ஆன்மிகம்

இந்தப் பூமி இக்காலத்திலும் வருங்காலத்திலும் வாழ்கின்ற எல்லாருக்கும் சொந்தமானது. படைப்பு நம்மைத் தியானத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது; கடவுளின் பிரசன்னத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; சகோதரர் சகோதரிகளாகப் படைப்புடன் நமக்குள்ள தொடர்பை நாம் உணரச் செய்கிறது. நற்செய்தி கடவுளின் வியத்தகு பணிகளை அறிவிப்பதாகும். மீட்பு பற்றியோ அல்லது மனிதரின் நல வாழ்வு பற்றியோ, யாராவது ஒருவர் எடுத்துரைக்கும் போதெல்லாம் அவர் படைப்பில் கடவுளின் வேலைப்பாடுகள் பற்றிப் பேசுகிறார்.

சூரியனைத் தன் ‘சகோதரர்’ என அழைத்தவர் புனித பிரான்சிஸ்  அசிசி. அதன் ஒளியில் இறைவனின் பிரமாண்டத்தைக் கண்டார். பாரபட்சமின்றி அனைவருக்கும் ஒளியையும் வெப்பத்தையும் வழங்கும் சூரியனைப்போல, நம்முடைய அன்பும் சாதி, மத, இனம் கடந்து அனைவருக்கும் பொதுவானதாக இருக்கவேண்டும். இருளை அகற்றி, உலகிற்கு உயிர் தரும் சூரியன், இறைவனின் பேரொளிக்குச் சிறந்த அடையாளம். நம்முடைய வாழ்வும் மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டும் ஓர் ஒளிவிளக்காக அமையவேண்டும் என்பதே நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடம்.

இரவின் இருளில் மென்மையான ஒளியைத் தரும் நிலவினைத் தன் ‘சகோதரி’ என்று போற்றினார் புனித பிரான்சிஸ் அசிசி. நிலவு சூரியனின் ஒளியைப் பிரதிபலிப்பதைப் போல, நாமும் இறைவனின் அன்பைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடிகளாகத் திகழவேண்டும். ஆரவாரமில்லாத அமைதியும், குளிர்ச்சியான அணுகுமுறையும் எத்தகைய கடினமான சூழலையும் மென்மையாக்கும். பகலின் களைப்பிற்குப் பின் நிலவு தரும் அமைதியைப் போல, நம்முடைய இருப்பு மற்றவர்களுக்கு ஆறுதலையும் நிம்மதியையும் தரட்டும்.

காற்றைத் தனது சகோதரனாகக் கருதிய புனித பிரான்சிஸ் அசிசி, கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த ஆற்றலில் இறைவனின் உயிர்மூச்சைக் கண்டார். மேகமூட்டமான வானமாக இருந்தாலும் சரி, தெளிவான வானிலையாக இருந்தாலும் சரி, ஒவ்வொன்றும் இறைவனின் படைப்பு இரகசியத்தைச் சுமந்து நிற்கின்றன. உயிரினங்கள் அனைத்தும் வாழ்வதற்கு ஆதாரமான காற்றைப் போல, நம்முடைய சொல்லும் செயலும் பிறருக்குப் பயனுள்ளதாகவும், புத்துயிர் அளிப்பதாகவும் அமைய வேண்டும். இயற்கையின் சமநிலையைப் பேணுவதும், தூய்மையான காற்றைப் போற்றுவதும் நாம் படைத்தவருக்குச் செய்யும் நன்றிக்கடன்.

நீரைத் தனது ‘சகோதரி’ என்று அழைத்தார் புனித பிரான்சிஸ். அதன் தூய்மையையும் பயனுள்ள தன்மையையும் எளிமையையும் பெரிதும் போற்றினார். மேடான இடத்திலிருந்து பள்ளத்தை நோக்கிப் பாயும் நீர், உண்மையான தாழ்ச்சிக்குச் சிறந்த உதாரணம். அழுக்கைத் துடைத்துத் தூய்மைப்படுத்தும் நீரைப்போல, நம்முடைய எண்ணங்களும் செயல்களும் தூய்மையாகவும், பிறருக்குப் புத்துயிர் அளிப்பதாகவும் இருக்கவேண்டும்.

நெருப்பைத் தனது ‘சகோதரர்’ என்று அழைத்தார் புனித பிரான்சிஸ். அதன் ஆற்றல், அழகு மற்றும் இருளைப் போக்கும் தன்மையைப் போற்றினார். நெருப்பு எவ்வாறு இருளை அகற்றி ஒளியைத் தருகிறதோ அதுபோல, நம்முள் இருக்கும் இறைவனின் அன்பு எனும் நெருப்பு நம் அச்சத்தையும் தயக்கத்தையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கட்டும். குளிரில் இருப்பவருக்கு வெப்பம் தரும் நெருப்பைப் போல, நம்முடைய கனிவான சொற்கள் வாடி இருப்பவர்களுக்கு ஊக்கமும் புத்துயிரும் அளிக்கட்டும்.

பூமியைத் தனது ‘சகோதரி’ மற்றும் ‘அன்னை’ என்று போற்றிய புனித பிரான்சிஸ் அசிசி, அது நம்மைத் தாங்குவதிலும் உணவளிப்பதிலும் காட்டும் எல்லையற்ற கருணையைப் பற்றி வியந்தார்.  அன்னை பூமி நம்மைத் தாங்குவது பொறுமையின் அடையாளம். எனவே, நாம் எத்தகைய காயங்களை ஏற்படுத்தினாலும், பொறுமையுடன் நமக்குத் தேவையான கனிகளையும் மலர்களையும் வாரி வழங்கும் நிலமகளைப்போல, நாமும் சகிப்புத்தன்மை கொண்டிருக்கவேண்டும். அன்னை பூமியின் மார்பில் நாம் அனைவரும் ஒன்றே என்ற சகோதரத்துவ உணர்வை வளர்ப்பதே உண்மையான ஆன்மிகம். வாய் பேசமுடியாத ஜீவன்களிடம் நாம் காட்டும் கருணையே நம் மனிதத்தன்மையின் உண்மையான அடையாளம். படைப்பின் ஒவ்வோர் உயிரினமும் இறைவனின் அன்பைப் பறைசாற்றும் சாட்சிகள். அவற்றிற்குத் தீங்கு செய்யாமல் பாதுகாப்பது நம் கடமை.

பிரான்சிஸ்கன் சபைக்குச் சகோதரர் பிரான்சிசின் இறப்பை அறிவிக்கின்ற சுற்றுமடலில், சகோ. எலியா 03-10-1226 அன்று பிரான்சிஸ் ஐந்து காயம் பெற்றதையும் இணைத்து எழுதுகின்றார்: “நான் உங்களுக்கு ஒரு புதிய புதுமையைப் பற்றிய மகிழ்ச்சியான செய்தியை அறிவிக்க விரும்புகிறேன். இறைமகனைத் தவிர வேறு யாருக்கும் இந்தப் பாக்கியம் கிடைத்ததில்லை. பற்பல நாள்களுக்கு முன்பு தந்தை பிரான்சிஸ் சிலுவையில் அறையப்பட்டார். அவருடைய உடலில் ஐந்து காயங்கள் காணப்பட்டன. எனவே, அவர் ஆண்டவரின் காயங்களை தன்னிலே பெற்றிருந்தார்.”

புனித பவுலடியார்தான் முதன் முதலில் காயங்களைப் பற்றி கலாத்தியர் திருமடலில் பேசுகின்றார் (6:17): “நான் ஆண்டவரின் காயங்களை என் உடலில் பெற்றிருக்கின்றேன்.”

டொமினிக்கன் காயங்கள் என்பது சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவின் உடலில் ஆணிகளாலும் ஈட்டியாலும் காயப்பட்ட ஐந்து காயங்கள். பவுலின் காயங்கள் என்பது ஆண்டவருக்குப் பணி செய்தபோது ஏற்பட்ட துன்பங்களினால் பெறப்பட்ட காயங்கள்.  தனிப்பட்ட காயங்கள் என்பது கிறிஸ்துவுக்காகத் தங்களின் உடலில் ஐந்து காயங்களைப் பெறுதல்.  இதனைத்தான் புனித பிரான்சிஸ் அசிசியாரும், புனித தந்தை பியோவும் பெற்றனர்.

சலானோ தோமாவைப் பொருத்தவரையில் ‘பிரான்சிஸ் தன்னுடைய தனிப்பட்ட அல்லது மக்கள் சார்ந்த எந்தச் செயலாக இருந்தாலும் அவர் ஆண்டவரின் சிலுவையிலிருந்துதான் ஆரம்பிக்கின்றார்’ என்கிறார்.  பிரான்சிசினுடைய முதல் மனமாற்ற நிகழ்வே தமியானோ திருச்சிலுவையிலிருந்துதான் தொடங்குகின்றது. சிலுவையின் மறையுண்மையிலிருந்துதான் பிரான்சிஸ் தன் துறவற பயணத்தையே கற்றுக்கொள்கிறார். பாடுகளின் ஆண்டவர்தான் அவருக்குத் துறவறத்தைக் கற்றுக்கொடுத்துப் புரியவைத்து  வழிகாட்டியாகிறார். இதன் அடிப்படையில் பிரான்சிசினுடைய துறவற வாழ்வு முழுமைக்குமே ஐந்து காயம் ஒரு புதிய வருகையாகத் தெரிகிறது.

இந்த ஐந்து காயவரத்தை, மனித அறிவிலிருந்தோ அல்லது மனித நம்பிக்கையினாலோ, தர்க்கவியல் கொண்டோ புரிந்துகொள்ள இயலாது. பிரான்சிசினுடைய திருச் சிலுவையின் மீதுள்ள அளவுகடந்த அன்பு, அவருக்கு மிக உயர்ந்த இடத்தை இந்த ஐந்து காயவரத்தை ஒரு பரிசாகக் கொடுத்துள்ளது. எனவே, இந்த ஐந்து காயவரம் பற்றி எந்த மனிதராலும் சரியாக விளக்கமளிக்க இயலாது. பிரான்சிஸ் வாழ்ந்த மற்றும் இறந்த உடலில் இருந்த ஐந்து காயத்தைப் பார்த்தவர்கள் 50-க்கும் மேற்பட்டோர். அதில் சாதாரண மனிதர்களும் உள்ளடங்குவர்.

பிரான்சிஸ் தன் வாழ்வு முழுவதுமே இந்தப் பாடுகளின் ஆண்டவரின் அன்பை வாழ்வாக்குகிறார்.  இந்த அன்பு ஐந்து காயங்கள் வழியாக வெளிப்படுகின்றது. இந்த அன்பு ஓர் அசாதாரணமான ஆற்றலோடு வெளிப்பட்டு, அன்புக்குரியவரை காதலராக மாற்றுகின்றது. இந்தக் ‘காதல் தீ’ பிரான்சிசை திருப்பாடுகளைத் தியானிக்க, வாழ்வாக்கத் தூண்டியது.

சகோ. எலியா இந்த ஐந்து காய நிகழ்வை ஒரு உண்மை நிகழ்வாகக் குறிப்பிடுகிறார். இந்தக் காயங்களை கண்கூடாகப் பார்த்ததாகவும், பிறர் நம்புமாறு கடிதம் எழுதினார். பிரான்சிஸ் தன்னுடைய காயங்களை, தான் வாழ்ந்த காலத்தில் மறைத்து வைத்திருந்தார். அதற்கு அவருடைய தாழ்ச்சியே காரணமாக இருந்தது.

புனித அசிசி பிரான்சிசைப் பொருத்தவரையில் நம்பிக்கை என்பது வாழ்வின் வெற்றியை அடிப் படையாகக் கொண்டதல்ல; புதுமையை அடிப்படையாகக் கொண்டதுமல்ல; வெற்றியை அல்லது புதுமையை அவர் ஒருபோதும் விரும்பவில்லை; மாறாக, தன்னையே துறத்தல், புறந்தள்ளுதல்; துன்பத்தின் வழியாகத்தான் சகோதரர்கள் நிறை மகிழ்ச்சியைப் பெறமுடியும் என நம்புதல்.

இந்த இறையியல் அடிப்படையில்தான் பிரான்சிசுக்கு ஐந்து காயம் கிடைக்கப் பெற்றது என நாம் உறுதிபடக் குறிப்பிடலாம்.

நற்கருணையும் திருப்பலியும் நமது கிறித்தவ நம்பிக்கையின் முக்கியத் தூண்கள். நற்கருணையே திரு அவையின் மேலான வழிபாடு என்று கத்தோலிக்கத் திரு அவை கற்பிக்கிறது. அசிசி பிரான்சிஸ் வாழ்ந்த 13-ஆம் நூற்றாண்டு, நற்கருணையின் நூற்றாண்டாகக் கருதப்படுகிறது. இக்காலத்தில் நடந்தேறிய நான்காம் இலாத்தரன் பொதுச்சங்கம், நற்கருணை பற்றிய கோட்பாடுகளைத் தெளிவுபடுத்தியது. இருப்பினும், அன்றாடம் திருப்பலி நிறைவேற்றும் வழக்கம்  அந்நாள்களில் இருந்திருக்கவில்லை.  அக்காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த பிரான்சிசின் நற்கருணை பற்றிய கண்ணோட்டம் நம்மை வியக்க வைக்கிறது.  அவர் ஓர் அருள்பணியாளர் அல்லர்; பொதுநிலையினர்தான். அவர் நற்கருணைமீது கொண்டிருந்த தெளிவு, இன்று நாம் நற்கருணையைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் தெளிவுகளை ஆழப்படுத்துவதாக உள்ளது. 

முதலில், அவர் நற்கருணை பற்றிய இறையியல் கோட்பாடுகளைச் சார்ந்த தர்க்கங்களுக்குள் செல்வதைத் தவிர்க்கிறார்.  அவரது கருத்துகளும் கணிப்புகளும் நமது இதயத்தை, வாழ்வைச் சார்ந்தனவாகவே இருக்கின்றன.  நற்கருணையை வெறும் அறிவு மட்டும் சார்ந்து பார்த்தவர்கள் நற்கருணையைக் குறித்து இடறல்பட்டனர். 

நாம் பயன்படுத்தும் நற்கருணை என்ற வார்த்தையை அசிசி பயன்படுத்துவதில்லை. அவர் எப்போதும் நற்கருணையைக் குறிக்க ‘ஆண்டவரின் திருவுடல், திரு இரத்தம்’ என்றே குறிப்பிடுகிறார்.  காரணம், நற்கருணை என்ற மறைபொருளின் தசைத்தன்மையை, உண்மைத்தன்மையை அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

நற்கருணை ஆண்டவரை நாள்தோறும் நமது காலகட்டத்திற்குள் கொண்டு வருவதோடு, அவரை நம்மோடு இருக்கவும் செய்கிறது என்பதைத் தனது அறிவுரையில் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “அவர்தம் அரியணையை விடுத்து கன்னியின் உதிரத்தில்  குடிகொண்டதுபோல, நாள்தோறும்  தம்மையே தாழ்த்துவதைக் காணுங்கள்.  நாள்தோறும்  தாழ்த்தப்பட்ட உருவில் நம்மிடம் அவர் வருகிறார். தந்தையின் அரவணைப்பிலிருந்து நாள்தோறும் பீடத்தின் மீதும், குருவின் கரங்களிலும் வருகிறார்.”

இங்கு கல்வாரியில்  இயேசு பலியானதைக் குறிப்பிடாமல், பொதுவாக நமது கவனத்தை ஈர்க்காத, ஊனுருவாதலில் நடந்த இறைவனின் தாழ்ச்சியைத் திருப்பலியில் நாள்தோறும் நடப்பதாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இயேசுவின் தாழ்ச்சியைக் கண்டு நாம் வியப்பினால் ஆட்கொள்ளப்படுவதோடு நாமும் நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் அசிசி.

“வாழும் கடவுளின் மகன் கிறிஸ்து, பீடத்தின் மீதும், குருவின் கரங்களிலும் பிரசன்னமாகையில் மனுக்குலம் அனைத்தும் நடுங்குவதாக! உலகனைத்தும் அதிர்வதாக! வானங்கள் மகிழ்ந்து அக்களிப்பதாக! ஓ, வான் படை உயர்வே, மகத்துவத் தாழ்ச்சியே! ஓ, மகத்துவத் தாழ்ச்சியே! ஓ, தாழ்ச்சிக்குரிய மகத்துவமே! நம் மீட்பிற்காக அகிலத்தின் ஆண்டவரும் கடவுளும், கடவுளின் மகனும் தம்மையே தாழ்த்தி சிறு அப்பத்தின் வடிவில் தம்மையே மறைத்துக்கொள்கிறார். அவரால்  நீங்கள் மேன்மைபடுத்தப்படும்படி, நீங்களும் உங்களையே தாழ்த்துங்கள்.”

நற்கருணையின் மீது வைத்திருந்த அளப்பரிய பற்றுதல் காரணமாக அதனைத் தனக்குத் தருகின்ற அருள்பணியாளர்கள்மீது அளிப்பரிய மதிப்பும் மரியாதையும் கொண்டிருப்பதாக எழுதுகிறார் அசிசி. “அருள்பணியாளர்களின் எந்தப் பாவத்தையும் நான் கருத்தில் கொள்ளமாட்டேன்; ஏனெனில், அவர்கள் அதி உன்னத இறைமகனைத் தாங்களும் பெற்று, மற்றவர்களுக்கும் அதி தூய உடலிலும் இரத்தத்திலும் வழங்குகிறார்கள்.” இது அருள்பணியாளர்கள் எத்தகைய புனிதத்தைக் கொண்டிருப்பவர்கள் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

மொத்தத்தில், பிரான்சிசின் கண்ணோட்டத்தில், நற்கருணை என்பது வணங்குதற்குரிய அருளடையாளம் மட்டுமன்று; அது நமது வாழ்வில் நாம் வாழ்ந்து காட்டவேண்டிய பணிவையும் புனிதத்தையும் உணர்த்தும் உன்னதக் காட்சிப் பாடமாகவும் உள்ளது. இதில் இயேசுவே நமக்காக அவை அனைத்தையும் நடத்திக் காட்டியுள்ளார். நற்கருணை நமது வாழ்வின் மையமாக இருப்பதோடு, நமக்கு வாழ்க்கைப் பாடமாகவும் அமைவதாக!

இந்த யூபிலி ஆண்டு, புனித பிரான்சிஸ் 800 ஆண்டுகளுக்கு முன் தொடங்கிவைத்த நற்செய்தியின் உருமாற்றும் ஆற்றலை மீண்டும் கண்டறிய, மீண்டும் உள்வாங்கி நற்செய்தியை வாழ்வாக்கும் மக்களாக உருமாற நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது.

இன்றும் பிரான்சிஸ் நம் காயப்பட்ட சமுதாயத்தோடு பேசுகிறார். அரசியல் அதிகாரத்தின் மூலமாகவோ அல்லது உலகின் செல்வாக்கு மூலமாகவோ அல்ல; மாறாக, தாழ்ச்சி, எளிமை, சகோதரத்துவம் மற்றும் அமைதியின் வழியாகப் பேசுகிறார். போர்களும் பிளவுகளும் பயமும் நிறைந்த இன்றைய உலகிற்கு பிரான்சிஸ் அவசரமாகத் தேவைப்படுகிறார்.

அவரது நற்செய்தி வாழ்வுப் பயணத்தின் தொடக்கத்தில் ஓர் ஆழமான, அழகான வெளிப்பாட்டைப் பெற்றார். ‘ஆண்டவர் உங்களுக்கு அமைதியை அருள்வாராக!’ என்று சகோதரர்கள் ஒருவர் ஒருவரை வாழ்த்த அறிவுரை கூறியதோடு மட்டுமல்லாமல், இந்த வாழ்த்தை ஆண்டவரே தனக்கு வெளிப்படுத்தியதாகவும் கூறுகிறார்.

பிரான்சிசைப் பொறுத்தவரை அமைதி என்பது ஒரு நாகரிகமான வாழ்த்து மட்டுமல்ல; அது உயிர்த்த கிறிஸ்துவின் பரிசு! இறைவனிடமிருந்து நாம் பெற்றுக்கொண்ட அனைத்துமே அருள்கொடைகள் என்பது பிரான்சிசின் நம்பிக்கையாகும்.

இந்த அமைதி பலவீனமோ, செயலற்றத்தன்மையோ அல்லது மோதல்கள் இல்லாத நிலையோ அல்ல; இது கடவுள் நமக்குத் தரும் இதயத்தின் வலிமையாகும். வன்முறைக்கு வன்முறையாலோ, வெறுப்பிற்கு வெறுப்பாலோ பதில் அளிப்பதில்லை. மற்றவர்கள் சுவர்களை எழுப்பும் இடங்களில் பாலங்களை அமைப்பதும், சந்தேகமும் பயமும் வேரூன்றிய இடங்களில் உரையாடலின் பாலங்களைத் திறப்பதுமே அமைதியின் பாதையாகும். சமய மோதல்கள் நிறைந்த அவரின் காலத்தில் எகிப்தில் சுல்தானைச் சந்தித்த அவரது துணிச்சல் இன்றளவும் அமைதியின் பலம் வாய்ந்த அடையாளமாகத் திகழ்கிறது. இன்றைய உலகில் அமைதியைப் பரிசளிப்பவர்களாக வாழ நம்மை அழைக்கிறது.

சூரியனை ‘சகோதரன்’ என்றும், சந்திரனை ‘சகோதரி’ என்றும் அழைக்க பிரான்சிஸ் சொல்லிக் கொடுப்பதன் மூலம் படைப்புகளோடு நமக்கு இருக்கும் உறவு அமைதியின் உறவு என்கிறார். மனிதகுலத்தை ஒவ்வொரு படைப்புமே அமைதியின் பிரதிபலிப்பாகப் பார்க்கவேண்டும், அனுபவிக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறார். மனிதர்களுக்கு இடையேயான அமைதி மற்றும் படைப்போடு இருக்கும் அமைதி யாவுமே அமைதியின் பரிமாணங்கள் என்றும் திருத்தந்தை லியோ நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். எனவே, இந்த யூபிலி ஆண்டின் பரிசான அமைதி நம்மைப் பொறுப்புள்ளவர்களாக வாழ அழைக்கிறது. உலகம் அமைதிக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், புனித பிரான்சிஸ் நம்மை மீண்டும் மீண்டும் அமைதியின் கருவிகளாக வாழ அழைக்கிறார். ‘ஆண்டவர் உங்களுக்கு அமைதியை அருள்வாராக!’ என்று பறைசாற்ற தந்தை பிரான்சிசோடு நாமும் பயணிப்போம்.

கருமத்தம்பட்டியின் புனித செபமாலை அன்னை ஆலயத்தின் வேர்கள் பதினாறாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தொடங்குகின்றன. 1595-இல் தந்தை நோபிலி மதுரை மிஷனைத் தொடங்கினார். அவருடன் இணைந்து தந்தை பல்தசார் தென்னிந்தியா முழுவதும் நற்செய்திப் பணியாற்றினார். 1600-இல் சத்தியமங்கலத்தை மையமாகக் கொண்டு தந்தை பல்தசாரும், உபதேசியார் முத்துடையானும் அந்தியூர், கருமத்தம்பட்டி, கணவக்கரை, மேட்டூர், கோயமுத்தூர், தாராபுரம், கரூர், ஈரோடு உள்ளிட்ட பல ஊர்களில் பணியாற்றி, பத்தாயிரம் பேருக்குத் திருமுழுக்கு அளித்தனர்.  1608-10-ஆம் ஆண்டளவில் கருமத்தம்பட்டியில் செபமாலை அன்னைக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஆலயம் இருந்ததாகவும், சுமார் மூவாயிரம் கிறித்தவர்கள் அங்கு வாழ்ந்ததாகவும் தந்தை மெகு எழுதியுள்ளார்.

1626-இல் முத்துடையான் உபதேசியார் கொல்லப்பட்டு மதுரை மிஷனின் முதல் மறைச்சாட்சியானார். அதே காலகட்டத்தில் உபதேசியார் சவரி புல்லன் கொலை முயற்சியிலிருந்து தந்தை தே கோஸ்தாவின் முயற்சியால் தப்பினார்; பின்னாளில் இவர் தஞ்சாவூருக்கு மாற்றப்பட்டாலும், கருமத்தம்பட்டியில் நீண்ட காலம் பணியாற்றினார். 1640-இல் கோட்டைக்குள் உயர் குலத்தோருக்கும், கோட்டைக்கு வெளியே மற்றவர்களுக்குமாக இரு தனி கோவில்கள் இருந்தன. அவற்றில் ஒன்று 1684-இல் இடிக்கப்பட்டது. 1644 - 70 காலகட்டத்தில் தந்தை மார்ட்டினுஸ், தந்தை ஆர்க்கோல்லி ஆகியோர் தலைமையில் மறைப்பணி வடக்கே அந்தியூர் முதல் மேற்கே வடக்கஞ்சேரி வரை பரவி, சுமார் 25 பணித்தளங்களும், 150 கிறித்தவக் கிராமங்களும் உருவாயின. இக்காலத்தில்தான் ஜான் தி பிரிட்ஸோ, வீரமாமுனிவர் போன்ற பெரியோரும் இப்பணியில் ஈடுபட்டனர். 1656-இல் எம்மானுவேல் மார்ட்டினஸ் முதல் பங்குத்தந்தையாகப் பொறுப்பேற்றார். 1683-இல் புனித அருளானந்தர் கருமத்தம்பட்டிக்கு மூன்று முறை வருகை தந்து மக்களைச் சந்தித்தார்.

1684-இல் மைசூர்-தஞ்சாவூர் அரசர்களுக்கிடையேயான போரின் காரணமாக கருமத்தம்பட்டி ஆலயம் இடிக்கப்பட்டது; பக்தியுள்ள கிறித்தவர்கள் அன்னையின் சுரூபத்தை இரவோடிரவாக எடுத்துச்சென்று மறைத்து வைத்தனர். போருக்குப் பின் 500 படைவீரர்கள் காவலிருந்தனர், பின்னர் சாதி-மதக் கலவரங்களால் நிரந்தரமாக இருநூறு வீரர்கள் நிலைகொண்டனர். 1740-இல் தந்தை பிரான்சொன்னெல்லி காலத்தில் மழை பொய்த்ததற்குக் காரணம் கிறித்தவர்கள் எனக் கூறி நாடு கடத்த முயன்றபோதும், கொங்கு சிற்றரசனின் உதவியால் அது தடுக்கப்பட்டது. 1773-இல் திருத்தந்தை பத்தாம் கிளமெண்ட் இயேசு சபையைத் தடை செய்ததால், பாரிஸ் அந்நிய வேதபோதகக் குருக்கள் இப்பணியை ஏற்றனர் (1776). 1797-1803 காலத்தில் தமிழும் சமஸ்கிருதமும் அறிந்த, மருத்துவராகவும் விளங்கிய தந்தை துபியூஸ் காலத்தில் மறைப்பணி சிறப்புற்று, 1803-இல் புதிய ஆலயம் கட்டப்பட்டது. அதன் நுழைவாயில் திப்பு சுல்தானின் அழிவிலிருந்து தப்பி 1995-வரை நிலைத்திருந்தது.

1840-இல் பேர்ட் அடிகளார் முயற்சியால் ஆலயக் கோபுரமும், இறக்கை கோவிலும் கட்டப்பட்டு, மணிலாவிலிருந்து மணி வரவழைக்கப்பட்டது. இக்காலம் முதல் அக்டோபர் முதல் வாரத்தில் திருவிழா தொடர்ந்து கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. அப்போதே கருமத்தம்பட்டி பத்து பணித்தளங்களின் தாய்க்கோவிலாக விளங்கியது. 1845-46-இல் கோவை மறைமாவட்டம் உருவாகி, மரிய ஜோசப் மரியோன் தேவ்பிரசியாக் முதல் ஆயராக நியமிக்கப்பட்டார். குருமடம், பள்ளி ஆகியவை தொடங்கப்பட்டன. 1853-58-களில் காணிக்கை அன்னை சபை தொடங்கப்பட்டு, முதல் இந்தியக் குருக்கள் குருப்பட்டம் பெற்றனர். 1886-இல் கோவை மறைப்பணித்தளம் மறைமாவட்டமாக உயர்த்தப்பட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆயர் அகஸ்டின் ராய் (1904), பின்னர் ஆயர் சி.மா. விசுவாசம் (1972-79) ஆகியோர் திருவிழாவில் தீவிரமாகப் பங்கேற்றனர். 1980-இல் ஆயர் அம்புரோஸ் ஆண்டகை காலத்தில் புதிய ஆலயம் கட்டப்பட்டது. 2000-த்திற்குப் பின் ஆயர் தாமஸ் அக்குவினாஸ் காலத்தில் செபமாலைக் கோபுரம், அன்னையின் கெபி, ஆராதனை ஆலயம் ஆகியவை உருவாயின.

21-ஆம் நூற்றாண்டில் இப்புனிதத்தலம் புதிய உயரத்தை எட்டியது. 2013-இல் தொடங்கிய புதிய ஆலயக் கட்டுமானப் பணி நிறைவுற்று, 2017, செப்டம்பர் 29 அன்று ஐந்து ஆயர்களின் தலைமையில் அர்ச்சிக்கப்பட்டது. 2019, ஜூலை 22 அன்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் இவ்வாலயத்தை ‘சிறிய பசிலிக்கா’ (Minor Basilica) நிலைக்கு உயர்த்தி ஆணை பிறப்பித்தார். அக்டோபர் 6-ஆம் நாள் சென்னை-மயிலை பேராயர் ஜார்ஜ் அந்தோணிசாமி இதை அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்தார். இப்புண்ணிய பூமியில் பணியாற்றிய ஆயர் மெல்கியோர் மரியான் தே பிரசியாக் மற்றும் அருள்பணி. இரவேல் ஆகியோரின் புனிதர் பட்டத்திற்கான திருப்பணிகளும் தற்போது நடைபெற்று வருகின்றன. அன்னையை நாடிவரும் பக்தர்களுக்கு இன்றும் பல அற்புதங்கள் நிகழ்ந்து வருகின்றன. நான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலான இந்த வரலாற்றுப் பாரம்பரியத்தைக் கொண்டாடும் வகையில், கருமத்தம்பட்டி அன்னை புனித செபமாலைத் தாயின் 386-வது ஆண்டு திருவிழா இவ்வாண்டு (2026) அக்டோபர் மாதம் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

வெற்றியின் ஆயுதம் செபமாலை

துன்பங்களின் ஆயுதம் செபமாலை

பணிவை தந்திடும் செபமாலை

தினமும் செபிப்போம் செபமாலை!

அன்னையின் அரவணைப்பில் என்றும் வாழத் துடிக்கும் அன்னையின் செல்வங்களே! ‘செபமாலை மாதம்’ என்னும் இத்திங்களே அன்னையின் பிறப்பு விழாவை அடுத்து அவருக்கு இந்த மாதம் முழுவதும் செபமாலை மூலம் சிறப்பு செய்வது என்பது திரு அவையின் மூலம் இறைவன் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் இன்னும் ஒரு வாய்ப்பு. இதை விமர்சனம் செய்யும் சிலர் உள்ளனர்.

‘வெற்றி மாலையா? செபமாலையா?’ அதாவது ‘முட்டையிலிருந்து கோழியா? கோழியிலிருந்து முட்டையா?’ என்ற உங்கள் நிலைப்பாட்டில் நான் தலையிடவில்லை. பண்டைய நாள்களில் போருக்குச் சென்று வெற்றி பெற்று வருகையில் கொன்றை மாலைதான் வெற்றி மாலையாக அரசனுக்குச் சூட்டி, தோரணம் கட்டி கன்னிப் பெண்கள் வரவேற்பார்கள். இதற்கும் நமக்கும் என்ன?

புனித தோமினிக் 1214-இல் அல்பிஜூனியர்களைக் கத்தோலிக்கர்களாக மாற்ற மூன்று நாள் ஒரு குகையில் தனிமையில் தவம் செய்தார். அப்போது மரியா காட்சியில் தோன்றி, செபமாலையைக் கொடுத்து, “செபி, அவர்கள் மனம் மாறுவார்கள்” என்றார். செபித்தார், வெற்றி பெற்றார்.

1571-இல் துருக்கியர்களுக்கும் கிறித்தவர்களுக்கும் நடந்த போரில் செபமாலை செபித்த பின்பு வெற்றி பெற்றார்கள். எனவேதான் வெற்றி பெற்ற அக்டோபர் மாதம் ஏழாம் நாளை திருத்தந்தை ஐந்தாம் பக்திநாதர் ‘வெற்றி மாதா’ விழாவாக அறிவித்தார். இவ்வாறு வெற்றி மாதாவாகக் கொண்டாடிய விழாவைத் திருத்தந்தை 11-ஆம் கிளமெண்ட் மாற்றி 1573-இல் செபமாலை மாதா விழாவாகக் கொண்டாடப் பணித்தார்.

கிட்டதட்ட அதே காலகட்டத்தில் இயேசு சபைக் குருக்கள் மதுரையைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு பணி செய்தார்கள். அப்போதே கருமுதன் என்ற சிற்றரசன் இங்கு ஆட்சி செய்த காலத்தில் கிறித்தவர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் சிற்றாலயம் அமைத்து அதில் செபமாலை அன்னையின் சுரூபம் வைத்து வணங்கியதாக வரலாற்றில் காண்கிறோம். ஆனால், இப்போதுள்ள செபமாலை மாதா சுரூபம் மணிலாவில் இருந்து வந்தது என அறிகிறோம். மாதா சுவாமிநாதருக்குக் காட்சி தந்த கால கட்டத்தில் செபமாலை மாதா பக்தி கருமுத்தன் நகரில் இருந்தது என்பது வரலாறு கூறும் உண்மை.

செபமாலை பக்தி முயற்சி புதிய ஏற்பாடு நற்செய்தியினையும், திரு அவையின் பாரம்பரியப் போதனையையும் மீண்டும் மீண்டும் தியானிக்கச் செய்கிறது. இதன்மூலம் ஆண்டவர் இயேசுவின் வாழ்க்கை, திரு அவையின் வளர்ச்சி, அதில் மரியாவின் பங்கேற்பு... இவை இடம்பெறுகின்றபோது, இறைவார்த்தை வாசிப்பிற்கு இணையாக இம்முயற்சி உள்ளது.

இன்று அன்னையின் திருக்காட்சிகளில் குறிப்பாக, பிரான்சிஸ் - லூர்து நகர் காட்சி, போர்ச்சுக்கல் - பாத்திமா நகர் காட்சிகளில் அன்னை செபமாலையுடன் செபித்த நிலையைக் காண்கிறோம். அதேசமயத்தில் காட்சி கண்ட சிறுவர்கள் மற்றவர்களையும் செபமாலையைச் செபிக்க அழைக்கிறார். இதிலிருந்து அதன் முக்கியத்துவத்தையும் அறிய முடிகிறது.

செபமாலை செபிப்பது உறவுகள் உறுதிபெற என்பதை உணர்ந்து செபிப்போம். மரியா எலிசபெத்தைச் சந்தித்தது, காணாமல் போன மகனைத் தேடிச் சென்றது, கானாவூர் திருமணத்தில் ஏற்பட்ட துன்பத்தை அகற்றியது, இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்த பெண்களை ஒருங்கிணைத்தது, கல்வாரிப் பயணத்தில் துணை நின்றது, பயந்து நடுங்கிய திருத்தூதர்களை ஒருங்கிணைத்துச் செபித்தது போன்ற நிகழ்வுகளில் மரியா உறவுக்குக் கைகொடுக்கிறார். இதற்குக் காரணம் மரியா இறைவார்த்தையை உள்ளத்தில் இருத்திச் சிந்தித்ததுதான். அதனால்தான் மரியாவை எலிசபெத்தும் (லூக் 1:42-43), கூட்டத்திலிருந்த பெண் ஒருத்தியும் (லூக் 11:27) பாராட்டுகிறார்கள்.

மகிழ்ச்சி நிறை மறையுண்மைகளை நாம் தியானித்துச் செபிக்கும்போது, ‘இறைவனோடு எனது உறவு நிலை எப்படி உள்ளது?’ எனச் சிந்தித்துச் சீர்தூக்கிச் செம்மைப்படுத்த உதவுகிறது.

துயர் நிறை மறையுண்மைகளைத் தியானித்துச் செபிக்கும்போது, பிறரோடு எனது உறவு, இயேசுவின் மேல் உள்ள அன்பை, அவரது கட்டளைகளை எப்படிச் செயல்படுத்துகிறேன்? எனச் சிந்தனை செய்து, மற்றவர்களோடு எனது உறவுப் பாலம் எப்படி உள்ளது என்பதை அறிந்து வாழ்ந்திட துணை செய்கிறது.

ஒளியின் மறையுண்மைகளைத் தியானிக்கும்போது, எனது உறவு இயற்கையோடு எப்படி உள்ளது? என்பதை அறிய முடிகிறது. அங்கே நதி, மலை, கடல், புல்வெளி, வீடு என்று இயற்கை மணம் கமழ்கிறது. அந்த மணத்துடன் ஒன்றித்து வாழ்கிறேனா? எனச் சீர்தூக்கிப் பார்க்க அழைக்கிறது.

மாட்சி நிறை மறையுண்மைகள் வழியாக, நாம் இறைவனோடு உறவுகொள்ள முடிகிறது. நாம் மண்ணிற்காக அல்லது விண்ணிற்காகப் படைக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை உணர்ந்து, தியானித்துச் செபிக்கும்போது இறைவனோடு தொடர் சங்கிலி போல் உறவோடு வாழ முடிகிறது. ஏனெனில், மண்ணில் பிறந்த மரியா விண்ணகத்திற்கு ஆன்ம உடலோடு சென்றது போல் நாமும் செல்வோம் என்ற நம்பிக்கை வழி நம் இறையுறவு வளர்கிறது. எனவே, செபமாலை உறவுகளின் சங்கமம், உன்னதமான உறவுகளை நமக்குத் தரும் சிறந்த செபம்.

புனித ஜான் மரிய வியான்னி, புனித லூயிஸ் தே மாண்ட்போர்ட், புனித அல்போன்ஸ் லிகோரி, புனித பியோ போன்றோர் செபமாலை பக்தி கொண்டவர்களாக இருந்து இன்று புனிதர்களாக உள்ளார்கள். புனித கேப்ரியல், “செபமாலை சாத்தானை  நடுங்கச் செய்கிறது; அனைவரும் செபமாலை செபித்தால் சாத்தான் உலகில் இருக்க வாய்ப்பில்லை” என்கிறார்.

எனவே, அனைவரும் செபமாலை செபிப்போம்; அப்போது அன்னை திருத்தூதர்களோடு சேர்ந்து செபித்ததுபோல் நம்மோடும் சேர்ந்து செபிக்கிறார் என்பதை உணர்ந்து, அவரது அரவணைப்பில் இறையாசிர் பெறுவோம்.