருதாமல், சுதந்திரமாகத் தனது தந்தையிடம் தனது மனத்தை வெளிப்படுத்துகின்றான். பிறகு அவனது எண்ணங்களில் மாற்றம் நிகழ்கின்றது. தனது தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றவில்லையே என்று மனம் வருந்தி, எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டு திராட்சைத் தோட்டத்தில் பணியாற்றச் செல்கின்றான். தந்தையை அவன் பார்த்த விதமும், வேலையைப் பற்றிய அவனுடைய எண்ணங்களும் மனநிலையும் மாறுகின்றன. அவன் உண்மையான மகனாகச் சுதந்திரத்துடன் செயல்பட்டான். முதலில் தயக்கம் காட்டினாலும், இறுதியில் தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகின்றான். வார்த்தைகளால் ‘இல்லை’ என்று சொன்னாலும், அவனுடைய செயல்கள் இறுதியில் ‘ஆம்’ என்று கூறுகின்றன.

இளைய மகன்: மிகவும் துடிப்பான மகன். தந்தையின் வார்த்தைக்கு மறுபேச்சு பேசிடத் துணிவில்லாதவன். தந்தை முன் ‘பணிவோடு’ நடந்துகொள்வது போல் பாசாங்கு காட்டிக்கொண்டு, அவரை எதிர்கொள்ளப் பயந்து, மாற்றுக்கருத்தைக் கூற உறுதியற்று, உண்மையான சுதந்திரமற்ற மனிதனாகவே நற்செய்தியில் வெளிப்படுகின்றான். கோட்பாட்டளவில் ஏற்றுக்கொள்வதைப் போலத் தோன்றினாலும், நடைமுறையில் தந்தையின் வேண்டுகோளை நிராகரிக்கின்றான். அவனுடைய வார்த்தைகளுக்கும் செயல்முறைக்கும் இடையே ஒற்றுமை இல்லை.

தந்தை: திராட்சைத் தோட்டத்தின் உரிமையாளராகிய தந்தை, தனது திராட்சைத் தோட்டத்தில் பணிசெய்து, தேவையான கனிகளைப் பெற்று, குடும்பம் மகிழ்வுடன் வாழ்ந்திட தனது மகன்களைத் தேடிச்சென்று பணிக்கு அழைக்கின்றார். மூத்த மகனின் மறுப்பும், உடனடியான எதிர்மறையான பதிலும், அவரைச் சோர்வுறச் செய்யவில்லை. அவர் அதிர்ச்சி அடையவில்லை. இளைய மகனிடமும் சென்று  திராட்சைத் தோட்டத்தில் பணிக்குச் செல்ல அழைப்பு தருகின்றார். இவ்வுவமையில் தந்தை தனது மகன்களைப் பணியாளராக நடத்தவில்லை; மாறாக, பிள்ளைகளுக்குரிய மாண்புடன் அணுகுகின்றார். நம் இறைவனாகிய தந்தை, தமது பிள்ளைகள் மாண்புடனும் சுதந்திரத்துடனும் வாழவே விரும்புகின்றார். இறைவன் நம் சுதந்திரத்தை மதிக்கின்றார். நாம் எப்படிப்பட்ட மனநிலையை உடையவர்கள் என்பது இறைவனுக்குத் தெரியும். இறைவனுக்கு இவர்தான் சிறந்த மகன் / மகள் என்று தனி விருப்பு - வெறுப்பு கிடையாது. எல்லாரிடத்திலும் ஏற்றங்களும் இறக்கங்களும் உள்ளன. முரண்பாடான வாழ்வு நம்மிடத்தில் இல்லாமல் இல்லை. இறைவன் அத்தகைய சூழ்நிலைகளைப் பொறுமையோடு கையாள்கின்றார். தந்தை தம் மகன்களைத் தேடிச் செல்கின்றார். முரணான வாழ்வும், பாசாங்கான வார்த்தைகளும் மாற்றம் பெற ஆவலோடு எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கின்றார். கிறித்தவ வாழ்வில் வார்த்தைக்கும் வாழ்விற்கும் இடையே உள்ள முரண்பாடுகளை, இடைவெளியை அகற்றவே இன்றைய நற்செய்தி நமக்கு அழைப்பு விடுக்கின்றது. தந்தை தன் மகன்கள் மீது அதிகாரம் செலுத்தவில்லை, ஆணை பிறப்பிக்கவில்லை. உள விருப்பத்துடனும், சுதந்திரத்துடனும் தனது திராட்சைத் தோட்டத்தில், தன் பிள்ளைகள் பணியாற்றி, நிறைந்த கனிகளை அவர்களைச் சார்ந்த குடும்பத்திற்கும், உலகிற்கும் வழங்கிட அவர் விரும்புகின்றார்.

தந்தையின் விருப்பம் எது? இரண்டு பிள்ளைகளில் யார் தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினார்கள்? இன்றைய நற்செய்தியின் மையமாக இக்கேள்வி எழுப்பப்படுகின்றது. நாம் கடவுளின் கட்டளையைக் கடைப்பிடிக்கின்றோமா? எனச் சோதித்துப் பார்ப்பது அவரது விருப்பம் அல்ல; மாறாக, நாம் பிள்ளைகளுக்குரிய மதிப்போடும் மாண்போடும் வாழ்கின்றோமா? என அறியவே இறைவன் விரும்புகின்றார். இறைவனின் திட்டங்கள் நம்முடைய திட்டங்களாக மாறுகின்றபொழுது, சிறந்த கனிகளை நாம் நமது செயல்பாட்டில் வெளிப்படுத்த முடியும்.

இறையாட்சிக்கு உட்படுவோம்: இன்றைய உவமையின் இறுதி வரியில், “வரி தண்டுபவர்கள், பாவிகள் உங்களுக்கு முன்பாக இறையாட்சிக்குள் செல்வார்கள்” எனப் பரிசேயர்களை நோக்கி இயேசு குறிப்பிடுகின்றார். இறை இரக்கத்திலும் மன்னிப்பிலும் பராமரிப்பிலும் நம்பிக்கை கொள்வோர் என்றுமே முதிர்ச்சியான மனநிலையைக் கொண்டவர்களாக இறையாட்சிக்கு உடனடியாக உட்படுவார்கள். இறையாட்சியில் நுழைவது காலவரிசையைப் பொறுத்தது அல்ல; ஒருவர் முதலில் கிறித்தவத்திற்கு வந்தாரா? பின்னர் கிறித்தவத்திற்கு வந்தாரா? யாரெல்லாம் பரம்பரைக் கிறித்தவர்கள்? என்பனவெல்லாம் அளவுகோல் அல்ல; மாறாக, இறையாட்சிக்கு உட்படுவதற்கு நம்பிக்கையாளரின் வாழ்க்கை முறையே அவசியமான அளவுகோல். தந்தையின் விருப்பத்தைச் செயல்படுத்துவதே இறையாட்சியின் கடவுச்சீட்டு (Passport). இயேசுவைப் பின்பற்றுவது வெறும் வார்த்தை அலங்காரங்களால் அமைவதில்லை. நடைமுறை வாழ்வில் இறைவனோடும் சகமனிதர்களோடும் உள்ள உறவிலும், அவரின் வார்த்தைகளைத் தர்க்கமாகப் பின்பற்றுவதிலும் அமைகின்றது.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் எசேக்கியேல் இறைவாக்கினர் நமது வாழ்வில் உண்மையைக் கண்டுணர்ந்து வாழ்வதே சிறந்த வாழ்வு என்றும், அத்தகைய வாழ்விற்கு அழிவில்லை என்றும் குறிப்பிடுகின்றார். உள்ளத்திற்கு அரிதாரம் பூசி, உள்ளொன்று வைத்து, புறமொன்று செய்வதும் சொல்வதும் முற்றிலும் களையப்பட்டு, உண்மையான வாழ்விற்காக உழைக்கின்றபொழுது, நமது வாழ்விடங்களில், பணியிடங்களில் வாழ்வு மலரும். கனிகள் மிகுந்து மகிழ்வைத் தரும்.

தந்தையின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு இயேசு கற்றுத்தரும் வழி தாழ்ச்சி. இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில். இயேசு தமக்கிருந்த எல்லாச் சிறப்புரிமைகளையும் விட்டுவிட்டு, தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு மனிதர்களோடு தம்மை இணைத்துக்கொண்டார் என்கிறது. திரு அவையில் வழங்கப்படும் பொறுப்புகள், பணிப்பகிர்வுகள் நம்மை இறுமாப்பிற்கோ, ஆணவத்திற்கோ, தற்பெருமைக்கோ இட்டுச் செல்லக்கூடாது. பிறருடன் ஒன்றிணைந்து வாழவும், அவர்களின் துன்பங்களில் பங்கேற்கவும், அவர்களுக்குச் சேவை செய்யவும், ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்திடவும் உதவிடவேண்டும். தந்தையின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதன் மூலம், தாழ்ச்சியிலும் அன்பிலும், சேவையிலும் வாழ்வதன் மூலம், நமது ‘ஆம்’ என்னும் வார்த்தைகளை உண்மையான ‘ஆம்’ என்னும் செயல்பாடாக மாற்றிடுவோம்.  

தொடரட்டும் இனிய வாழ்வு: பரிசேயர்களின் நீண்ட பக்தியும் செயல்பாடுகளும் செபங்களும் அவர்கள் கடவுளோடு மிகவும் நெருக்கமாக இருப்பவர்களைப் போன்ற ஒரு மாயத்தோற்றத்தை ஏற்படுத்தின. ஆனால், உண்மையில் அவர்கள் கடவுளிடமிருந்தும் மக்களிடமிருந்தும் வெகுதூரத்தில் இருந்தனர். வெளிப்புறத்தில் காட்டப்படும் பக்திக்கும், உள்ளத்தில் வாழப்படும் இறைநம்பிக்கைக்கும் பெரிய இடைவெளி இருந்தது.

நமது வாழ்விலும், ஞாயிற்றுக்கிழமையின் ஆலய இனிமை, வாரநாள்கள் வரை நீடிக்கின்றதா? திருப்பலியில் இனிமையோடும் பக்தியுடனும் தோன்றும் நமது கத்தோலிக்க வாழ்வும் இனிமையான முகம், வாரநாள்களின் உறவுகளில், செயல்பாடுகளில் கசப்பாக மாறி விடுகின்றது. ஆன்மிக உணவை இனிமையோடு பெற்றுக்கொண்டு, வாரநாள்களில், பிறருக்குக் கசப்பான கடுக்காயை ஊட்டுபவராக மாறிவிடக்கூடாது.

வாக்குறுதிகள் ஒருபோதும் செயல்களுக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது. மேம்போக்கான இனிய வார்த்தைகள் ஒருபோதும் இனிய, கனிவான செயல்களுக்கு மாற்றாக அமைய முடியாது. இறைவனோடும் நம் சகோதர- சகோதரிகளோடும் இணைந்து வாழ்வதே முக்கியம். எனவே, திருப்பாடல் ஆசிரியரோடு இணைந்து செபிப்போம். “ஆண்டவரே என் உள்ளத்தை ஒருமுகப்படுத்தும். ஆண்டவரே உமது உண்மைக்கேற்ப நான் நடக்குமாறு உமது வழியை எனக்குக் கற்பியும்” (திபா 86:11). செயலே நமது வலிமையான சொல் நமது வலிமையான செபம்!

பழைய ஏற்பாட்டில் ஏழைகளையும் பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் ஒதுக்கப்பட்டவர்களையும் பொருளாதார ரீதியாக-சமூக ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டவர்களையும் நிலமற்றவர்களையும் அதிகாரமற்றவர்களையும், தங்களுக்கென்று ஒன்றுமே இல்லாத மனிதர்களையும் ‘அனாவிம்’ என்று அழைத்தார்கள். அவர்கள் அனைத்திலும் கடவுளைச் சார்ந்தவர்களாகவே இருந்தார்கள். தங்கள் வாழ்வில் கடவுளை முற்றிலும் சார்ந்து வாழும் ஏழை, எளிய, புறம்பே தள்ளப்பட்ட, முன்னுரிமை வழங்கப்படாத மக்களின் சார்பாக இறைவன் வெளிப்படுத்தும் தாராள உள்ளமும் நிலைப்பாடும் இன்றைய நற்செய்தியின் சாராம்சமாக அமைகின்றது.

கடவுளின் கருணையை, அவர் தரும் ஆசிரை நமது செயல்களினால் மட்டுமே நாம் பெறுவதில்லை. அவை அனைத்தும் கடவுளின் பராமரிப்பின் அடையாளங்கள். அவரின் ஆசிரைப் பெறுவதற்கு நாம் தகுதியற்றவர்களாக இருப்பினும், தமது மிகுந்த கருணையினாலும், தாராள உள்ளத்தினாலும் செயல்பாட்டினாலும் நம்மைத் தகுதிப்படுத்துகின்றார். மத்தேயு நற்செய்தியில் மட்டுமே திராட்சைத் தோட்ட வேலையாள்களின் உவமையை நாம் படிக்கின்றோம். இந்த உவமையில் திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர் வேலையாள்களை வேலைக்கு அமர்த்த ஐந்து முறை வெளியே செல்கின்றார். இன்றைய நற்செய்தி, திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர் வேலையாள்களைத் தேடிச்செல்லும் ஐந்து கால நேரங்களைக் குறிப்பிடுகின்றது அவை: விடியற்காலை, காலை ஒன்பது மணி, பன்னிரண்டு மணி, மதியம் மூன்று மணி, மாலை ஐந்து மணி.

திராட்சைத் தோட்டத்தில் பணிபுரியும் பணியாளர்கள், அதிகாலை முதல் மாலை ஆறு மணிவரை பணி செய்வார்கள். மாலையில் அவர்களுக்கு உரிய கூலி வழங்கப்படும். திராட்சைகளை அறுவடை செய்யும் காலம் கோடைகாலமாகவே அமையும். சூரியன் உதிக்கும் நேரம் முதல் அது மறையும் வரை வேலையில் ஈடுபடுவார்கள். ‘அனாவிம்’ (Anawim) எனப்படும் ஏழைகளுக்கு, அவர்களின் அன்றாடக் கூலி மட்டுமே குடும்பத்தின் உணவிற்கான, அடிப்படைச் செலவினங்களுக்கான ஒற்றைவழி (இச 24:15). அன்றாட வேலையில்லையென்றால் குடும்பங்கள் பசி, பட்டினியுடன் அன்றைய இரவைக் கழிக்கவேண்டும்.

பணியில் அமர்த்துதல், அதிகாரப்படுத்துதல், அங்கீகாரம் அளித்தல்: இன்றைய நற்செய்தியில் மதியம் மூன்று மணி, மாலை ஐந்து மணிக்கு பணியில் அமர்த்தப்பட்டவர்களை மற்ற திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர்கள் வேலைக்கு அழைக்காததால் அவர்களின் திறமை மற்றும் உழைப்பின்மீது நம்பிக்கையில்லாமல் இருந்திருக்கும். மாலை வரை வேலையின்றிக் காத்துக்கிடக்கும் அவல நிலை ஏற்பட்டிருக்கும். பலம் நிறைந்தவர்கள், திறமையானவர்கள், அனுபவமிக்கவர்கள், அறிமுகமானவர்கள் எனப் பல அளவுகோலின்படி உடனடியாக மற்றவர்கள் வேலைக்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கலாம். மற்றவர்கள் திறமையற்றவர்களாகக் கருதப்பட்டு விடப்பட்டிருக்கலாம். திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர் பிறரின் கவனங்களை ஈர்க்காத, புறக்கணிக்கப்பட்ட பணியாளர்கள் மேல் தனது கவனத்தைச் செலுத்துகின்றார். தனது திராட்சைத் தோட்டத்தைவிட இத்தகையோரின் அடிப்படைத் தேவையையும், அவர்களின் குடும்பங்களையும், பிள்ளைகளையும் மிக முக்கியமாகக் கருதினார். நாள் முழுவதும் வேலைக்கு அமர்த்தப்படாமல் நின்று காத்துக்கிடப்போரை வேலைக்கு அமர்த்தி, அவர்களுக்கு உரிய மாண்பை வழங்குகின்றார். ஒருவருக்கு வேலை வழங்குவது அவரை அங்கீகரிப்பதன் அடையாளம். ஒருவரை வேலைக்கு அமர்த்தாமல் புறக்கணிப்பது அவரது மாண்பைப் புறக்கணிப்பதற்குச் சமம்.

இரு முரண்பாடுகள்: இவ்வுவமையின் முரண்பாடான கதைக் கருவே அவர்களுக்குக் கூலி வழங்குவதில் அமைந்திருக்கிறது.  1. திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர், கடைசியில் வந்தவருக்கு முதலில் கூலி வழங்கவேண்டும் என மேற்பார்வையாளரிடம் கூறுகின்றார். ஒரு மணி நேரம் மட்டும் உழைத்த- மாலை ஐந்து மணிக்கு பணிக்கு அமர்த்தப்பட்டவருக்கு, முதலில் கூலி வழங்குவது விநோதமாக உள்ளது. 2.     பன்னிரண்டு மணி நேரம் உழைத்தவருக்கும், ஒரு மணி நேரம் உழைத்தவருக்கும் ஒரு தெனாரியம் கூலி. அதிகாலை முதல் பணியாற்றிய வேலையாள்கள் முணுமுணுக்கின்றார்கள். தங்களுக்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டதாக உணர்கின்றார்கள். ஆனால், தோட்ட உரிமையாளர் அவர்களுக்கு உரிய கூலியை வழங்கினாரே தவிர, அநீதி இழைக்கவில்லை; மாறாக, கடைசியாகப் பணிக்கு அமர்த்தப்பட்ட பணியாளர்களின் தேவைகளை அறிந்து கூலியை வழங்குகின்றார். கடைசியில் வந்தவர்கள்தான் அதிக தேவையில் இருந்திருக்கக் கூடும். எனவேதான் அவர்களுக்கு முதலில் கூலி வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஏனெனில், அவர்கள்தான் கடைநிலையில் மறக்கப்பட்டவர்கள், கவனிப்பாரற்றுச் சந்தையில் காத்துக் கிடந்தவர்கள். கடவுளின் இறையாட்சிப் பணியில் விருப்பத்தோடு பணிசெய்யும் பொழுது, இறைவன் நமக்குக் கூலி வழங்குவதில்லை; மாறாக, கொடையை அருளாக, மழையாகப் பொழிகின்றார். அவர் தருவதில்லை; அமுக்கி, குலுக்கி, சரிந்து விழும்படியாகக் கொட்டுகின்றார்.

இறைவனின் பொருளாதாரத் தத்துவம்: கடவுளின் பெருங்கருணையை இன்றைய நற்செய்தியின் உவமை எடுத்துரைக்கின்றது. நேரத்தை அளவிட்டு, உழைப்பை மதிப்பீடு செய்து கூலி வழங்குபவரல்லர் நம் இறைவன்; மாறாக, மனிதர்கள் வாழ வேண்டும் என்பதற்காக, பல்வேறு வழிகளில் அதனை நிறைவேற்றிடத் துடிப்பவர். அவர்களால் படைக்கப்பட்ட, அவரின் சாயலாக இருக்கும் மனிதர்களாகிய நாமே அவரின் முன்னுரிமை. வர்த்தகச் சட்டமும், உலகின் அளவுகோலும் இன்றைய நற்செய்தியில் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றது.

இறைவனின் பொருளாதாரத் தத்துவம் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகின்றது. கடவுள் நாம் நினைப்பதற்கும் சிந்திப்பதற்கும் மேலாகவே நமக்கு அருளை பொழிபவர். சந்தைவெளியின் அளவுகோலும் கணக்குகளும் இறைவனின் கணக்கினைப் புரிந்துகொள்வதில்லை. மனிதரின் தேவைகளே அவர் கண்முன் எப்பொழுதும் இருக்கின்றன. அவர் நம்மைத் தேடிவந்து, பணி அமர்த்தி வேண்டியவற்றைச் செய்யும் கடவுளாகவே உள்ளார். நாம் செய்யவேண்டியது ஒன்று மட்டுமே. அவருக்குச் செவிமடுத்து அவரின் இறையாட்சித் தோட்டத்தில், வாஞ்சையோடு பணிபுரிவோம். நமது பணிகளுக்கு உழைப்பிற்கும் மேலாகவே பல மடங்கு ஆசிரைக் காண்போம்.

இறைவனின் வழிமுறைகளும் எண்ணங்களும்: இன்றைய முதல் வாசகத்தில் எசாயா இறைவாக்கினர் இறைவனை வாய்ப்பு உள்ளபோதே தேடும்படிப் பணிக்கின்றார். அவரைத் தேடிச் செல்லும் பொழுது, அவரின் எண்ணங்களைப் போல நமது எண்ணங்களும் மாற்றம் பெறும் என்பதும், நமது தேவைகள் சந்திக்கப்படும் என்பதும் உறுதி. இதனையே இன்றைய பதிலுரைப்பாடல் (திபா 145:2-3,8-9, 17-18) எடுத்துரைக்கிறது.  

உலகின் நீதிக் கொள்கையும், இறைவனின் நீதிக் கொள்கையும்: உலகின் நீதிக் கொள்கை ஒவ்வொருவருக்கும் உரியது. அவரவர்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும் என்னும் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. இறைவனின் நீதிக் கொள்கையில் ஒவ்வொருவருக்கும் சிறந்ததை வழங்கவேண்டும். குறிப்பாக, கடைநிலையினயிருக்கு முன்னுரிமை என்னும் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. கடைசியாகப் பணியமர்த்தப்பட்டவருக்கு வழங்கப்படும் கூலி மற்றும் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட முன்னுரிமை செயலினைக் குறித்து அங்கலாய்த்துக் கொண்ட முதலில் பணியமர்த்தப்பட்ட பணியாளர்கள் அச்செயலினை வரவேற்கவில்லை. தங்களுக்கு அவர்களைவிட அதிக முன்னுரிமையும், சிறப்புக் கவனமும், கூடுதல் கூலியும் நீதியும் கிடைக்க வேண்டும் என எதிர்பார்த்தனர். இங்குத் திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர் நீதியோடு கலந்த அன்பினால் செயல்படுகின்றார்.

மனித உரிமை போராட்ட வீரர் மார்ட்டின் லூதர் கிங் அவர்களின் வரிகள் இங்கே பொருத்தமாய் அமைகின்றது: “அன்பிற்கு எதிராக நிற்கும் அனைத்தையும் சரிசெய்வதுதான் நீதியின் உன்னத நிலை. அதுவே சிறந்த அன்பு.” இன்றைய நற்செய்தியில் இறைவன் நீதியை, இரக்கத்தினால் சுற்றி, அதில் அன்பு என்னும் நறுமணத்தை ஊற்றுகின்றார். இதுவே, இறைவனின் நீதிக் கொள்கை.

ஒளி மங்கும் வேளையில், தேடிவரும் இறைவன்: திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர், ஐந்தாம் முறையாக மாலை ஐந்து மணிக்கு சந்தைவெளிக்குச் சென்று அங்குப் பணிக்காகக் காத்திருப்போரை அழைத்து, அவரது தோட்டத்தில் வேலையில் அமர்த்துகின்றார். இறைவனுக்கு எதுவும் தாமதமில்லை. மிகவும் தாமதமான நேரங்களில் கூட அவர் நம்மைத் தேடிவரத் தயங்குவதில்லை. நமது வாழ்க்கையின் கடைசி ஒளி மங்கும் வேளையிலும், இறைவன் நம்மைத் தேடி வருகின்றார். அவரது இறையாட்சியின் திராட்சைத் தோட்டத்தில் அனைவருக்கும் உரிமையும் கடமையும் உண்டு. நமது உழைப்பால், உடனிருப்பால் அதனை இன்னும் வளமையாக்குவோம். எவரும் அவரது அன்பிலிருந்து, பார்வையிலிருந்து தொலைவில் இல்லை. 

நம் உடன் உழைப்பாளர்களை மதிப்போம்:  நமது உழைப்பாளர்களை மாண்புடனும் அக்கறையுடனும், அவர்களின் தேவைகளை உணர்ந்து, குடும்பச் சூழ்நிலை அறிந்து, அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றைச் செய்திட மறந்திட வேண்டாம். இறைவன் நம்மிடம் தாராள உள்ளத்தினை, அருளினை வழங்குவது போன்று, நாமும் நம் சகோதர உடன் உழைப்பாளர்கள் மற்றும் அவர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்களின் தேவைகளைக் கண்முன் கொண்டு அவர்களின் தேவைக்கேற்ப தாராளமாய் வழங்குவோம். “வறியவரும், எளியவருமான கூலியாளர்கள், உன் இனத்தவராயினும் சரி, உன் நகர்வாயிலுக்குள் உள்ள அந்நியராயினும் சரி, அவரைக் கொடுமைப்படுத்தாதே. அவரது கூலியை அந்தந்த நாளில் கொடுத்து விடு. கதிரவன் மறையுமுன்னே கொடு. ஏனெனில் அவர் வறியவராய் இருப்பதால், அவரது பிழைப்பு அதில் அடங்கியுள்ளது” (இச 24:14-15) என்னும் இறைவார்த்தையை நினைவில் கொள்வோம். பிழைப்பிற்காக உழைக்கும், உழைப்பாளர்களின் உயிரை உறிஞ்ச வேண்டாம். உள்ளுணர்வு கொண்டு, உளமார மதித்து, அவர்களின் உழைப்பை, உணர்வை, உயர்த்திப் பிடிப்போம்.