ஆன்மிகம்

1. மரியாவின் மண்ணக வாழ்வின் முடிவைப் பற்றிப் பேசுகையில், இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் மரியா விண்ணகத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது பற்றிய நம்பிக்கை கோட்பாட்டை வரையறுத்த திருத்தந்தையினுடைய ஆணையின் (Bull) சொற்களையே பயன்படுத்தி இவ்வாறு கூறுகிறது: “இறுதியாக மாசற்றக் கன்னி தொடக்கப் பாவக்கறை எதுவுமின்றிப் பாதுகாக்கப்பெற்று, தன் மண்ணுலக வாழ்வு மாட்சிக்கு எடுத்துச் செல்லப்பெற்றார்; அனைத்துலக அரசியாக கடவுளால் உயர்த்தப்பெற்றார்” (இறைத்திட்டத்தில் திரு அவை, எண். 59).

எனது முன்னோடியான வணக்கத்திற்குரிய திருத்தந்தை 12-ஆம் பயஸைப் பின்பற்றி இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் திரு அவை பற்றிய சங்க ஏடான இறைத்திட்டத்தில் திரு அவை, மரியாவின் இறப்புப் பற்றிய கேள்விக்கு எந்தவிதமான அதிகாரப்பூர்வமான பதிலும் கொடுக்கவில்லை. எனினும், திருத்தந்தை 12-ஆம் பயஸ் மரியாவின் இறப்பு பற்றிய உண்மையை மறுப்பதற்கும் முயலவில்லை; மாறாக, இறைவனுடைய தாயின் இறப்பை எல்லா நம்பிக்கையாளர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதொரு மறையுண்மையாக முறைப்படி அறிவிப்பதற்கான தருணமாக அவர் கருதவில்லை.

கிறிஸ்து மரணத்தை மீட்பின் சாதனமாக மாற்றினார்

உண்மையில் சிலர் தூய கன்னி மரியா இறக்கவில்லை என்றும், அவர் நேரடியாக மண்ணக வாழ்விலிருந்து விண்ணக மகிமைக்கு உயர்த்தி எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார் என்றும் வாதிட்டுள்ளனர். இருப்பினும், 17-ஆம் நூற்றாண்டு வரை இந்தக் கருத்து அறியப்பட்டிருக்கவில்லை; மாறாக, மரியாவின் மரணத்தையே அவரது விண்ணக மகிமையின் நுழைவாயிலாகப் பார்க்கும் பொதுவான ஒரு பாரம்பரியமே நடைமுறையில் இருந்து வந்துள்ளது.

2. நாசரேத்தின் மரியா தன் உடலில் மரணத்தை அனுபவித்திருக்க முடியுமா? அவரது மகனோடு மரியாவுக்கிருந்த உறவையும் மரியாவின் முடிவையும் தியானிக்கையில் ‘ஆம்’ என்று பதிலளிப்பதே முறையானதொன்றாகத் தோன்றுகின்றது: ஏனெனில், கிறிஸ்துவே மரணத்தைத் தழுவியிருக்கும் போது, அவருடைய தாயாருக்கு அது நிகழவில்லை என்று வாதிடுவது கடினமானதாகும்.

இவ்விடத்தில் எவ்வித ஐயமும் கொண்டிராத திரு அவைத் தந்தையர்களும் இந்தக் கோணத்தில்தான் சிந்தித்தார்கள். புனித சாருக் நகரத்து ஜேக்கப் (....521) என்பவர், மரியாவுக்குக் காலம் நிறைவுற்றபோது ‘எல்லாத் தலைமுறையினரின் வழியில் நடப்பதற்கு’ இறப்பின் பாதையில், ‘ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவரின் உடலை அடக்கம் செய்வதற்கு பன்னிரண்டு திருத்தூதர்களின் குழுவானது ஒன்று கூடியது’ என்று கூறுகின்றார்

எருசலேம் நகரத்து தூய மொதேஸ்து (....634) என்பவர், ‘மகிமைமிக்க இறைவனுடைய தாயின் புனித உறக்கம்’ பற்றிய மிக நெடிய விவாதத்திற்குப் பிறகு, ‘அவரை அவரின் கல்லறையிலிருந்து எழுப்பி’ அவரையும் அவரது மகிமையில் பங்குபெற அவரோடு எடுத்துச் செல்வதற்கான கிறிஸ்துவின் அதிசயிக்கத்தக்க இடையீட்டைப் புகழ்ந்து அவரது புகழ்ச்சியுரையை முடிக்கின்றார்.

தமஸ்கு நகரத்து புனித ஜான் (....704) அவரின் பங்கிற்கு, “இயேசு கிறிஸ்துவைப் பெற்றதனால் இயற்கையின் எல்லா நியதிகளையும் விஞ்சிய அவர் ஏன் அதனுடைய சட்டத்திற்குப் பணியவேண்டும்? அவரது மாசற்ற உடலானது இறப்பிற்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்?” என்று கேட்கின்றார். மேலும், அவரே அதற்கான பதிலையும் தருகின்றார்: “இறப்பில்லா மையினால் அணிசெய்யப்படுவதற்கு, இயற்கையின் ஆண்டவர்கூட இறப்பின் அனுபவத்தை மறுக்கவில்லை என்பதனால், இறக்கும் நிலையை உதிர்ப்பது என்பது தவிர்க்க முடியாததொன்றாகும். உண்மையில், அவர் உடலளவில் இறந்தார். மேலும், அவரது இறப்பின் வழியாக அவர் இறப்பைத் தோற்கடித்தார்; அழிவின் மீது அழிவில்லாமையை வழங்கினார்; இறப்பையே உயிர்ப்பின் ஊற்றாகச் செய்தார்” (Panegyric on the Dormition of the Mother of God, n. 10: SC 80, 107).

3. திருவெளிப்பாட்டு நூலில் மரணம் என்பது பாவத்திற்கான தண்டனையாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது என்பது உண்மைதான். இருப்பினும், தனித்துவமான இறைச்சலுகையால் மரியா தொடக்கப் பாவத்திலிருந்து விலக்கப்பெற்றுத் தூய்மையானவராக இருக்கிறார் என்று திரு அவை பறைசாற்றுவது, அவர் உடல் சார்ந்த அழியாமை பெற்றிருந்தார் என்ற முடிவுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லாது. மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்கு ஒரு புதிய அர்த்தத்தைக் கொடுத்து, அதை மீட்பின் வழியாக மாற்றிய தன் மகனைவிடத் தாய் உயர்வானவர் அல்லர்; கிறிஸ்துவின் மீட்புப் பணியிலும் பலியிலும் பங்கெடுத்த மரியா, மனிதகுலத்தின் மீட்பிற்காக அவரது பாடுகளிலும் மரணத்திலும் பங்கேற்க முடிந்தது. அந்தியோக்கியா நகரத்து புனித செவேருஸ் கிறிஸ்துவைப் பற்றிக் கூறுவது மரியாவிற்கும் பொருந்தும்: “ஓர் ஆரம்பக்கட்ட மரணம் இல்லாமல், உயிர்த்தெழுதல் எவ்வாறு நடந்திருக்க முடியும்?” (Antijulianistica, Beirut 1931, 194f.). கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலில் பங்கெடுக்க மரியா முதலில் அவருடைய மரணத்தில் பங்கெடுக்க வேண்டியிருந்தது!

4. மரியாவின் மரணம் நிகழ்ந்த சூழ்நிலைகள் குறித்த எந்தவொரு தகவலையும் புதிய ஏற்பாடு வழங்கவில்லை. இந்த அமைதியானது, குறிப்பிடத்தக்க சிறப்புக் குறிப்புகள் எதுவுமின்றி, அவரது மரணம் இயல்பாகவே நிகழ்ந்தது என்று அனுமானிக்க நம்மைத் தூண்டுகிறது. அவ்வாறு ஒரு வேளை இல்லையெனில், அதுபற்றிய தகவல்கள் அவருடைய காலத்து மக்களுக்குத் தெரியாமல் மறைக்கப்பட்டிருக்கவும், ஏதேனும் ஒரு வழியில் நமக்கு வந்து சேராமல் போயிருக்கவும் எப்படி முடியும்?

மரியாவின் மரணத்திற்கான காரணத்தைப் பொறுத்தவரையில், அவர் இயற்கை மரணத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர் என்று கூற விரும்பும் கருத்துகள் போதிய ஆதாரமற்றவையாகவே தோன்றுகின்றன. இந்த உலகத்திலிருந்து அவர் விடைபெற்ற தருணத்தில், தூய கன்னி மரியாவின் ஆன் மிக மனநிலையை நோக்கிக் கவனிப்பதே மிகவும் முக்கியமானதாகும். இது தொடர்பாக ‘மரியாவின் மரணம் அன்பின் மிகுதியால் நிகழ்ந்தது’ என்று புனித பிரான்சிஸ் தெலசால் (St. Francis de Sales) வாதிடுகிறார். அவர் ‘அன்பில், அன்பிலிருந்து, அன்பின் வழியாக’ நிகழ்ந்த ஒரு மரணத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார். இறைவனின் தாய் தன் மகன் இயேசுவின் மீது கொண்ட அன்பினாலேயே இறந்தார் என்றும் கூறுகிறார் (Treatise on the love of God, bk. 7, ch. XIII-XIV).

மரியாவினுடைய இறப்பானது அன்பின் நிகழ்வாக இருக்கின்றது

உடலியல் நோக்கில், அவரது பூவுலக வாழ்வின் முடிவிற்கான உயிர்ப்பரிமாண (Organic) மற்றும் உயிரியல் காரணம் எதுவாக இருப்பினும், மரியாவைப் பொறுத்தவரை இந்த வாழ்விலிருந்து அடுத்த வாழ்விற்கான பயணமானது, மகிமையில் அருளின் முழுமையான வளர்ச்சியாகவே இருந்தது என்று கூறலாம். எனவே, வேறு எந்தவொரு மரணத்தையும்விட மரியாவின் மரணத்தையே ‘ஆழ்நிலை உறக்கம்’ (Dormition) என்று அழைப்பது மிகவும் பொருத்தமானதாகும்.

5. திரு அவைத் தந்தையர்கள் சிலரது படைப்புகளில், மரியாவின் மரண நேரத்தில் தமது தாயை வானக மகிமைக்கு எடுத்துச் செல்வதற்காக இயேசுவே இறங்கி வந்ததாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளதைக் காண்கிறோம். இவ்வாறாக, அவர்கள் மரியாவின் மரணத்தை, அவரைத் தம் தெய்வீக மகனிடம் அவரது சாகா வரமளிக்கும் வாழ்வில் பங்கெடுக்க வழிநடத்திய ஓர் அன்பின் நிகழ்வாக முன்னிறுத்துகின்றனர். தன் மண்ணக வாழ்வின் முடிவில், கிறிஸ்துவோடு என்றென்றும் இருக்கும் பொருட்டு, இந்த உடலிலிருந்து விடுவிக்கப்படவேண்டும் என்ற விருப்பத்தை பவுலைவிடவும் மிக வலுவாக மரியா அனுபவித்திருக்கவேண்டும் (ஒப்பிடுக. பிலி 1:23).

மரணத்தின் அனுபவம் தூய கன்னி மரியாவைத் தனிப்பட்ட முறையில் வளப்படுத்தியது. பொதுவான மனிதகுலத்தின் மூலம், அனுபவித்ததை ஏற்று தாமும் விதியைத் தங்கள் வாழ்வின் இறுதித் தருணத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்குத் தனது ஆன்மிகத் தாய்மையை மேலும் திறம்பட வெளிப்படுத்த அவரால் முடிகிறது.

அன்று இரவு திடீரென்று மின்சாரம் போய்விட்டது. வீடு முழுவதும் இருள். சில நொடிகளுக்கு முன்புவரை ஒளியால் நிரம்பியிருந்த அறை, இப்போது எதுவுமே தெரியாத அளவிற்கு இருண்டிருந்தது. கைப்பேசியின் வெளிச்சத்தைத் தேடினார்கள். யாரோ மெழுகுவர்த்தியை எடுத்து வந்தார்கள். சிறிய மெழுகுவர்த்தி. அதை ஏற்றியதும் அறை மெதுவாக வெளிச்சம் பெற்றது. சுவரில் இருந்த கடிகாரம் தெரிந்தது, மேசையின்மீது இருந்த புத்தகம் தெரிந்தது, அறையில் இருந்த மனிதர்களின் முகங்கள் தெரிந்தன. எல்லாரும் அந்தச் சிறிய வெளிச்சத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். யாரும் அந்த மெழுகுவர்த்தியைப் பற்றி யோசிக்கவில்லை. அது மட்டும் அமைதியாக எரிந்து கொண்டிருந்தது.

நிமிடங்கள் நகர்ந்தன. வெளிச்சம் குறையவில்லை; ஆனால், மெழுகுவர்த்தி குறைந்துகொண்டே இருந்தது. அதன் உடல் மெதுவாக உருகிக்கொண்டிருந்தது. அது வெளிச்சம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த ஒவ்வொரு நொடியிலும்… தன்னையே இழந்துகொண்டிருந்தது.

நம் வாழ்க்கையிலும் இப்படிப்பட்ட சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு வெளிச்சம் கொடுக்கிறார்கள். ஆனால், அந்த வெளிச்சத்திற்காக அவர்கள் எவ்வளவு தங்களை இழக்கிறார்கள் என்பதை நாம் கவனிப்பதில்லை.

ஒரு தாய், குழந்தைகள் தூங்கிய பிறகுதான் தூங்குகிறார். குழந்தைகள் சாப்பிட்ட பிறகுதான் சாப்பிடுகிறார். வீட்டில் அனைவருக்கும் என்ன பிடிக்கும் என்று தெரியும். ஆனால், ‘அம்மாவுக்கு என்ன பிடிக்கும்?’ என்று கேட்பவர்கள் எத்தனை பேர்? அவளுடைய சோர்வை யார் கவனிக்கிறார்கள்? அவள் அமைதியாக இருப்பதற்குப் பின்னால் இருக்கும் ஆயிரம் கவலைகளை யார் கேட்கிறார்கள்?

ஒரு தந்தை, தன் குழந்தைகளுக்காக பல ஆசைகளைத்  தள்ளிப்போட்டிருக்கலாம். ஒரு நல்ல கைப்பேசி வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்திருப்பார்; ஒரு புதிய சட்டை வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்திருப்பார்; சில நாள்கள் ஓய்வெடுக்கலாம் என்று நினைத்திருப்பார். ஆனால், வீட்டில் ஏதாவது தேவைப்பட்டால், ‘பரவாயில்லை,… முதலில் இதை வாங்கிக்கலாம்’ என்று தன் ஆசையை மீண்டும் ஒதுக்கி விடுகிறார். அவர் பெரிய தியாகங்களைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. அவர் செய்த தியாகங்களுக்கான பட்டியலும் வைத்திருக்கவில்லை. அவர் வெறுமனே… எரிந்துகொண்டிருக்கிறார்.

ஓர் ஆசிரியர் ஒரு வகுப்பறைக்குள் நாற்பது குழந்தைகள். நாற்பது முகங்கள், நாற்பது வேறுபட்ட குடும்பங்கள், நாற்பது விதமான கனவுகள். சில குழந்தைகள் பாடத்தைப் புரிந்துகொள்வார்கள். சிலர் புரிந்துகொள்ளமாட்டார்கள். சிலர் கேள்வி கேட்பார்கள். சிலர் அமைதியாக இருப்பார்கள். சிலருடைய மதிப்பெண்களுக்குப் பின்னால் ஒரு குடும்பப் பிரச்சினை இருக்கும். சிலருடைய குறும்புக்குப் பின்னால் ஒரு கவலை இருக்கும். ஆசிரியர் பாடத்தை மட்டும் கற்றுக்கொடுப்பதில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையைத் தாங்கிக்கொள்கிறார். ஆனால், வகுப்பு முடிந்ததும், அந்த ஆசிரியரின் சோர்வை யார் பார்க்கிறார்கள்?

ஓர் அருள்தந்தை, நூற்றுக்கணக்கான மக்களுக்காகத் திருப்பலி. யாருக்கோ திருமணம், யாருக்கோ இறுதி அஞ்சலி, யாருக்கோ நோயாளி சந்திப்பு, யாருக்கோ குடும்பப் பிரச்சினை, யாருக்கோ ஒரு மணி நேரம் பேசவேண்டும், யாருக்கோ இரவு நேரத்தில் ஓர் அழைப்பு. அனைவருக்கும் நேரம் கொடுக்க முயற்சிக்கும் ஒருவர்; ஆனால், ‘தந்தையே, நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?’ என்று அவரிடம் கேட்கும் நேரம் நமக்கு இருக்கிறதா?

இவர்களைப் போலவே மருத்துவமனையில் ஒரு செவிலியர்; ஒரு பராமரிப்பாளர்; ஒரு வயதான பெற்றோரைக் கவனிக்கும் மகள்; குடும்பத்திற்காக ஓயாமல் உழைக்கும் ஒருவர்; காலை முதல் இரவுவரை பிறருக்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவர், இவர்களுடைய வாழ்க்கையிலும் அந்த மெழுகுவர்த்தியின் கதைதான். இவர்கள் வெளிச்சம் கொடுக்கிறார்கள். நாம் அந்த வெளிச்சத்தில் வாழ்கிறோம். ஆனால், அந்த வெளிச்சத்தின் விலையை மறந்து விடுகிறோம்.

இயேசு ஒருமுறை கூறினார்: “நீங்கள் உலகிற்கு ஒளியாய் இருக்கிறீர்கள்” (மத் 5:14). இயேசு ஒளியாக இருக்கக் கூறினார். ஆனால், உண்மையான ஒளி என்பது தன்னைப் பற்றிக் காட்டிக்கொள்வது அல்ல; தன்னைச் செலவழித்து, பிறருக்குப் பாதை காட்டுவது. மெழுகுவர்த்தி எரியும்போது, ‘நான் எவ்வளவு வெளிச்சம் கொடுக்கிறேன் பாருங்கள்’ என்று கூறாது; அது அமைதியாக எரியும். அதன் இருப்பு குறைந்துகொண்டே போகும். ஆனால், சுற்றியிருப்பவர்களின் இருள் குறைந்துகொண்டே இருக்கும். அதுதான் சில மனிதர்களின் வாழ்க்கையும்!

நாம் பல நேரங்களில் வெற்றியைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். பெரிய வீடு, பெரிய வேலை, பெரிய சம்பளம், பெரிய பதவி, பெரிய சாதனை... ஆனால், சில வாழ்க்கையின் அழகு அவற்றின் ‘பெருமையில்’ இல்லை. அவை எத்தனை பேருக்கு வெளிச்சமாக இருந்தன என்பதில் இருக்கிறது.

ஒரு தாய் தன் குழந்தையின் வாழ்க்கையில் வெளிச்சமாக இருக்கலாம்; ஒரு தந்தை தன் குடும்பத்தின் நம்பிக்கையாக இருக்கலாம்; ஓர் ஆசிரியர் ஒரு மாணவனின் எதிர்காலத்தை மாற்றியிருக்கலாம்; ஓர் அருள்தந்தையின் ஒரு வார்த்தை ஒருவரை மீண்டும் இறைவனிடம் அழைத்திருக்கலாம்; ஒரு செவிலியரின் ஓர் அன்பான தொடுதல், நோயாளியின் பயத்தைக் குறைத்திருக்கலாம். அவர்கள் செய்ததை உலகம் பதிவு செய்யாமல் இருக்கலாம். அவர்களுக்கு விருதுகள் கிடைக்காமல் இருக்கலாம். அவர்களின் பெயர்கள் செய்தித்தாள்களில் வராமல் இருக்கலாம். ஆனால்,… யாரோ ஒருவரின் இருளில் அவர்கள் வெளிச்சமாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

அடுத்த முறை உங்கள் வீட்டில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றும்போது… அதை மட்டும் பார்க்காதீர்கள். உங்கள் வாழ்க்கையில் மெழுகுவர்த்தியாக இருக்கும் ஒருவரை நினைத்துப் பாருங்கள். உங்களுக்காகத் தன்னை மறந்த அம்மாவை, உங்களுக்காக உழைத்த அப்பாவை, உங்களை நம்பிய ஆசிரியரை, உங்களுக்காகச் செபித்த அருள்தந்தையை, உங்களைப் பராமரித்த ஒருவரை, உங்கள் வாழ்க்கையின் இருண்ட நேரங்களில் அமைதியாக உங்களுடன் நின்ற ஒருவரை... அவர்களிடம் ஒருமுறை கூறுங்கள்: “நீங்கள் எனக்காகச் செய்ததை நான் கவனித்திருக்கிறேன்.” சில நேரங்களில் இந்த ஒரு வாக்கியம் கூட… பல ஆண்டுகளாக எரிந்துகொண்டி ருக்கும் ஓர் இதயத்திற்கு ஓய்வாக இருக்கலாம்.

மின்சாரம் வந்துவிட்டால் மெழுகுவர்த்தியை நாம் அணைத்துவிடுகிறோம். அதன் தேவை முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறோம். ஆனால், அதன் மெழுகு மட்டும் அங்கே கிடக்கும். அது எவ்வளவு எரிந்தது என்பதற்கான அமைதியான சாட்சி. நம் வாழ்க்கையிலும் அப்படிப்பட்டவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இன்று நம்முடன் இருக்கிறார்கள். அவர்களின் குரல் கேட்கிறது. அவர்கள் நம்முடன் சிரிக்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் எப்போதும் இருப்பார்கள் என்று நினைக்காதீர்கள்.

சில வெளிச்சங்கள் அணைந்த பிறகுதான் அவை நமக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை உணர்கிறோம். அதனால்… அவர்கள் எரிந்துகொண்டிருக்கும்போதே அவர்களைப் பாருங்கள். அவர்கள் கொடுத்த வெளிச்சத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும்போதே அவர்களுக்கு நன்றி சொல்லுங்கள். அவர்கள் சோர்வாக  இருக்கும்போது அவர்களுக்காக ஒரு சிறிய வெளிச்சமாக இருங்கள்.

ஏனெனில், தன்னைச் சுருக்கிக்கொண்டு பிறருக்கு வெளிச்சம் கொடுப்பதே சிலரது வாழ்க்கையின் அழகு. அந்த அழகை அது அணைந்த பிறகு அல்ல; அது எரிந்துகொண்டிருக்கும்போதே கவனித்துவிடுவோம்.

பிரான்சிஸ்கன் வாழ்க்கை முறை எட்டு நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தும், திரு அவையில் உயிரோட்டத்துடன் தழைத்து நிற்பதில் தூய கிளாராவின் பங்கு இன்றியமையாதது. தன்னை ஒரு ‘சிறு செடி’ என்று அழைத்துக்கொண்டாலும், ‘பிரான்சிஸ்கன் இயக்கம்’ என்ற பெரும் மரத்தின் ஆணிவேராக விளங்கியவர் தூய கிளாரா. 1212-ஆம் ஆண்டு தூய ஆவியாரின் தூண்டுதலால் உலகத்தைத் துறந்து பிரான்சிஸ்கன் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்ற கிளாரா விரும்பினார். அதற்காகக் குருத்தோலை ஞாயிறன்று இரவில் தனது பிறந்த இல்லத்தை விட்டு பிரான்சிசும், அவருடைய சகோதரர்களும் தங்கியிருந்த போர்சியுங்குலா சிற்றாலயத்திற்குச் சென்றார். அவர்களைப்போல நற்செய்தி வாழ்வு வாழ்வதே கிளாராவின் விருப்பமாக இருந்தது. ஆனால், அக்காலத் திரு அவையின் சட்டதிட்டங்களும் சமூக நெறிமுறைகளும் பெண்கள் அத்தகைய நற்செய்திப் பணியில் ஈடுபட அனுமதிக்கவில்லை. எனவே, பிரான்சிஸ் கிளாராவைப் பெனடிக்டைன் மடத்தில் சேர்த்தார். பின்னர் சான் தமியானோ ஆலயத்திற்கு அவரை அழைத்து வந்தார். அங்கு கிளாராவுக்கும், அவருடைய சகோதரிகளுக்கும் நான்கு வரிகளைக் கொண்ட ஒரு சிறிய வாழ்க்கை ஒழுங்குமுறையை வழங்கினார். பிரான்சிஸ், கிளாராவை சான் தமியானோவில் விட்டுச் சென்றபின் அரிதாகவே அங்கு திரும்பினார்.

அக்காலத்தில் மடங்களுக்குச் சொத்துகளை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு வற்புறுத்தல்கள் எழுந்தன. ஆனால், நற்செய்தி ஏழ்மையை விட்டுக்கொடுக்காமல் பாதுகாக்க கிளாரா உறுதியுடன் போராடினார்.

பிரான்சிஸ்கன் இயக்கத்தின் தொடக்கக் காலத்தில் பல்வேறு புதிய ஆலோசனைகளும் மாற்றங்களும் எழுந்தபோது, ஏழ்மை என்னும் அரிய செல்வத்தைப் பாதுகாத்தவர் கிளாரா. பிரான்சிஸின் சகோதரர்கள் அவரிடம் ஆலோசனை கேட்க வந்தனர். அவர்களுக்கு மூத்த சகோதரியாகவும் தாயாகவும் இருந்து அழைப்பில் நிலைத்திருக்க ஊக்கமளித்தார். வார்த்தைகள் பிரான்சிஸ் உடையது; அதை வாழ்ந்து காட்டியவர் கிளாரா. அகத்தூண்டல் பெற்றவர் பிரான்சிஸ்; அதற்கு வடிவம் கொடுத்தவர் கிளாரா. புதிய வாழ்க்கை முறையைத் தந்தவர் பிரான்சிஸ்; அதை உறுதியுடன் வாழ்ந்து புத்துயிர் அளித்தவர் கிளாரா. பிரான்சிஸ் தனது அழைப்பைப் பற்றிச் சந்தேகங்கள் எழுந்தபோதும், சகோதரர்களுக்கு இறைவேண்டுதல் தேவைப்பட்ட போதும் கிளாராவை நாடினார். கிளாராவும் தனது தேவைகளில் பிரான்சிஸை அணுகினார். கிளாராவின் எழுத்துகளில் பிரான்சிஸின் சிந்தனைகள் பிரதிபலித்தன. இருவருடைய உறவின் மையமாக கிறிஸ்துவே விளங்கினார்.

பிரான்சிஸ் தனது வாழ்க்கை முறையைப் பெண்கள் மீது திணிக்கவில்லை. அவர்களுடைய தனித்துவத்தையும், அக்காலச் சூழ்நிலையையும் மதித்து நற்செய்தியை முழுமையாக வாழ்வதற்கான வழியை அமைத்துக் கொடுத்தார். கிளாராவும் அடைப்பட்ட மடத்திற்குள் இருந்து ஏழ்மை, கடின உழைப்பு, போராட்டங்கள், உலகத்தின் வெறுப்பு ஆகியவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டார். உடலளவில் வலுவற்றவர்களாக இருந்தபோதிலும், இச்சோதனைகளை உள்ளத்தால் புறக்கணிக்கவில்லை என்று கிளாரா தனது இறுதி மொழியில் குறிப்பிடுகிறார். பிரான்சிஸ்கன் வாழ்வு அனைவரையும் ஒரே விதமாக வாழ அழைப்பதில்லை. பிரான்சிஸ், தனக்கிருந்த சுதந்திரத்தோடு சமூகத்தில் நற்செய்தியைப் போதித்து வாழ்ந்தார். கிளாராவோ அடைபட்ட மடத்திற்குள் இருந்து அதே நற்செய்தியை வாழ்ந்தார். நமது இயல்பையும் தனித்துவத்தையும் திறமைகளையும் இறைவன் தந்த தாலந்துகளையும் இழந்துவிடாமல் நற்செய்தியின் கனிகளை வாழ்வில் வெளிப்படுத்துவதே பிரான்சிஸ்கன் அழைப்பு.

கிளாரா தன்னுடன் வாழ்ந்த சகோதரிகளை மட்டுமல்லாhமல்,  மடத்திற்கு வெளியே நற்செய்தி வாழ்வைப் பின்பற்றிய பலரையும் ஊக்குவித்தார். பிரான்சிஸின் மறைவுக்குப் பின்னரும் அவரது கனவுகள் நனவாக உழைத்தார். யாரையும் தன்னை நோக்கி ஈர்க்காமல் தன்னைக் கவர்ந்த சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசுவையும் அவரது திருத்தாயையும் நோக்கி வழிநடத்தினார். பிரான்சிஸின் இதய ஆவலைப் பாதுகாத்து நற்செய்தி ஏழ்மைக்கு உயிரூட்டி, பலரையும் அதில் நிலைத்திருக்கச் செய்த இவரது பங்களிப்பு ஒரு தாய்மையின் பங்களிப்பாகும்.

போர்கள், வெறுப்பு, வன்முறை, சாதி, மத மோதல்கள், இயற்கைப் பேரழிவுகள் எனப் பல்வேறு சவால்களை எதிர்கொள்ளும் இன்றைய உலகிற்கு, இயற்கையின் அனைத்தையும் சகோதரத்துவ உணர்வுடன் அணுகிய அமைதியின் தூதுவரான அசிசியாரின் வாழ்வு ஒரு பேரொளி. அறிவியலின் அதிநவீன வளர்ச்சி தூரங்களைச் சுருக்கியது போலவே, இதயத்தையும் சுருக்கி விட்ட சமகாலச் சூழலில் அசிசியாரின் அமைதி முழக்கமே நம் அவசரத் தேவை.

UNHCR அறிக்கையின்படி, 2025 இறுதியில் உலகம் முழுவதும் 117.8 மில்லியன் மக்கள் போர், வன்முறை, துன்புறுத்தல் உள்ளிட்ட காரணங்களால் தங்கள் வாழ்விடங்களை விட்டு வெளியேறியுள்ளனர். இவர்களுள் தங்கள் சொந்த நாடுகளுக்குள்ளேயே இடம்பெயர்ந்தவர்கள் 68.7 மில்லியன் பேர். மத்திய கிழக்கில் ஏற்பட்ட இராணுவ மோதல்கள் புதிய மனிதாபிமான நெருக்கடிகளை உருவாக்கியுள்ளன. பிப்ரவரி 2026-க்குப் பிறகு ஏற்பட்ட மோதல்களில் லெபனானில் மட்டும் சுமார் பத்து இலட்சம் மக்கள் இடம்பெயர்ந்துள்ளனர். வெப்ப அலை, வறட்சி, காட்டுத்தீ, வெள்ளம் ஆகியவை உலகைப் பாதித்துள்ளன.

அமைதிக்கு மற்றோர் அச்சுறுத்தல் சமூக ஊடகங்களில் பரவும் வெறுப்புப் பேச்சும், தவறான தகவல்களும்! “சொற்கள் பாலங்களை உருவாக்கலாம், பிளவுகளையும் ஆழப்படுத்தலாம்” என்று UNESCO எச்சரிக்கிறது. வெறுப்புப் பேச்சு சமூக நம்பிக்கையையும் நல்லிணக்கத்தையும் சிதைக்கிறது. இன்றைய உலகின் நிலை அமைதியின் அவசியத்தை அவசரமாக உணர்த்துகிறது. போர்கள் மற்றும் வன்முறைகளால் கோடிக்கணக்கான மக்கள் இடம் பெயர்ந்து வாழ்கின்றனர். அதேவேளையில், வெறுப்புப் பேச்சு, சமூக ஊடகத் தவறான தகவல்கள், மத, இனப்பிளவுகள், சுற்றுச்சூழல் அழிவு ஆகியவை மனிதகுலத்தின் எதிர்காலத்தையே அச்சுறுத்துகின்றன.

“அமைதி என்பது மோதல் இல்லாத நிலை மட்டுமல்ல; நீதியின் இருப்பு” என்றார் அமைதியியல் அறிஞர் ஜோஹான் கால்டுங். எனவே, அமைதியை விரும்புவது மட்டும் போதாது; சமூகத்தில் நீதி, சமத்துவம், அன்பு ஆகியவற்றை உருவாக்க வேண்டும். அமைதி என்பது வானத்தில் தொங்கும் கனவு அல்ல; மனிதனின் செயலால் உருவாகும் உண்மை. அமைதி முதலில் மனித உள்ளத்தில் பிறந்து, பின்னர் குடும்பத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் உலகிற்குமாக விரிவடைகிறது. புனித பிரான்சிசின் வாழ்வியலோடு திருவிவிலியத்தின் போதனை நெருக்கமாக இணைகிறது. இயேசு, “சமாதானம் செய்கிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் இறைவனுடைய பிள்ளைகள் எனப்படுவார்கள்” (மத் 5:9) என்கிறார். மேலும், “தீமையை நன்மையினால் வெல்லுங்கள்” (உரோ 12:21) என்று கூறும் இறைவார்த்தைகள் பகையை அன்பாலும் வன்முறையை மன்னிப்பாலும் வெல்லவேண்டும் என்ற இறை வார்த்தைகள் பிரான்சிசின் வாழ்வியல் செய்தியை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. ஏழைகளுக்கு உதவுவதும், இயற்கையைப் பாதுகாப்பதும் அமைதிக்கான செயல்களே. பிரான்சிசின் அமைதிச் செய்தியை நம் வாழ்வில் செயல்படுத்துவது அவசியம். குடும்பத்தில் அன்பையும் மன்னிப்பையும் வளர்ப்போம்; கருத்து வேறுபாடுகளை வன்முறையால் அல்ல; உரையாடலால் தீர்ப்போம். சாதி, மதம், மொழி, இனம் ஆகிய வேறுபாடுகளைக் கடந்து மனிதநேயத்தை முன் நிறுத்துவோம். சமூக ஊடகங்களில் வெறுப்பையும் பொய்யையும் பகிராமல், உண்மை மற்றும் நல்லிணக்கத்தைப் பரப்புவோம்.

“இறைவா, நான் அமைதியைத் தேடுவதற்கு முன் அமைதியின் கருவியாக என்னை மாற்றுவாயாக!” - புனித அசிசி பிரான்சிஸ்.

இந்தியாவில் பிரான்சிஸ்கன் சபை 735 ஆண்டுகால வரலாறு உடையது. பிரான்சிஸ்கன் சபை பேராயர் ஜான் தெ மோந்தே கொர்வினோ, மயிலாப்பூர் புனித தோமையார் கல்லறையில் 1291-1292 ஆண்டுகள்  தங்கி  மறைப்பணியில் ஈடுபட்டார். நான்கு இத்தாலிய பிரான்சிஸ்கன் துறவிகள் 1321-இல் மராத்தியத்தின் தானே பகுதியில் மறைச்சாட்சிகளாக மரித்தனர். கி.பி. 1500 முதல்  போர்த்துக்கீசிய பிரான்சிஸ்கன் சபையினர் கி.பி. 1632 முதல் ஐரோப்பா, வட அமெரிக்கா, தென்னிந்தியாவின் பல கப்புச்சின் மறைமாநிலங்கள் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் நற்செய்தி அறிவிப்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டனர். அவர்களின் மறைப்பணி, இந்தியத் தலைமையிலான பிரான்சிஸ்கன் வாழ்விற்கும், மறைமாவட்டங்களின் தன்னிறைவுக்கும், இந்தியச் சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்கும் நகர்த்தியது.

கோவா, கொச்சி, கொல்லம், மங்களூர், மயிலாப்பூர் லஸ் ஆலயம், நாகப்பட்டினம், வேளாங்கண்ணி, மும்பை ஆகியவை போர்ச்சுக்கீசிய பிரான்சிஸ்கன்கள் நிறுவிய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மறைத்தளங்கள்.

கப்புச்சின் சபையினரின் ‘சென்னையின் திருத்தூதர்’ எனப் போற்றப்பெறும் பிரெஞ்சு அருள்தந்தை எப்ரேம் தெ நெவெர்ஸ் (1607-1695) அவர்களின் 53 ஆண்டுகாலத் தளராத மறைப்பணியால் புனித அந்திரேயா, புனித ஜார்ஜ் கோட்டை (1642-1751), புனித மரியன்னை இணைப் பேராலயம் (1658), பாரிஸ் கார்னர் ஆலயங்களை எழுப்பி, இந்தியாவின் முதல் ஆங்கிலப் பள்ளியை நிறுவி, மறைப்பணி மற்றும் கல்விப் பணிகளில் சிறந்து விளங்கினர். இவ்வாறு சென்னை மற்றும் புதுச்சேரி பகுதிகளில் (1632-1834) 200 ஆண்டுகள் பணியாற்றினர். புதுச்சேரி, சூரத், சென்னை மற்றும் வட இந்தியா, திபெத், இந்துஸ்தான் போன்ற பரந்த பகுதிகளில் கப்புச்சின் மறைப்பணி விரிவடைந்தது. பெத்தியா, பாட்னா, ஆக்ரா, அலகாபாத், ஆஜ்மீர், டெல்லி, மீரட், லக்னோ, காசி, போபால், சாகர், இந்தூர், ஜபுவா, காந்துவா, ஜெய்ப்பூர், உதய்பூர், சிம்லா, சண்டிகர், ஜம்மு-காஷ்மீர், லாகூர் மற்றும் சில மறைமாவட்டங்கள் கப்புச்சின் மறைப்பணியின் வியர்வையில் எழுதப்பட்ட மகுடங்களாகும்.

1943, ஜூன் 13 அன்று திருச்சி அமல ஆசிரமம் நிறுவப்பட்டதன் மூலம், கப்புச்சின் மறைப்பணி தமிழ்நாட்டில் மீண்டும் தொடங்கியது. 1972-இல் தமிழக அமல அன்னை கப்புச்சின் மறைமாநிலம் உருவானது. 2012, ஏப்ரல் 25 முதல் தமிழ்நாடு கப்புச்சின் மறைமாநிலம் வடக்கு மற்றும் தெற்கு என இரு மறைமாநிலங்களாக இயங்கி வருகிறது. தமிழ்நாட்டில் கப்புச்சின் துறவிகள் பங்குப்பணி, மறைபரப்புப்பணி (ஜிம்பாப்வே, புர்கினா பாசோ) கல்வி, சமூகப்பணி, ஆற்றுப்படுத்தல்பணி மற்றும் ஏழையர் சேவை எனப் பணியாற்றுகின்றனர். அமல ஆசிரமம், கோவை புனித பாத்திமா, சென்னை புனித மத்தியாஸ், தூத்துக்குடி புனித யூதா ததேயு ஆலயங்கள்,  திண்டுக்கல் அனுகிரஹா மற்றும் கிருஷ்ணகிரி பவுண்டன் ஆற்றுப்படுத்தல் நிறுவனங்கள் புகழ்பெற்றவை.

தமிழ்நாட்டில் பிரான்சிஸ்கன் ஆன்மிகத்தைப் பின்பற்றும் பல துறவறச் சபைகள் பணியாற்றி வருகின்றன. பிரான்சிஸ்கன் மரியாளின் மறைபரப்புச் சபை (FMM), பிரான்சிஸ்கன் புனித இதய அன்னை சகோதரிகள் (FIHM), பிரான்சிஸ்கன் புனித அடைக்கல அன்னை சகோதரிகள் (FBS), பிரான்சிஸ்கன் புனித காணிக்கை அன்னை சகோதரிகள் (FSPM), பிரான்சிஸ்கன் புனித அலோசியஸ் கொன்சாகா சகோதரிகள் (FSAG), பிரான் சிஸ்கன் புனித வளனார் சகோதரிகள் (FSJ), சென்னை புனித அன்னாள் சகோதரிகள் (SSA), பிரான்சிஸ்கன் புனித தோமையார் சகோதரிகள் (FST), பிரான்சிஸ்கன் மறைபரப்புச் சகோதரர்கள் (CMSF) மற்றும் பிரான்சிஸ்கன் புனித மரியாளின் ஊழியர்களின் சபை (FSM) ஆகியவை. இவற்றுடன் பிரான்சிஸ்கன் கப்புச்சின் சபை (OFM Cap) பிரான்சிஸ்கன் சபை (OFM), பிரான்சிஸ்கன் கான்வென்ச்சுவல்  (OFM Conv.) ஏழை கிளாராவின் இடைவிடா ஆராதனை கன்னியர் சபை (PCPA) மற்றும் பொதுநிலையினரின் பிரான்சிஸ்கன் இயக்கம் (OFS) ஆகியவை பிரான்சிஸ்கன் குடும்பத்தின் முக்கிய அங்கங்கள். இந்தியாவில் பிரான்சிஸ்கன் கல்வி, மருத்துவம் மற்றும் சமூக நலத்துறையில் பங்களிப்பு நற்செய்தி அறிவிப்பின் துணைச் செயல்பாடாக மட்டும் அமையவில்லை; அது மனித அறிவு, மனித மாண்பு மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்தை நோக்கிய ஒரு விரிவான பணியாக வளர்ந்துள்ளது.

புனித அல்போன்சா, அருளாளர் இராணி மரியா, இறையடியார் தந்தை ஜான் பீட்டர் போன்ற இந்தியப் பிரான்சிஸ்கன் குடும்பங்களில் உருவான புனிதர்களின் வாழ்க்கை, எளிமை, தியாகம், சகோதரத்துவம், ஏழைகளுக்கான முன்னுரிமை, மன்னிப்பு மற்றும் நற்செய்தி பற்றுறுதி பிரான்சிஸ்கன் ஆன்மிகத்தின் வரலாற்றுப் பரிமாணத்தைத் தாண்டி, சமகாலத் திரு அவைக்கும் சமூகத்திற்கும் நெறிப்படுத்தும் ஆன்மிகச் சாட்சியாக விளங்குகிறது.

புனித பிரான்சிஸ் அசிசியாரின் வாழ்க்கை வரலாறு அனைவருக்கும் தெரிந்தது.  அவரின் வாழ்வை மூன்று பகுதிகளாக நாம் பார்க்கலாம்:

முதல் பகுதி (1182-1202): செல்வச் செழிப்புமிக்க குடும்பத்தில் பிறந்தார், வளர்ந்தார்.  இளமையில் இளைஞருக்குரிய செயல்பாடுகள் மிஞ்சி இருந்தது. படைவீரர் ஆனார், அதிலும் மிகச் சிறந்த படைவீரனாக மாற விரும்பினார்.

இரண்டாம் பகுதி (1202-1224): பிரான்சிசின் வீரப்பயணத்தை ஆண்டவர் தடுத்து நிறுத்தினார். தமக்காக அழைக்கின்றார்; ‘அவராகவே (இயேசு) மாற’ செயல்படுகின்றார்.

மூன்றாம் பகுதி (1224-1226): ஐந்து காயங்கள் பெற்ற பின்பு மறு கிறஸ்துவாகவே மாறி விடுகின்றார்.

புனித பிரான்சிஸ் வாழ்வில் இரண்டு வகையான மனமாற்றம்:

1202 முதல் 1224 - செயல்வடிவுக்கான மாற்றம்: தன்னுடைய மனமாற்றத்திற்குப் பின்பு தன்னுடைய வாழ்வில் கிறிஸ்துவின் வார்த்தைக்குச் செயல்வடிவம் கொடுக்கின்றார். தமியான் ஆலயத்தைப் புதுப்பிக்கின்றார்; தன்னோடு இணைந்த சகோதரர்களுக்கு இறைவார்த்தையை அறிவிக்கின்றார். அவர்களின் வாழ்க்கையை எளிய சகோதரத்துவ வாழ்வாக மாற்றுகின்றார். இறைவார்த்தையைப் புனித பிரான்சிசே போதிக்கின்றார்.  எனவே, முதல் மனமாற்றம் என்பது இறைவார்த்தைக்குச் செயல் வடிவம் கொடுக்கின்ற மனமாற்றம்.

1224 முதல் 1226 - இருத்தலுக்கான மனமாற்றம்: இரண்டாவது மனமாற்றம் என்பது இறைவனோடு இணைந்த நிலை மாற்றம்.  இந்த மனமாற்றம்தான் புனிதரை அதிகமாகக் கடவுளின் படைப்புகளை நேசிக்க வைத்தது.  படைப்பு அனைத்தையும் சகோதர-சகோதிரிகளாகக் காணச்செய்தது. சூரியனைத் தன் சகோதரனாகவும், சந்திரனைச் சகோதரியாகவும் பார்க்க வைத்தது. இந்தக் காலத்தில்தான் இயற்கையைப் பற்றிப் பாடினார். இந்தக் காலகட்டத்தில் புனிதரின் வாழ்வு ஓர் உயிர்த்தெழுதல் பெற்ற வாழ்வாக மாறியது.

அசிசி நகர மேயருக்கும் ஆயருக்கும் கருத்து மோதல்கள் இருந்தபோது, ‘இறைவன் உங்களுக்கு அமைதி அளிப்பாராக!’ என்று சகோதர வஞ்சையோடு வாழ்த்தி அவர்களிடம் அமைதியை உருவாக்கினார். தன்னுடைய இறப்பின்போது அனைத்துச் சகோதரர்களையும் அழைத்து “இறப்புதான் முடிவில்லா வாழ்வுக்கு விதை” என்று சொல்லி, கொண்டாட வைத்தார்.

இயேசுவின் போதனைகளில் மனமாற்றம் பல பரிமாணங்களில் பார்க்கப்பட்டாலும், ஆழமாகப் பார்க்கின்றபோது கடவுளையும் மனிதனையும் அன்பு செய்வதுதான் நல்ல மனமாற்றத்திற்கான மனித வெளிப்பாடு. அதைத்தான் தன்னுடைய மனமாற்றத்திற்குப் பின்பு புனித பிரான்சிஸ் அசிசியார் தன் வாழ்விலும் கடைப்பிடித்தார்.

நம் ஆண்டவரைப் போலவே, புனித பிரான்சிஸ் அசிசியாரும் கடவுளையும் மனிதர்களையும் மட்டும் அன்பு செய்யவில்லை; கடவுளின் படைப்பு முழுவதையுமே அன்பு செய்தார்.  இதுதான் புனித பிரான்சிஸ் அசிசியார் நமக்கு உணர்த்தும் உண்மையான மனமாற்றம்.