ஆன்மிகம்

புனிதர் பட்டத்திற்கான நடைமுறை தொடங்கும் வேளையில், இவரது வாழ்வையும் ஆன்மிக மரபையும் நினைவுகூர்தல்

அருள்தந்தை டி.எஸ். அமலோற்பவதாஸ் இறை ஊழியராகத் திரு அவையின் முறைப்படி அறிவிக்கப்படும் இவ்வேளையில், இவரது வாழ்வை நன்றியுடன் நினைவுகூரவும், இறைவேண்டலில் ஆழமாக ஈடுபடவும் திரு அவை அழைப்பு விடுக்கிறது. இவரது பணிவாழ்வு, நற்பண்புகள், புனித வாழ்வு குறித்த மக்களின் நம்பிக்கை ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து தெளியும் பயணத்தின் தொடக்கமாக இந்நிகழ்வு அமைகிறது. இவரது சாதனைகளைக் கடந்து, இவரது பணியைத் தாங்கிய இறைநம்பிக்கையையும், இந்தியத் திரு அவைக்கு அளித்துள்ள ஆன்மிக மரபையும் சிந்திக்க இது நம்மை அழைக்கிறது.

அன்போடு ‘அருள்தந்தை அமலோர்’ என்று அழைக்கப்பட்ட இவர், திரு அவையின் மறுமலர்ச்சியை ஓர் ஆன்மிகப் பொறுப்பாகக் கருதினார். போதனை, வழிபாடு, மேய்ப்புப்பணி ஆகியவற்றில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், கிறிஸ்துவை நோக்கிய உள்ளார்ந்த மனமாற்றத்திலிருந்து மலரவேண்டும் என்று நம்பினார். தனது பணிக்காலம் முழுவதும் இறையியல் சிந்தனையையும் மேய்ப்புப் பணியையும் இணைக்க முயன்றார். நற்செய்திக்கும் தான் வாழும் மக்களின் வாழ்வுக்கும் செவிசாய்க்கும் திரு அவையை உருவாக்க உழைத்தார்.

குருத்துவ அழைப்பின் வேர்கள்

1932, ஜூன் 15 அன்று, புதுச்சேரி உயர்மறைமாவட்டத்தைச் சேர்ந்த தமிழ்நாட்டின் கல்லேரியில் அமலோற்பவதாஸ் பிறந்தார். தமிழ் மொழி, பண்பாடு, கிறித்தவ நம்பிக்கை ஆகியவற்றில் வேரூன்றிய ஒரு பெரிய கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தில் வளர்ந்தார். இவரது பெற்றோர் துரைசாமி சிமியோனும் அன்னமரியும் தங்களது பன்னிரண்டு பிள்ளைகளையும் திரு அவையின் வாழ்வுக்கேற்ப வளர்த்தனர். இவரது மூத்த சகோதரர் டி.எஸ். லூர்துசாமியும் அருள்பணியாளராகி, பின்னர் கர்தினாலாக உயர்ந்தார்.

திண்டிவனம் மற்றும் கடலூரில் பள்ளிக் கல்வியை முடித்த அமலோர், பெங்களூரிலுள்ள புனித பேதுரு குருமடத்தில் குருத்துவப் பயிற்சியைத் தொடர்ந்தார். உடல்நலக் குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும், சிறந்த மாணவராகத் திகழ்ந்தார். தமிழில் சிறுநூல்களை வெளியிடத் தொடங்கியதுடன், உடன் பயின்ற குருமாணவர்களின் படிப்பிற்கும் உதவினார். பின்னாளில் இவர் ஆற்றவிருந்த கற்பித்தல் மற்றும் கருத்துகளைப் பகிரும் பணிகளுக்கு இவை முன்னோடியாக அமைந்தன.

திருத்தந்தை 23-ஆம் யோவான், இரண்டாம் வத்திக்கான் பொதுச்சங்கத்தை அறிவித்த அதே ஆண்டில், 1959, ஏப்ரல் 12 அன்று குருவாகத் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார். திண்டிவனத்தின் மண்டல மறைக்கல்வி மையத்தில் இவருக்கு வழங்கப்பட்ட முதல் பணி, அருள்பணியாளர்கள், துறவியர், ஆசிரியர்கள், மறைக்கல்விப் பணியாளர்கள் ஆகியோருக்குப் பயிற்சியளிப்பதாக அமைந்தது. திருவிவிலியம் மற்றும் திருவழிபாட்டைக் கற்பித்ததும், மேய்ப்புப்பணிப் பயிற்சிகளை ஏற்பாடு செய்ததும், பல்வேறு சமூகங்களுக்குள் இறைநம்பிக்கையைப் பகிர்வதற்கான நடைமுறை அனுபவத்தை இவருக்கு அளித்தன.

இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தால் வடிவமைக்கப்பட்ட வாழ்வு

1962-ஆம் ஆண்டில், மறைக்கல்வி மற்றும் இறையியலில் மேற்படிப்பிற்காக அருள்தந்தை அமலோர், பாரிசிலுள்ள கத்தோலிக்கக் கல்வி நிறுவனத்திற்குச் சென்றார். இவர் வெளிநாட்டில் பயின்ற ஆண்டுகளில்தான் இரண்டாம் வத்திக்கான் பொதுச்சங்கமும் நடைபெற்றது. உரோமைக்குச் சென்றபோது, சங்கத்தில் பங்கேற்ற இந்திய ஆயர்களைச் சந்தித்து, அவர்கள் ஆராய்ந்து வந்த கருத்துகள் குறித்து உரையாடும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். சங்கத்தின் தொலைநோக்கு இவரது பணிக்கு நிலையான உந்துதலாக அமைந்தது.

இந்தியாவில் திரு அவையின் பணி மற்றும் பயனுள்ள நற்செய்தி அறிவிப்பிற்குத் தேவையான சூழல்கள் ஆகியவற்றை இவரது ஆய்வுகள் ஆராய்ந்தன. திரு அவைக்குள்ளேயே உள்ளார்ந்த மனமாற்றம் தேவை என்பதை வலியுறுத்தினார். நற்செய்தியை நம்பகத்தன்மையுடன் அறிவிக்க, கிறித்தவர்கள் தாங்கள் அறிக்கையிடும் இறைநம்பிக்கையைத் தங்கள் வாழ்வில் வெளிப்படுத்தும் சமூகமாக மாற வேண்டும் என்று கருதினார்.

இந்தியா திரும்பியதும், விரியூரிலுள்ள அடைக்கல அன்னை பங்கிலும், அதைச் சுற்றியுள்ள பல கிராமங்களிலும் பணியாற்றினார். தான் கற்றவற்றைப் பங்கு மக்களின் வாழ்வோடு இணைத்தார். இறைவனைச் சந்திக்கவும், தங்களைச் சுற்றியுள்ள தேவைகளுக்குப் பதிலளிக்கவும் இறையியல் மக்களுக்கு உதவவேண்டும் என்ற இவரது உறுதியை இந்த அனுபவம் மேலும் வலுப்படுத்தியது. பின்னாளில், இவரது பணிகளை வழிநடத்திய அடிப்படை நம்பிக்கையாக இது அமைந்தது.

இறைநம்பிக்கையில் புதுப்பிக்கப்படும் திரு அவை

1967-ஆம் ஆண்டில் பெங்களூரில் தொடங்கப்பட்ட தேசிய மேய்ப்புப்பணி மையத்தின் நிறுவுநர் இயக்குநராக அருள்தந்தை அமலோர் பொறுப்பேற்றார். பின்னர் இம்மையம் தேசிய விவிலிய மறைக்கல்வி திருவழிபாட்டு மையமாக வளர்ந்து, NBCLC என்ற பெயரில் பரவலாக அறியப்பட்டது. இந்திய ஆயர்களின் முயற்சியால் நிறுவப்பட்ட இம்மையம், பொதுச்சங்கத்தின் மறுமலர்ச்சியை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான முக்கியக் கருவியாக விளங்கியது.

பயிற்சிகள், கருத்தரங்குகள், வெளியீடுகள் ஆகியவற்றின் வழியாக திருவிவிலியம், இறைநம்பிக்கை வளர்ப்பு, திருவழிபாடு குறித்த புரிதலை ஆழப்படுத்த அருள்பணியாளர்கள், துறவியர், பொதுநிலையினர் ஆகியோருக்கு இம்மையம் உதவியது. அமலோரின் தலைமையில் இப்பணிகள் இந்தியக் கிறித்தவ ஆன்மிகம், உரையாடல், சமூகப் பொறுப்பு ஆகியவற்றுடன் நெருங்கி இணைந்தன. மையத்தின் முதல் 15 ஆண்டுகளில் 25,000-க்கும் மேற்பட்டோர் அதன் பயிற்சிகளில் பங்கேற்றதாக மூல ஆய்வுக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது.

‘Word and Worship’ இதழின் ஆசிரியராகவும் இவர் இப்பணியைப் பரந்த வாசகர் வட்டத்திற்குக் கொண்டு சென்றார். இறையியல் கருத்துகளை மேய்ப்புப்பணிக்குப் பயனுள்ளவையாக மாற்றுவது இவரது சிறப்பாக இருந்தது. திரு அவையின் பணியில் தங்களுக்குரிய இடத்தை உணர பொதுநிலையினரை ஊக்குவித்தார். பிறரிடம் மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்த விரும்பும் பணியாளர்கள், முதலில் தாங்களே அம்மறுமலர்ச்சியை அனுபவிக்கவேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். இவரது பணி இந்தியாவையும் கடந்து உலக அளவில் விரிந்தது. 1974-ஆம் ஆண்டு நற்செய்தி அறிவிப்பு குறித்த உலக ஆயர்கள் மாமன்றத்தின் சிறப்புச் செயலர்களில் ஒருவராக இவர் நியமிக்கப்பட்டார்.

இந்திய மண்ணில் வேரூன்றும் நற்செய்தி

அருள்தந்தை அமலோரின் முக்கிய அக்கறைகளில் ஒன்று பண்பாட்டுமயமாக்கல். ஒரு மக்களின் பண்பாட்டில் நற்செய்தி வேரூன்றி, அவர்களது வாழ்வை வடிவமைக்கும் செயல்முறையே இது. இயேசு கிறிஸ்துவை மையமாகக் கொண்டிருப்பதுடன், இந்திய மக்களின் உள்ளங்களோடு இயல்பாகப் பேசக்கூடிய கிறித்தவ இறைவேண்டல், திருவழிபாடு, இறைநம்பிக்கை வெளிப்பாடுகள் ஆகியவற்றை இவர் நாடினார்.

இவரது பார்வையில் இது வெளிப்புற மாற்றங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றாக இருந்தது. தங்களது இறைநம்பிக்கை, மொழி, மரபுகள், உறவுகள், இறை அனுபவம் ஆகியவை எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை என்பதைப் பற்றிக் கிறித்தவர்கள் சிந்திக்க வேண்டியிருந்தது. ஆழமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, வாழ்வில் உண்மையாக வெளிப்படும் இறைநம்பிக்கையை திரு அவையின் வாழ்வு வெளிப்படுத்தவேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.

இப்பணி பாராட்டுகளோடு சேர்த்து கருத்து வேறுபாடுகளையும் எதிர்கொண்டது. ஒரு குறிப்பிட்ட பண்பாட்டுச் சூழலில் நற்செய்தி புரிந்துகொள்ளப்படவேண்டும் என்று முயலும்போது தேவைப்படும் பொறுமையையும் துணிவையும் இவரது அனுபவம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

உரையாடலும் செப வாழ்வும்

இந்தியாவின் ஆன்மிக மரபு குறித்த அருள்தந்தை அமலோரின் அக்கறை, கல்விப்பணியிலும் தியான வாழ்விலும் வெளிப்பட்டது. 1979-ஆம் ஆண்டில் மைசூர் பல்கலைக்கழகத்தில் கிறித்தவ ஆய்வுக்கான இருக்கையை நிறுவினார். அது 1981-ஆம் ஆண்டில் கிறித்தவத் துறையாக வளர்ந்தது. பல்வேறு சமய மற்றும் பண்பாட்டுப் பின்னணிகளைச் சார்ந்தவர்கள் ஆய்வு செய்யவும், கருத்துகளைப் பரிமாறிக்கொள்ளவும் அது வாய்ப்பளித்தது.

1979-ஆம் ஆண்டில் மைசூரில் அஞ்சலி ஆசிரமத்தையும் இவர் நிறுவினார். அங்கு இவரது இறையியல் பார்வையானது இறைவேண்டல், உள்ளார்ந்த ஆன்மிக வாழ்வு, ஆன்மிக வழிகாட்டுதல் ஆகியவற்றுடன் இணைந்தது. ஆழமான இறையனுபவத்தை நாடியவர்கள் ஆலோசனைக்கும் ஆதரவுக்கும் ஆசிரமத்திற்கு வந்தனர். அமைதி, தியானம், கவனமுடன் செவிமடுத்தல் ஆகியவை இறைநம்பிக்கையைப் பற்றிய கல்வியை எவ்வாறு வளப்படுத்த முடியும் என்பதை இவரது பணி எடுத்துக்காட்டியது.

உரையாடலுக்கான இவரது திறந்த மனப்பான்மை, இயேசு கிறிஸ்துவின் தனித்துவமான மீட்புப் பணியில் இவர் கொண்டிருந்த உறுதிப்பாட்டுடன் இணைந்திருந்தது. பிற சமயத்தினரை மரியாதையுடனும், அவர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் விருப்பத்துடனும் அணுகினார். பன்முகச் சமூகத்தில் நல்லிணக்கத்தை வளர்க்க இறைநம்பிக்கையாளர்கள் எவ்வாறு பங்களிக்க முடியும் என்பதற்கான வழிகளைத் தேடினார்.

பணியில் வெளிப்படும் நம்பிக்கை

அருள்தந்தை அமலோரின் புதுப்பித்தல் குறித்த பார்வையில் சமூக நீதியும் இடம்பெற்றிருந்தது. தலித் மக்கள், பழங்குடியினர் உள்ளிட்ட ஏழைகள் மற்றும் விளிம்புநிலையில் வாழ்வோர் மீதான அக்கறை, திரு அவையின் பணி குறித்த இவரது புரிதலின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. பெண்களின் மாண்பு, மனித உரிமைகள், சமூகத்தின்மீது கிறித்தவர்கள் கொண்டுள்ள பொறுப்புகள் ஆகியவற்றை இவரும் இவரது உடன் பணியாளர்களும் தங்கள் பணிகளில் கவனத்தில் கொண்டனர்.

இப்பார்வையில், இறைவேண்டலும் சேவையும் நெருங்கிய தொடர்புடையவை. இறைவனுடனான சந்திப்பு, பிறர்மீது நாம் கொண்டுள்ள அக்கறையை ஆழப்படுத்தவேண்டும். குறிப்பாக, எளிதில் கவனிக்கப்படாமல் விடப்படும் துயரங்களை அனுபவிப்பவர்கள்மீது நமது கவனம் அதிகரிக்கவேண்டும்; தாங்கள் போதிக்கும் இரக்கத்தையும் நீதியையும் கிறித்தவச் சமூகங்கள் வாழ்வில் கடைப்பிடிக்கும் போது, திரு அவையின் நற்செய்தி அறிவிப்பு மேலும் நம்பகத்தன்மை பெறுகிறது.

1990, மே 25 அன்று கார் விபத்தைத் தொடர்ந்து அருள்தந்தை அமலோர் இறைவனடி சேர்ந்தார். மிகுந்த ஆற்றலுடன் இவர் ஆற்றிய பணி இவரது இறப்புடன் முடிவுற்றாலும், இவர் நிறுவிய நிறுவனங்கள், உருவாக்கிய பணியாளர்கள்,  இவரது பணியால் ஊக்கம் பெற்ற இறையியல் சிந்தனைகள் ஆகியவற்றின் வழியாக இவரது தாக்கம் தொடர்ந்தது. மூலக்கட்டுரையில் இடம்பெறும் பிற்கால அஞ்சலியுரையில், பேராயர் பெர்னார்ட் மோராஸ் இவரை ‘ஓர் இந்தியக் கிறித்தவ இறைவாக்கினர்’ என்று வர்ணித்தார்.

அருள்தந்தை அமலோர் இறை ஊழியராக அறிவிக்கப்படுவது, இந்நினைவுகூரலுக்கு ஒரு தனித்துவமான ஆன்மிகப் பொருளை அளிக்கிறது. இந்நிலை இவரது புனிதத்தன்மை குறித்த திரு அவையின் இறுதித் தீர்ப்பை முன்கூட்டியே அறிவிப்பதல்ல; இவரது புனிதர் பட்டத்திற்கான நடைமுறை, திரு அவையின் கவனமான ஆய்வின் வழியாகத் தொடரும் வேளையில், இறைமக்களை இறை வேண்டல் செய்ய அழைக்கிறது. இவரது பணிக்கான நன்றியுணர்வு, பொறுமை, பணிவு, இறைநம்பிக்கை ஆகியவற்றுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும்.

இன்றைய கிறித்தவர்களுக்கு இவரது வாழ்வு ஆழமாகச் சிந்திக்கத் தூண்டும் அழைப்பை விடுக்கிறது. திருவிவிலிய அறிவை நாம் ஆழப்படுத்தலாம்; வழிபாட்டில் இன்னும் முழுமையாகப் பங்கேற்கலாம்; நமது அயலாரை மதித்து, தேவையில் இருப்போரைக் கவனிக்கலாம். உண்மையான சேவைக்கு ஊற்றாக அமையும் இறைவேண்டலுடன் கூடிய செவிமடுத்தலுக்கும் இடமளிக்கலாம். அன்றாட வாழ்வின் மையத்தில் நற்செய்தியைக் கொண்டுவர முயன்ற ஓர் அருள்பணியாளரை மதிப்பதற்கான பொருளுள்ள வழிகள் இவையே.

இந்த அறிவிப்பிற்காக நாம் ஒன்றுகூடும் வேளையில், நமது நினைவுகூரல் இறைவேண்டலாக மாறட்டும். இவரது புனிதர் பட்டத்திற்கான பணியில் பொறுப்பேற்றுள்ள அனைவரையும் இறைவன் வழிநடத்துவாராக. அருள்தந்தை அமலோரின் வாழ்வுச் சான்று, கிறிஸ்துவின்மீதும் அவரது திரு அவையின்மீதும் நம்மில் புதுப்பிக்கப்பட்ட அன்பைத் தூண்டுவதாக. இறைவனின் திருவுளமாயின், இவரது புனிதத்தன்மை திரு அவையால் அங்கீகரிக்கப்படுவதாக. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இவர் பகிர்ந்த ஆன்மிக மரபு, நம்பிக்கையில் நாம் வளரவும், நமது சொந்த வாழ்வில் கிறிஸ்துவின் அன்பை வெளிப்படுத்தவும் உதவுவதாக.

இரண்டு காலங்கள், ஒரே தேடல்: 13-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர் புனித பிரான்சிஸ் அசிசி. 21-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழும் நாம் ‘Gen Z’ தலைமுறையினர். பிரான்சிஸ் வாழ்ந்த காலத்தில் ஸ்மார்ட்போன், இணைய தளம், சமூக ஊடகம், செயற்கை நுண்ணறிவு என எதுவும் இல்லை. ஆனால், இன்றைய ‘Gen Z’ இளம் தலைமுறையினர், டிஜிட்டல் உலகம், சமூக ஊடகம், உடனடித் தகவல் பரிமாற்றம் ஆகியவற்றின் நடுவில் வாழ்கின்றனர். இருவருக்கும் காலம் வேறுபட்டாலும், மனிதனின் அடிப்படைத் தேடல்கள் ஒன்றாகவே இருக்கின்றன. இந்தத் தேடலின் அடிப்படைக் கேள்விகளான ‘நான் யார்?’, ‘என் வாழ்க்கையின் பொருள் என்ன?’, ‘நான் ஏன் பிறந்தேன்?’, ‘உண்மையான மகிழ்ச்சி எங்கே?’  போன்ற கேள்விகளுக்கு புனித பிரான்சிஸின் வாழ்க்கை ஆழமான பதிலைக் கொடுக்கின்றது.

பேசுவதைக் காட்டிலும் வாழ்வது - உண்மைத் தன்மையின் மனிதர்: புனித பிரான்சிஸின் மிகப்பெரிய சிறப்புகளில் ஒன்று அவரது உண்மைத்தன்மை. இவர் நற்செய்தியைப் பற்றி வெறுமனே பேசவில்லை; நற்செய்தியையே தன் வாழ்க்கையாக வாழ்ந்தார். பிரான்சிஸ், “கடவுள் எனக்குச் சில சகோதரர்களைத் தந்தார்; யாரும் நான் எப்படி வாழவேண்டும் என எனக்குக் கற்றுத்தரவில்லை. உன்னதரான ஆண்டவரே நான் நற்செய்தியின்படி வாழவேண்டும் எனக்  கற்பித்தார்” எனக் கூறுகின்றார். பிரான்சிஸ் உண்மையைத் தேடி அலைந்தார், கண்டுபிடித்தார், உண்மையை வாழ்வாக்கினார்.

இன்றைய ‘Gen Z’ தலைமுறை, ‘உண்மையா... அது என்ன?’ எனக் கேள்வி எழுப்பும் தலைமுறை. போலித்தனத்தை எளிதில் அடையாளம் காணும் தலைமுறை. போலியெனத் தெரிந்தும் உண்மைத்தன்மையை மறுக்கும் தலைமுறை. சமூக ஊடகங்களில் ஒரு முகமும், உண்மையான வாழ்க்கையில் வேறொரு முகமுமாக உள்ளது.

இன்றைய உலகில் புகைப்படங்களை ‘filter’ செய்து அழகாக்கலாம்; சமூக ஊடகப் பக்கங்களை அழகாக வடிவமைக்கலாம்; ஆனால், கடவுளுக்கு முன்பாக நாம் ‘filter’ இல்லாத மனிதர்களாக, உண்மையான மனிதர்களாக வாழவேண்டும். இந்த உண்மையான முக வாழ்க்கையை வாழ்ந்து நமக்கு முன்னுதாரணமாக இருக்கின்றார் பிரான்சிஸ். நாம் பேசுவதைக் காட்டிலும் வாழ்ந்து காட்டுவதே நமது உண்மையான அடையாளம்.

‘Likes’-லிருந்து ‘Love’ நோக்கி: ‘Gen Z’ சமூக ஊடகங்களுடன் பிறந்து வளரும் தலைமுறை. ஆயிரக்கணக்கான followers இருக்கலாம்; நூற்றுக்கணக்கான friends இருக்கலாம். ஆனால், சில நேரங்களில் உள்ளுக்குள் தனிமையோடு வாழும் நிலையும் இருக்கின்றது. மனம் விட்டுப் பேச ஓர் உறவுகூட இல்லாத நிலை; நம்பி மனத்தில் உள்ள கருத்துகளைக் கூற முடியாத ஒரு சமூகம். Love இருக்கின்றது; நம்பிக்கையில்லை. Likes இருக்கின்றன; Trust இல்லை.

ஆனால், புனித பிரான்சிஸ் வேறோர் உறவை நமக்குக் கற்றுக் கொடுக்கிறார். சகோதரத்துவம் மற்றும் அன்பு என்ற உறவு. அவர் படைப்புகள் அனைத்தையும் ‘சகோதரர்-சகோதரி’என்று அழைத்தார். ஏனெனில், ஒவ்வொரு படைப்பிலும் கடவுளின் சாயலைக் கண்டார். ஒவ்வொரு மனிதரையும் கடவுளின் கொடையாகவே கருதினார். இன்றைய ‘Gen Z’ தலைமுறையினர் தம்மிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கவேண்டும்: ‘எத்தனை பேர் என்னை Like செய்கிறார்கள்?’ என்பதற்குப் பதிலாக, ‘நான் எத்தனை பேரை உண்மையாக நேசிக்கிறேன்?’ இதுவே Likes-லிருந்து Love-க்குச் செல்லும் பயணம்.

Digital Noise-லிருந்து Divine Silence நோக்கி: புனித பிரான்சிஸ் அமைதியையும் செபத்தையும் நேசித்தார். ஆனால், Gen Z வாழும் உலகில் Notification, Message, Reel, Video, Comment, Like என்று தொடர்ந்து சத்தம் நிறைந்திருக்கிறது. பிரச்சினை technology-யில் இல்லை; technology நம்மை ஆட்கொள்வதே பிரச்சினை. எனவே, இளையோருக்கு Digital Silence தேவை. ஒவ்வொரு நாளும் சில நிமிடங்களாவது Phone இல்லாமல் அமைதியாக இருக்கவேண்டும்;  கடவுளோடு பேசவேண்டும்; நம்முடைய உள்ளத்தைக் கேட்கவேண்டும்; இயற்கையை இரசிக்கவேண்டும்; மற்றவர்களுடன் நேரடியாக உரையாடவேண்டும். புனித பிரான்சிஸ் இன்று வாழ்ந்திருந்தால் அவர் கேட்கக்கூடிய கேள்வி: “நீ கடைசியாக எப்போது phone-ஐ பார்க்காமல் கடவுளைப் பார்த்தாய்?” இந்தக் கேள்விக்கானப் பதில் இருக்கிறதா உங்களிடம்?

நம் ஆண்டவரின் தாயான மரியா மீது அசிசியார் கொண்டிருந்த பக்தியும் பற்றுதலும் வியந்து போற்றும் வண்ணம் மிகவும் ஆழமானது.

செலானோ தாமஸ் பார்வையில்: இயேசுவின் தாய்மீது பிரான்சிஸ் கொண்டிருந்த அன்பைக் குறித்து  செலானோ தாமஸ், “அது வருணிக்க முடியாதது; ஏனெனில், அவரே மகத்துவம் மிகுந்த ஆண்டவரை நமது சகோதரர் ஆக்கினார்” என்கிறார். புனிதர் பிரான்சிஸ் மரியன்னையைப் புகழ்ந்து எழுதிய செபங்களையும் இறைப்புகழ்ச்சிகளையும் சுட்டிக்காட்டுகின்ற செலானோ, இவ்வுலகில் பிரான்சிஸ் தனது அனைத்துத் துறவறச் சகோதரத் துறவிகளையும் அன்னையின் பாதுகாவலில் ஒப்புக்கொடுத்து, அவரையே தன் சபையின் அடைக்கலமாக ஏற்றுக்கொண்டார் என்று பதிவுசெய்கிறார் .

பிரான்சிஸ் எழுதிய மரியன்னை வணக்கம்: பிரான்சிஸ் எழுதிய மரியன்னை வணக்கத்தில், ‘அன்னை மரியை விண்ணகத் தந்தையால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு திருநிலைப்படுத்தப்பட்டவர்’ என்று குறிப்பிடுகிறார். ‘மாதே வாழ்க! தூய அரசியே! மரியே! கடவுளின் தூய மரியே! நீரே திரு அவையாய் விளங்கும் கன்னியும், விண்ணகத்தில் உள்ள அதிதூய தந்தையால் தேர்ந்துகொள்ளப்பட்டவரும் அவரது பிரியமுள்ள அதிதூய மகனுடனும் தேற்றரவாளரான தூய ஆவியானவருடனும் தந்தையால் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டவரும் ஆவீர்!! உம்மில் நிறைவான அருள் அனைத்தும் நலன்கள் அனைத்தும் இருந்தன, இருக்கவும் செய்கின்றன. நம்பிக்கையாளர்கள் நம்பிக்கையற்ற நிலையிலிருந்து கடவுளுக்கு நம்பிக்கைக்குரியவராய் மாறிட தூய ஆவியாரின் அருளாலும் ஒளியாலும் அவர்களது உள்ளங்களில் ஊற்றப்பட்ட அனைத்து தூய புண்ணியங்களே வாழ்க!’ என்று மரியாவை இறைவனின் அருளைப் பெற்றவராகவும், அவரது பிரசன்னத்தில் வாழ்பவராகவும் உருவகித்துப் போற்றுகிறார்.

பாடுகளின் கட்டளை செபத்தின் முன் மொழி: பிரான்சிஸ் எழுதிய செபத்தின் முன்மொழி: ‘தூய கன்னி மரியே! பெண்களுக்குள் உம்மைப் போல் பிறந்தவர் உலகத்தில் எவரும் இல்லை. அதி உன்னதரும், மேலான அரசரும், விண்ணகத் தந்தையுமானவரின் மகளும், பணிப்பெண்ணும் நீரே. மிகவும் தூய ஆண்டவரான இயேசு கிறிஸ்துவின் தாயும் நீரே. …மிகவும் தூய்மையான உமது அன்பார்ந்த மகனிடம் எங்களுக்காக மன்றாடும்’ என்று அமைகிறது.

போர்சியுங்குலா-வானதூதர்களின் அரசி ஆலயம்: இத்தாலியின் சுபாசியோ மலையில் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட ஆசிர்வாதப்பர் சபைக்குச் சொந்தமான சிற்றாலயம் பிரான்சிஸின் இளமைக் காலத்தில் பழுதுபட்டிருந்தது. அது 1208-1209-களில் பிரான்சிஸால் புதுப்பிக்கப்பட்டது. பிரான்சிஸ் தனது தொடக்க காலத் துறவறச் சகோதரர்களுடன் இங்குதான் தங்கினார். இந்த இடம் ‘போர்சியுங்குலா வானதூதர்களின் அரசி ஆலயம்’ என அழைக்கப்பட்டது. இந்த இடம் வளரும் பக்திச் சுவாலக சபையின் தாய்வீடாகவும், எளிய துறவிகளின் அடைக்கலமாகவும், பாதுகாக்கும் அரியணையாகவும் இருந்தது.

போர்சியுங்குலா பரிபூரண பலன்: புனித பிரான்சிஸ் வானதூதர்களின் அரசி ஆலயத்தில் செபிக்கும்போது வானதூதர்கள் சூழ இயேசுவும் அவரது தாயும் காட்சி கொடுத்தனர். அவ்வேளையில் அன்னை மரியின் அரவணைப்பையும், நம் ஆண்டவரின் அருள் ஆசியையும் ஒருசேரப் பெற்று மகிழ்ந்தார். அந்த ஆன்மிக அனுபவத்தின் பொருட்டு, அதே அருள் பலன் அவ்வாலயத்தில்  வந்து  செபிக்கும் அனைவருக்கும் கிடைக்க வேண்டுமென அசிசியார் விரும்பினார். எனவே, அப்போதைய திருத்தந்தை மூன்றாம் ஹொனோரியஸிடம் வேண்டுகோள் விடுத்து, இந்த ஆலயத்தில் வந்து செபிப்போருக்காகப் பரிபூரணப் பலனைப் பெற்று வந்தார். எனவே, இந்த ஆலயத்தைச் சந்தித்து, பாவங்களுக்கு மனம் வருந்தி, ஒப்புரவு அருளடையாளம் பெற்றுச் செபிப்பவர்களுக்குத் திருத்தந்தை வழங்கும் பரிபூரணப் பலன் எக்காலத்திற்கும் உரியது என்பது மரபாகும்.

பிரான்சிஸின் மரணம்: புனித பிரான்சிஸ் இறப்பதற்கு முன்னதாகத் தனது சகோதரார்களிடம் தன்னை போர்சியுங்குலா சிற்றாலயத்திற்குக் கொண்டு செல்லக்  கேட்டுகொண்டார். அங்கே சென்றதும் கடும் குளிரையும் பொருட்படுத்தாமல் தன்னை வெறும் தரையில் கிடத்துமாறு கேட்டுக்கொண்டார். மனமாற்றத்தின்போது அந்த ஆலயத்தைப் புதுப்பித்து மகிழ்ந்தவர், அந்த அன்னையின் அரவணைப்பிலேயே அவ்வாலயத்தில் தனது சுவாசத்தை நிறுத்தினார். இவ்வாறு ஒரு குழந்தை தன் வாழ்வின் வளர்ச்சிக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் எவ்வாறு தன் தாயை அடிப்படையாகவும் ஆதாரமாகவும் கொண்டிருக்குமோ, அதுபோலவே அன்னை மரியாவோடு பிரான்சிஸ் தன் வாழ்வின் எல்லாச் சூழல்களிலும் தன்னை முழுமையாக இணைத்துக்கொண்டார்.

பொதுநிலையினரில் சாதாரண நம்பிக்கையாளராகவும், ஏழ்மையின் காதலனாகவும், கடவுளுக்காகச் சொத்தையும் உறவையும் துறந்த ‘முட்டாளாகவும்’ இருந்த பிரான்சிஸ், கத்தோலிக்கத் திரு அவையில் பிரச்சினைகள் தலைதூக்கி இருந்த காலத்தில் ஒரு துறவற சபையைத் தொடங்கியது கடவுளால் மட்டுமே சாத்தியமான ஒரு செயல். 

பொதுநிலையினரை புனித பாதையில் திரு அவையின் வழியாகச் சிலுவையில் அறையப்பட்டவருமான கிறிஸ்துவிடம் ஈர்த்து வருவதற்காகவே கடவுள் பிரான்சிசைத் தூண்டி விட்டார். இதற்காகவே இயேசு பிரான்சிசை அழைத்தார், தயார் செய்தார், வழிநடத்தினார். பிரான்சிசும் அன்னை மரியாவைப்போல, சோதனைக் காலங்களிலும், ஆன்மிக வறட்சியின் காலங்களிலும் முன்வைத்த காலை ஒருபோதும் பின்வைக்கவில்லை.

பிரான்சிசைப் பொறுத்தவரை நம்பிக்கையாளர்கள் அனைவரும் இந்த உலகில் பாவமன்னிப்புக் கோருபவர்கள். மனம் மாறிய வாழ்க்கையை மடத்திற்குப் போகாமல், இருக்கின்ற இடத்திலேயே வாழப் பொதுநிலையினரை பிரான்சிஸ் அழைக்கின்றார். இவர் பொதுநிலையினருக்கு எழுதிய மடலில் ‘கடவுளையும் அயலானையும் அன்பு செய்யவும், மனம் மாறிய வாழ்க்கையை வாழவும், தீய பழக்கங்களையும் பாவங்களையும் வெறுக்கவும், இயேசுவின் திரு உடலையும் திரு இரத்தத்தையும் திருப்பலியின் மூலமாகப் பெற்றுக்கொள்ளவும், மூவொரு இறைவன் வாழும் கோவிலாக இருங்கள்’ என்று வலியுறுத்துகின்றார்.  

25 வருடங்கள் பாவத்தில் ஊறிப் போய் கிடந்த பிரான்சிசின் மனத்தை, கடவுள் பக்கம் திருப்பி புனிதத்தில் வளர வைத்த பக்தி முயற்சிகள் பின்வருமாறு: நமது போராட்டங்களில் நம்மைப் பாதுகாப்பவர்களான தேவதூதர்கள் குறிப்பாக, அதிதூதரான புனித மிக்கேல் தூதர், நம்பிக்கையற்ற நிலையிலிருந்து நம்பிக்கைக்கு நம்மை வழி நடத்துகின்ற அன்னை மரியா, ஏழ்மையான மற்றும் தாழ்மையான குழந்தை இயேசு குறிப்பாக, கிறிஸ்துமஸ் காலத்தில் கொல்லப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டியின் திரு உடல்-திரு இரத்தம், இறைவனுக்குச் சாட்சி பகர்ந்த புனிதர்களின் வல்லமை மிக்க திருப்பண்டங்கள், பாவத்தையும் சாத்தானையும் வெல்லும் சிலுவை... இவை அனைத்தும் ஆவியின் அருள்பொழிவிலும் புனிதத்திலும் நிலைத்து நிற்க உறுதுணையாக இருந்தன.

13-ஆம் நூற்றாண்டில் பொதுநிலையினர் மத்தியில் அதிகமாக மத விரோதக் கொள்கைகள் இருந்த காலகட்டத்தில், திருத்தந்தை 9-ஆம் கிரகோரி செலானோவைச் சேர்ந்த தாமஸ் என்பவரிடம் பொதுநிலையினருக்காக புனித பிரான்சிசின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதக் கூற, அவரும் 1230-இல் முடிக்கின்றார். அவரது சிந்தனைக்குரிய எழுத்துகளில், பிரான்சிசைப் புனிதராக்கிய ஆறு செய்திகளை செராபினின் ஆறு இறக்கைகளோடு தொடர்புபடுத்தி முன்வைக்கிறார். செராபினின் தலையை மூடியவாறு இருந்த இறக்கைகள் தூய நோக்கத்தையும், நேர்மையான நடத்தையையும் குறிக்கின்றன. மற்ற இரண்டு பறப்பதற்கான இறக்கைகளும் ஆன்மாவுக்கு இறைவார்த்தையை உணவாகக் கொடுப்பதையும் உடலுக்குத் தேவையானவற்றைக் கொடுப்பதையும் குறிக்கின்றன. இடுப்புக்குக் கீழே உடலை மூடியவாறு இருந்த இரண்டு இறக்கைகளும் பாவம் செய்யும்பொழுது இருக்க வேணடிய மனவருத்தத்தையும் பாவ அறிக்கையிடுவதையும் குறிக்கின்றன. இவை உங்களையும் புனிதராக்கும்!

தூய நோக்கம் இருந்தால் நம் செயல்கள் நேர்மையானதாகவும் நேரடியாகவும் இருக்கும். ஒளிவு மறைவுகள் இல்லாமல் அச்செயல்கள் இறைவனுக்குத் தூய காணிக்கையாக ஒப்புக்கொடுக்கப்படும். இந்த இரண்டையும் கொண்ட சொல், செயல்களுக்கு ஒருவர் மனிதர் முன்பும் கடவுள் முன்பும் வெட்கப்படத் தேவையில்லை.  ஆன்மாவிற்கும் உடலுக்கும் தேவையான உணவு கொடுக்கப்பட்டால், புனிதத்திலே ஒருவர் உயர்ந்து பறக்க முடியும். உடலுக்காக ஓடுகின்ற மனிதன், ஆன்மாவிற்கு ஓட மறுக்கின்றான். நேரத்தையும் பணத்தையும் ஆற்றலையும் செலவிட மனமில்லை. பாவம் வாழ்க்கையில் நுழையும்பொழுதெல்லாம் ஆன்மிக உலகிலே ஆதாம் ஏவாளுக்கு நடந்தது போல உடல் நிர்வாணமாகின்றது. பாவ அறிக்கையோ இழந்த அனைத்தையும் திரும்பப் பெற்றுக் கொடுக்கின்றது.

தன் மரணப் படுக்கையில் பிரான்சிஸ் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “நான் என் பங்கைச் செய்துவிட்டேன்; கடவுள் உங்கள் பங்கைக் காட்டட்டும்.”

புனித பிரான்சிஸ் அசிசியின் ஆன்மிகம் தனிமனித இறையன்பில் மட்டும் முடங்கியதல்ல; கடவுளை நேசிப்பது, மனிதனை நேசிப்பது மற்றும் படைப்பைப் பாதுகாப்பது என்ற ஒருங்கிணைந்த வாழ்வு முறையாக அது வெளிப்பட்டது. ஏழைகள், நோயாளிகள், ஒதுக்கப்பட்டவர்கள், தொழுநோயாளிகள் மற்றும் சமூகத்தின் விளிம்புநிலை மக்களிடம் அவர் காட்டிய அன்பே அவரது சமூக அர்ப்பணிப்பின் மையம்.

தொழுநோயாளியைத் தழுவிய மாற்றம்: தொழுநோயாளிகள் சமூகத்தால் வெறுக்கப்பட்டும் ஒதுக்கப்பட்டும் இருந்தனர். அவர்களைக் கண்டாலே வெறுப்புக் கொண்டிருந்த பிரான்சிஸ், பின்னர் கிறிஸ்துவின் அழைப்பை உணர்ந்தபின் ஒரு தொழுநோயாளியை அணுகி அவரைத் தழுவி, உதவி செய்தார். இந்த அனுபவம் அவரது வாழ்க்கையில் பெரிய ஆன்மிக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. “நீங்கள் இவற்றில் மிகச் சிறிய ஒருவருக்குச் செய்தபோதெல்லாம் எனக்கே செய்தீர்கள்” (மத் 25:40).

செல்வத்தைத் துறந்து ஏழைகளுடன் வாழ்தல்: பிரான்சிஸ் தனது சமூக அந்தஸ்தையும், பொருளாதாரப் பாதுகாப்பையும் விட்டுவிட்டு ஏழ்மையைத் தழுவினார். ஏழைகளைப் பற்றிப் பேசுவதைக் காட்டிலும் அவர்களுடன் வாழ்வதே உண்மையான சகோதரத்துவம் என்று தனது வாழ்க்கையால் காட்டினார். “உன் உடைமைகளையெல்லாம் விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடு” (மத் 19:21). இது வெறும் தனிப்பட்ட துறவற முடிவு அல்ல; அக்காலச் சமூகத்தின் செல்வம், அதிகாரம் ஆகியவற்றிற்கு மாற்றான ஒரு வாழ்வுச் சாட்சியம்.

சகோதரத்துவம் - சமூக மாற்றத்தின் அடித்தளம்: பிரான்சிஸின் பார்வையில் மனிதர்கள் போட்டியாளர்கள் அல்லர்; சகோதரர்களும் சகோதரிகளும் ஆவர். தனது சகோதரர்களை, ‘எளிய சகோதரர்கள்’ என்று அழைத்தார். “நீங்கள் அனைவரும் சகோதரர்கள்” (மத் 23:8). அதிகாரத்தைத் தேடுவதற்குப் பதிலாகச் சேவையைத் தேர்ந்தெடுத்தது பிரான்சிஸின் சமூக ஆன்மிகத்தின் தனிச்சிறப்பு.

அமைதி மற்றும் சமாதானம்: பிரான்சிஸ் ‘சமாதானமும் நன்மையும்’ என்ற வார்த்தையை முன்னிறுத்தினார். அவரது அமைதிப் பணியின் உச்சநிலைகளில் ஒன்று - எகிப்தில் சுல்தான் அல்-மாலிக் அல்-காமிலைக் சந்திக்கச் சென்ற நிகழ்வு. சிலுவைப் போர்களின் வன்முறைச் சூழலில் அவர் எதிரியாகக் கருதப்பட்ட ஒருவரை உரையாடலின் மூலம் அணுகினார். “அமைதியை உருவாக்குகிறவர்கள் பேறுபெற்றோர்” (மத் 5:9). இன்றைய உலகில் மதங்களுக்கு இடையிலான உரையாடல், சமாதானத்திற்கு  ஒரு வலுவான முன்மாதிரி.

படைப்பைப் பாதுகாத்தல்: பிரான்சிஸின் சமூகப் பொறுப்பு மனிதர்களோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை; பறவைகள், விலங்குகள், சூரியன், நிலவு, நீர், காற்று என முழுப் படைப்பையும் அவர் சகோதர உறவில் பார்த்தார். படைப்புப் பயன் தருவதால் மட்டும் பாதுகாப்பது அல்ல; என் உடன் படைக்கப்பட்டதால். “ஆண்டவர் படைத்த அனைத்தும் மிகவும் நன்றாக இருந்தது” (தொநூ 1:31). இன்றைய சுற்றுச்சூழல் நெருக்கடியின் காலத்தில், பிரான்சிஸின் படைப்புப் பார்வை சுற்றுச்சூழல் நீதிக்கும் நிலையான வாழ்வுக்கும் முக்கியமான ஆன்மிக அடித்தளம்.

சமூகத்தின் விளிம்புநிலை மக்களுக்கான குரல்: பிரான்சிஸ் சமூகத்தின் விளிம்பில் இருந்தவர்களிடம் சென்றார். அவர்களின் துயரத்தைத் தன் துயரமாகக் கண்டார். இதனால் இவரது ஆன்மிகம் ஏழைகளுக்கான பரிவு,  அவர்களுடன் இருப்பது, அவர்களுக்குச் சேவை செய்வது, சகோதரத்துவச் சமூகத்தை உருவாக்குவது என்ற நடைமுறையான சமூகப் பொறுப்பாக மாறியது.

இன்றைய சமூகத்திற்கான பிரான்சிஸின் அழைப்பு: பிரான்சிஸின் வாழ்க்கை நம்மிடம் சில அடிப்படைக் கேள்விகளை எழுப்புகின்றன: ‘ஏழைகளையும் ஒதுக்கப்பட்டவர்களையும் நாம் எவ்வாறு பார்க்கிறோம்? நமது செல்வம் மற்றவர்களின் நலனுக்குப் பயன்படுகிறதா? பிற மதத்தவர்களுடன் உரையாடத் தயாராக இருக்கிறோமா? வன்முறைக்குப் பதிலாகச் சமாதானத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோமா? படைப்பை நுகர்வுப் பொருளாகப் பார்க்கிறோமா? கடவுளின் பரிசாகப் பார்க்கிறோமா? செயற்கை நுண்ணறிவு போன்ற புதிய தொழில்நுட்பங்கள் மனித கண்ணியத்திற்கும் பொது நலனுக்கும் பயன்படுகிறதா?

பிரான்சிஸ் ஏழைகளைப் பற்றி மட்டும் பேசவில்லை; அவர்களிடம் சென்றார். அமைதியைப் பற்றி மட்டும் போதிக்கவில்லை; எதிரியாகக் கருதப்பட்டவரைச் சந்தித்தார். படைப்பைப் பற்றி மட்டும் சிந்திக்கவில்லை; அதை ‘சகோதரன்-சகோதரி’ உறவில் அனுபவித்தார்.  எனவே, பிரான்சிஸின் சமூக ஆன்மிகம் என்பது ‘மனிதனை நேசி, ஏழையுடன் நட, எதிரியுடன் உரையாடு, படைப்பைப் பாதுகாத்து, சமாதானத்தை உருவாக்கு’ என்ற வாழ்வின் அழைப்பு.

“மிகவும் இனிமையும் எளிமையுமான செபமாலை, மிகுந்த ஆற்றல் கொண்ட செபம்; அன்னை மரியாவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அற்புதமான செபம். திருப்பலிக்கு அடுத்து மிகுந்த தெய்வீகம் கொண்ட செபம் செபமாலை” என்று புனிதர் சார்லஸ் பொரோமேயு சொல்லியிருக்கிறார்.

1917, மே 13 முதல் அக்டோபர் 13 வரை போர்த்துக்கல் நாட்டின் பாத்திமாவில் மரியன்னை லூசியா, ஜெசிந்தா, பிரான்சிஸ்கோ என்ற மூன்று சிறார்களுக்குக் காட்சி அளித்தார். “நான் செபமாலை அன்னை” என்று கூறினார். தினமும் செபமாலை சொல்லப் பணித்தார்.

வானதூதர் கபிரியேல் மரியாவுக்குத் தோன்றி, “அருள்மிகப் பெற்றவரே வாழ்க! ஆண்டவர் உம்மோடு இருக்கிறார்” என்று வாழ்த்தி, “இதோ கருவுற்று ஒரு மகனைப் பெறுவீர்” என்றார். அந்தப் பொழுதில் விண்ணகம் முழுவதும் கன்னி மரியாவின் பதிலை எதிர்பார்த்துத் திகைத்து நின்ற வேளையில், “நான் ஆண்டவரின் அடிமை; உம் சொற்படியே நிகழட்டும்” என்று பணிவோடு, தாழ்மையோடு, முழு மனத்தோடு நம் அன்னை மரியா கூறிய பதிலில், அனைத்துலகும் மகிழ, ‘வாக்கு மனிதரானார், நம்மிடையே குடிகொண்டார்.’

‘அருள் நிறைந்த மரியே வாழ்க! ஆண்டவர் உம்முடனே’ என்று நாம் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிச் செபிக்கும்போது, நம் அன்னையைப் போல நாமும் இறைவிருப்பத்திற்கு ‘ஆம்’ என்று கூறிப் பணிவோம், மகிழ்வோம்.

‘எலிசபெத் தன் முதிர் வயதில் ஒரு மகனைக் கருத்தரித்திருக்கிறார்’ என்று வானதூதர் கூறியதைக் கேட்ட மரியா, எலிசபெத்திற்கு உதவி செய்ய யூதேயா நாட்டிலுள்ள ஓர் ஊருக்கு விரைந்து சென்றார். நம் அன்னையின் வருகையினால் அற்புதங்கள் நிகழுமன்றோ! எலிசபெத் தூய ஆவியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டார். “பெண்களுள் நீர் ஆசி பெற்றவர், உம் வயிற்றில் வளரும் குழந்தையும் ஆசி பெற்றதே! என் ஆண்டவரின் தாய் என்னிடம் வர நான் யார்?” என்றார். “என் வயிற்றினுள் குழந்தை பேருவகையால் துள்ளிற்று” என்று எலிசபெத் அறிக்கையிட்டார்.

அன்று விரைந்து சென்ற நம் அன்னை, இன்றும் நாம் துன்பங்களினால் துவளும்போதும், நோயினால் துன்புறும்போதும், தனிமையில் வாடும்போதும் நமக்கு உதவி செய்ய விரைந்து வருகிறார்.

‘பெண்களுள் ஆசிர் பெற்றவர் நீரே, உம் திருவயிற்றின் கனியாகிய இயேசுவும் ஆசிர் பெற்றவரே’ என்று செபித்து அன்னையை அழைப்போம். நம் அழைப்பினை ஏற்று விரைந்து வருவார் நம் அன்னை.

கானாவூர் திருமணத்தில் திராட்சை இரசம் தீர்ந்துவிட்டது, நேரமும் கடந்துவிட்டது, அவசர உதவி தேவைப்படுகிறது. “எனது நேரம் இன்னும் வரவில்லையே” என்று இயேசு கூறியபோதும், பரிதவித்து நிற்கும் தம் பிள்ளைகளுக்கு உதவிட நம் அன்னை மரியா மறுக்கவில்லை. அன்னையின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை செயல்படுகிறது. “அவர் உங்களுக்குச் சொல்வதெல்லாம் செய்யுங்கள்” என்றார். நம் இயேசுவின் முதல் அரும் அடையாளம் நடந்தேறியது, தண்ணீர் திராட்சை இரசமாய் மாறியது.

எனவே, ‘பாவிகளாய் இருக்கிற எங்களுக்காக இப்பொழுதும் எங்கள் இறப்பின் வேளையிலும் வேண்டிக்கொள்ளும்’ என்று சொல்லி அன்னையின் பரிந்துரையை நாடுவோம். அவர் திருமகன் சொல்வதையெல்லாம் செய்வோம், அற்புதங்கள் நடைபெறும்.

சிலுவையில் தொங்கிய இயேசு சாகுந்தறுவாயில் தம் தாயையும், தம் அருகில் நின்ற சீடரையும் கண்டு தம் தாயிடம், ‘அம்மா, இவரே உம் மகன்’ என்றார். தம் சீடரிடமும் ‘இவரே உம் தாய்’ என்றார். விண்ணையும் மண்ணையும் படைத்தாளும் இறைவனின் தாய் நமக்கும் தாயானார். இறை இயேசு நமக்குத் தந்த அற்புதமான நற்கொடை! அந்நேரம் முதல் அச்சீடர் அவரைத் தன் வீட்டில் ஏற்று ஆதரவளித்தார்.

பிறரால் நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்யப்பட்ட வேளைகள், நோயினால் அவதியுறும் நேரங்கள், நம்முடைய வேதனைகள் அனைத்தின்போதும் சிலுவையில் தொங்கும் இயேசுவை நோக்குவோம். மிக உயர்ந்த நற்கொடையை, ஆதரவை, ஆறுதலை, அன்பின் இரக்கத்தை இறை இயேசு நமக்குத் தருகின்றார்.

“இவரே உம் தாய்” என்று நம் இதய இல்லத்தில் அன்னை மரியாவை ஏற்றுக்கொள்வோம். அன்பான அரவணைப்பில், நம் அன்னை மரியாவின் பரிந்துரையில் வாழ்வோம்.

இயேசுவின் விண்ணேற்றத்திற்குப் பிறகு, சீடர்கள் மிகவும் அச்சமுற்றார்கள். மேல் மாடியில் அவருடைய தாய் மரியாவோடு இணைந்து ஒரே மனத்தோடு இறைவனிடம் வேண்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். நம் அன்னையின் செபத்தால் தூய ஆவியானவர் இறங்கி வந்தார்; அனைவரையும் ஆட்கொண்டார். தேற்றரவாளரின் வருகையால் வல்லமையும் திடமும் பெற்றுத் துணிவுடன் சீடர்கள் வெளியே சென்று போதிக்கத் தொடங்கினார்கள். அன்னையின் வேண்டுதலினால் தூய ஆவியின் கொடைகளை, கனிகளைப் பெற்று வல்லமையோடு துணிந்து வாழ்வோம்.

அன்னையின் வழி இயேசுவின் திருவடியில் மகிழ்ச்சி, ஒளி, துயர், மாட்சி முதலிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மறையுண்மைகளைத் தியானித்து செபமாலை செபிக்கும்போது அன்பும் இரக்கமும் கொண்ட இறைவனின் அருளை, அன்னை மரியாவின் வழியாக நிறைவாகப் பெறுகிறோம்..

செபிப்போம்... செபிப்போம்...

செபமாலை செபிப்போம்!

போற்றுவோம்... போற்றுவோம்...

துயர் நீங்க போற்றுவோம்!