சிறப்புக்கட்டுரை

‘உழவுக்கும் தொழிலுக்கும்

வந்தனை செய்வோம் - வீணில்

உண்டுகளித் திருப்போரை

நிந்தனை செய்வோம்’

என்றான் பாரதி. உழைப்பதன், தொழில் புரிவதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தவே பாரதி அப்படிப் பாடினான். இவ்வுலகில் மனிதராய்ப் பிறந்த ஒவ்வொருவருமே வளமாக, அனைத்து வசதிகளுடன் வாழவே ஆசைப்படுகிறோம். அதில் தவறில்லை; ஆனால், உழைக்காமல் உண்பதில் இன்பம் காணும் எண்ணம்கொண்டு வாழ்வதே பெருங்குற்றமாகும். இப்படிப்பட்ட சிந்தனை படைத்த சோம்பேறி மனிதர்களால் நாட்டிற்கும் வீட்டிற்கும் கடுகளவுகூட பயனில்லை.

‘செய்யும் தொழிலே தெய்வம்’ என்று கூறுவர். எந்தத் தொழிலை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்; அதை யாரும் தவறு என்று கூறமுடியாது. ஆனால், சும்மா இருந்துகொண்டு சோத்துக்குத் தண்டமாக வாழும் நடைபிணங்களைத்தான் சமுதாயம் மதிப்பதில்லை. இவர்களைத்தான் நிந்தனை செய்ய வேண்டுமென்று மகாகவி வலியுறுத்துகிறான்.

மனிதன் வளமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றால் வருமானம் அவனுக்கு மிக முக்கியத் தேவையாகின்றது. சரி, வருமானம் எப்படி வரும்? ஏதோவொரு தொழில் செய்தால்தான் வரும். அது விவசாயம், கைத்தொழில் போன்ற குடும்பத் தொழிலாக இருக்கலாம்; அரசுத்துறைப் பணியாக இருக்கலாம்; ஏன், ஒருவர் தனக்குத்தானே ஏற்படுத்திக்கொண்டு பொருள் ஈட்டும் சுயதொழிலாகக் கூட இருக்கலாம்.

சுயதொழிலின் அவசியம்

இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்து 79 ஆண்டுகளை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இன்றுள்ள நிலையில் நாட்டைச் சுழன்றடிக்கும் சூறாவளி ஒன்று உண்டென்றால், அதுதான் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம். வெள்ளையரிடமிருந்து நாம் நாட்டை மீட்டதிலிருந்து நமது அரசு எத்தனையோ ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களைப் போட்டுத்தான் பார்க்கின்றது; தொழில்களைப் பெருக்கியிருக்கின்றது; விவசாயத்தை வளர்த்திருக்கின்றது; ஆனால், வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் எனும் சிக்கலைத்தான் இதுவரை அரசால் தீர்க்க முடியவில்லை. இதற்கு முக்கியக் காரணம், கட்டுப்படுத்தவே முடியாத அளவுக்கதிகமான மக்கள்தொகைப் பெருக்கம்தான்.

இன்று நாட்டின் மக்கள்தொகை 140 கோடி என்கிறார்கள். நாளை 150 கோடி, அடுத்த நாள் 160 கோடி. இப்படி நாடு வீங்கிக்கொண்டே போனால் எந்த அரசுதான் எல்லாருக்கும் வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கமுடியும்? எனவேதான் நமக்குத் தேவையான வேலையை, அதாவது சுயதொழில் ஒன்றை நமக்கு நாமே உருவாக்கி, அதன் மூலம் வரும் வருவாயை வைத்து உயிர்வாழ வேண்டிய கட்டாயச் சூழ்நிலைக்கு எல்லாரும் தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம்.

சுயதொழிலின் நன்மை

ஆதிமனிதன் மீன்பிடித்தல், வேட்டையாடுதல், தன் உணவுக்குத் தேவையான காய்கறி, பழங்களைத் தானே சேகரித்தல் போன்ற பல்வேறு விதமான சுயதொழில்களைச் செய்தே உயிர் வாழ்ந்து வந்தான். இங்கிலாந்தில் இயந்திரங்களின் தொழில்புரட்சி ஏற்படுவதற்கு முன்பு அங்கே சுயதொழில் களின் ஆதிக்கமே மேலோங்கியிருந்தது. இன்றும் நமது நாட்டில் பெரும்பாலான மக்கள் உழவுத்தொழில், கால்நடை வளர்த்தல், சிறு தொழில்கள் செய்தல் என்று பல்வேறு விதமான சுயதொழில்கள் செய்வதிலேயே ஆர்வம் காட்டி வருகின்றனர். சுயதொழில் புரிவதில் கிடைக்கக்கூடிய நன்மையை உணர்ந்தே ‘கைத் தொழில் ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்’ என்கிறார் நாமக்கல் கவிஞர்.

பொதுவாக, படித்தவர் அரசுத்துறைகளில் வேலை செய்வதையே விரும்புகின்றனர். அதற்கு அவர்கள் சொல்லும் காரணம், அரசுப்பணிகள் நிலையானவை; அரசுப் பணிகளில் நல்ல வருமானம் கிடைக்கின்றது; அதில் எந்தத் தனிப்பொறுப்பும் இல்லாமல் வேலை செய்யலாம்; தொழில் எப்படி நடந்தாலும் கூலி கிடைக்கும்; ஓய்வு மிகுதியாக இருக்கும்; அரசுப் பணிகளில் விடுமுறை கிடைக்கின்றது என்பதாகும். ஆனால், அரசுப் பணிக்கான முழுத் தகுதியிருந்தும் எத்தனை பேருக்கு அப்பணிகள் வீடு தேடி வந்து கதவைத் தட்டுகின்றன?

இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் சுயதொழில்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. தனித்திறமையும் முயற்சிகளும் மட்டும் இருந்தால் போதும்; யார் வேண்டுமானாலும் தங்களுக்குத் தேவையான சுயவேலைவாய்ப்பைத் தாங்களே ஏற்படுத்திக்கொள்ள முடியும். சுயதொழில் செய்பவருக்குத் தன்னம்பிக்கை உண்டு. அவர் பிறரைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. சுயவேலைவாய்ப்பில் சுயமரியாதை காக்கப்படுகின்றது. சுயதொழில் புரிபவர்கள் மற்றவருக்குப் பாரமாக இருப்பதில்லை. அவர்கள் நாட்டில் நிலவும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை ஒழிக்க மறைமுகமாக உதவி செய்கின்றனர். சொந்தத் தொழில் நடத்துகிறவர்களுக்கு அவர்களின் உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம் கிடைக்கின்றது. கடினமாக உழைக்க உழைக்க அவர்கள் அதிகமான ஊதியம் பெறுகின்றனர். மேலும், மற்றவர்கள் சாதிக்க முடியாத ஒன்றைச் சுயதொழில் செய்பவர்களால் சாதிக்க முடிகின்றது. ஆகையால் சமுதாயத்தில் அவர்களின் மதிப்பு உயர்கின்றது.

சுயதொழில் புரிவோருக்கான தகுதிகள்

சுயதொழில் புரிபவருக்குச்   சில   தகுதிகளும் திறமைகளும் அவசியம் இருக்கவேண்டும். அப்போதுதான் எடுத்துக்கொண்ட காரியத்தில் அவர் வெற்றிபெற முடியும். முதலில் செய்யும் தொழிலில் ஆர்வம் இருக்கவேண்டும். இல்லாவிட்டால் அது தண்ணீர் கண்டு பயப்படுகிறவன் நீச்சல் அடிக்க ஆசைப்பட்ட கதையாகிவிடும். இரண்டாவது கடின உழைப்பு முக்கியம். இரவு பகலென்று பாராமல் உழைக்கின்ற மனநிலை வரவேண்டும். ‘தொழிலை வளர்ப்பதற்குப் பணம் போதவில்லையே’ என்று மனம் தளர்ந்துவிடக்கூடாது. தன்னம்பிக்கையும் துணிவும்வேண்டும். வங்கிகள் எல்லாம் தொழில் முனைவோருக்குக் கடன்தர முன்வருகின்றன. அதைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.

‘எண்ணும் எழுத்தும் இரண்டு கண்கள் போன்றவை’ என்பார் வள்ளுவர். தொழில் கணக்குகள், கடிதப் போக்குவரத்துகள் வைத்துக்கொள்வது, அவற்றை முறையாகப் பராமரிப்பது தவிர்க்க முடியாதது. அதற்கு எழுத்தறிவு தேவை. சோப்பு செய்தல், பொம்மைகள் தயாரித்தல் போன்ற தொழில்களைப் பயிற்சிகள் இல்லாமல் செய்ய முடியாது. சுயதொழில் புரிவோருக்குக் கல்வி அறிவும் பயிற்சியும் ஓரளவிற்காவது அவசியப்படுகின்றது.

சுயதொழிலில் பெண்கள்

உலகில் வாழ்க்கைப் போட்டி அதிகமாகி விட்டது. குடும்பச் செலவுகள் பெருகிவிட்டன. ஓர் ஆள் சம்பாத்தியம் என்பது இக்காலத்தில் பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டோடுதான் முடிகிறது. குடும்பப் பொருளாதாரம் வளமாக அமையவேண்டுமென்றால் ஆண்களோடு சேர்ந்து பெண்களும் பொருள் ஈட்ட வேண்டிய கட்டாயச் சூழல். எனவே, அவர்கள் சிக்கனமாக இருப்பதோடு, வீட்டு வேலைகளைக் கவனிப்பதுடன், வேறு ஏதாவது வேலைகளையும் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. வீட்டிற்கு வெளியில் வேலை கிடைத்தால் போகலாம்தான்; ஆனால், பலமான போட்டிகள் நிறைந்த இக்காலத்தில், எல்லாருக்கும் அந்த வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை. மேலும், வீட்டுப் பொறுப்பையும் நிர்வகித்துக்கொண்டு, வெளியிலும் வேலைக்குப் போவது என்பது பெண்களுக்குப் பெரிய சுமை. ஆகவேதான் பெண்கள் வீட்டிற்குள்ளேயே செய்ய முடிகிற ஒரு சுயதொழிலை உருவாக்கிக் கொண்டு செயல்படுவது மிகவும் வசதியானது. இப்போது சில பெண்கள் தையல், பொம்மைகள் செய்தல், கூடைமுடைதல் போன்ற சுயதொழில்களைச் செய்துகொண்டுதான் வருகின்றனர்.

சுயதொழிலில் ஈடுபடுகிறபோது சில முக்கியமான விசயங்களைக் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும். ஏற்கெனவே பெண்களுக்குத் தலைக்குமேல் வீட்டு வேலைகள் இருக்கும். கணவன் எவ்வளவுதான் மனைவியைப் புரிந்துகொண்டு, வேலைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடிய மனப்பான்மை உள்ளவராக இருந்தாலும்கூட குழந்தைப் பராமரிப்பு உள்பட சில குடும்பப் பணிகளைப் பெண்களால் தவிர்க்க முடியாது. எனவே, கிடைக்கின்ற நேரத்தைப் பொறுத்து, அந்த நேரத்தில் செய்ய முடிகின்ற தொழில்களாகப் பார்த்துத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்வது விவேகமானது. மேலும், வீட்டிற்குள் செய்கின்ற தொழில்களில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டால் அது அவர்களின் வேலைப் பளுவை ஓரளவிற்காவது குறைக்கலாம். காரணம், வீட்டிலுள்ள மற்ற நபர்களின் உதவியையும் பெற்றுச் செயல்படலாம் அல்லவா!

சுயதொழில் தொடங்குவதற்கு முன்னால்...

ஆண்களின் வெற்றிக்குப் பின்னால் ஒரு பெண் இருப்பார் என்பார். அதைப்போல் ஒரு முதலாளியின் வெற்றிக்கும் அடிப்படை அடித்தளமே தொழில் தேர்வுதான். தொழில் தொடங்குபவர்கள்  தமக்கு  விருப்பமுள்ள  தொழிலாகப் பார்த்துத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். இல்லாவிடில், தொழிலில் ஆர்வம் குன்றி எதிர்காலத்தில் அவர்கள் தோல்வியைத் தழுவ நேரிடலாம்.

தொழில் முனைவோர் மாவட்ட தொழில் மையங்களின் ஆலோசனை பெற்றுச்செயல்படுவது அறிவுப்பூர்வமானது. அம்மையங்கள், அவர்கள் வெற்றிபெறவும் சாதனைகள் படைக்கவும் ஊக்குவிக்கும் கருவிகளாக அமைகின்றன. இரண்டாவது, தொழிலின் தன்மையைப் பொருத்து அதற்கு ஏற்ற இடம் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதில் தொழில் அமைப்பதே நன்மை பயக்கும். உற்பத்திப் பொருள்களை ஏற்றவும், மூலப்பொருள்களை இறக்கவும், போக்குவரத்து வசதி இன்றியமையாதாகும்.

தொழில் தொடங்குவதற்கு ஆணிவேர் மூலதனமே! வேண்டிய மூலதனத்தைத் தன்னால் சமாளிக்க முடியுமா? என்பதனை ஆராய்ந்து பார்த்த பின்னரே ஒருவர் தொழில் ஆரம்பிப்பதில் ஆர்வம் காட்டவேண்டும். சரியான கட்டட வசதி, தொழில்நுட்ப வசதிகளோடு கூடிய இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்துதல், தரமான மூலப்பொருள்களையே இறக்குமதி செய்தல் போன்றவையும் தொழிலின் வெற்றிக்குப் பக்கபலமாக அமைகின்றன. மேலும், உற்பத்திப் பொருள்களைத் தரமானதாக உற்பத்தி செய்யும் கடமையிலிருந்து தொழில்புரிவோர் தவறி விடக்கூடாது. தரமற்ற உற்பத்திப் பொருள்கள்   காலப்போக்கில்   சந்தையில்   விலைபோகாமல் வீழ்ச்சியடைந்துவிடும். சந்தை நிலவரம் அறிந்து, அதற்கேற்ற உற்பத்திப் பொருள்களுக்கு விலை நிர்ணயம் செய்வது தொய்வின்றி வியாபாரம் நடக்க வழிவகுக்கிறது.

நாடு இன்று சுயதொழில் புரிபவரைத்தான் இரு கரம் கூப்பி வரவேற்கிறது. படித்துவிட்டு வேலையில்லாமல் தவிக்கும் இளைஞர்கள் அனைவரும் சுயவேலைவாய்ப்புத் திட்டங்களைப் பயன்படுத்தி முன்னேறுவதற்கு முயற்சிக்கவேண்டும். வீட்டின் வளர்ச்சியும், நாட்டின் வளர்ச்சியும் சுயதொழில்களின் எழுச்சியில்தான் கிளர்ந்தெழவேண்டும் என்பதை அனைவரும் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒன்றிய அரசின் ‘உபா’ எனும் பெயர் கொண்ட கொடுங்கோல் சட்டத்தின்கீழ் சிறைவைக்கப்பட்டு, சிறையிலேயே மடிந்துபோன அருள்தந்தை ஸ்டேன் சுவாமி அவர்கள் நம் நினைவில் இருக்கிறார். தமிழ்மண் துறந்து, ஜார்கண்ட் மாநிலத்தின் பழங்குடியின மக்களின் வாழ்வுரிமையைக் காக்க வாழ்ந்தார் என்பதால் ‘நக்சல்’ எனும் நாமகரணம் சூட்டப்பெற்று ‘முடித்து’ வைக்கப்பெற்றார். தன் பணிக்கெனத் தெரிவு செய்யப்பட்ட இடங்களில், தான் வாழ்ந்த பகுதிகளில் வாழும் பழங்குடியினரின் அவல வாழ்வைக் கண்டு மௌனியாகாமல் வாழ்ந்தார் இவர். தந்தை அவர்கள் தன் வாழ்வு பயணத்தை ஒரு சிறு நூலாக வெளியிட்டார். அந்நூலின் பெயர்  ‘I am not a silent spectator’. தமிழில் இந்நூல் ‘நான் ஒரு மௌன சாட்சி அல்லேன்’ என்று மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளது (வைகறைப் பதிப்பகம்).

அருள்தந்தை அவர்கள் மௌன சாட்சியாக இல்லாமல் துடிப்புமிக்க, உயிர்ப்புள்ள சாட்சியாக வாழ்ந்தார் என்பதனாலேயே பலியானார்; ஆனால், இன்றும் வாழ்கிறார்!

இன்று இக்கட்டுரை எழுதப்பெறும் நேரத்தில் - நாடு மிகப்பெரிய அரசியல் கொந்தளிப்பை எதிர்கொண்டு வருகிறது. மத அடிப்படையிலான வகுப்புவாதக் கருத்தியலை மக்களிடம் விதைத்து, அதன் மூலம் முளைவிட்ட பயிரினை அரசதிகாரம் நோக்கி ஒருங்கிணைத்து, ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியது ஒரு கும்பல்! மதவாதக் கருத்தியலை உள்ளடக்கமாகக் கொண்ட ஓர் அரசு தனது அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்க என்னவெல்லாம் செய்யுமோ, அவற்றையெல்லாம் சர்வாதிகாரத் தோரணையில் செய்ய முயன்றதன் விளைவே இன்றைய இந்தியத் தெருக்களில் நாம் காணும் எதிர்ப்பலைகளின் வெளிப்பாடுகள்.

இந்தியத் தலைநகரில் தன்னெழுச்சியோடு, எவ்வித ஆதாய நோக்கமுமின்றி, வாக்குகளைச் சேகரிக்கும் குறுகிய நோக்கமுமின்றி, சுயநல அரசியல் நோக்கர்களின் தூண்டுதலுமின்றி எழுந்த பெருங்கூட்டம், மோடி அரசினை மண்டியிட வைத்தது. தனக்கென்று கொச்சைப்படுத்தும் நோக்கில் கொடுக்கப்பட்ட நாமத்தையே ஏற்றுக்கொண்ட இக்கூட்டம், ஆள்வோர் கொடுத்த ஏளனப் பெயரைத் தாங்கியே வெற்றியும் பெற்றது.

இன்றைய ஆளும் அரசினை விமர்சிப்போர், போராடுவோருக்கெல்லாம் ‘தேசத்துரோகிகள்’ என்றும், ‘ஊடுருவல்காரர்கள்’ என்றும், ‘பிரிவினை வாதிகள்’ என்றும், ‘அந்நியரின் கைக்கூலிகள்’ என்றும், ‘நகர்ப்புற நக்சல்’ என்றும், ‘திமாகி நக்சல்’ என்றும் புதுப்புது நாமகரணம் சூட்டி, குடிமக்களைத் திசைதிருப்புவதன் மூலம் - எழுப்பப்பட்ட பிரச்சினைகள் எத்துணை அளவு உண்மையாக இருந்தாலும், இல்லாத ஒன்றுபோல் காட்டிக்கொண்டு நகர்ந்து செல்கிறது மோடி அரசும், அவர் அரசின் சகாக்களும். இந்தத் தன்னெழுச்சிக் கூட்டத்தினை யார்? எவர்? என அடையாளம் காட்டக்கூட திராணியற்று அசந்து நிற்கிறது. ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டபடி தன்னெழுச்சியாய் திரண்ட இக்கூட்டத்தின் தலையீட்டிற்கு நோக்கம் என்ன? ‘தலையீடு’ (intervention) என்ற ஒற்றை வார்த்தையே இவர்களின் நோக்கம்.

‘தலையீடு’ எனும் மதிப்பீடு

‘தலையீடு’ என்பது ஒரு வெற்றுச்சொல் அல்ல; ‘தலையீடு’ என்பது மிக உயர்ந்த மதிப்பீடு. இம்மதிப்பீட்டை வெறும் திறனால் (Skill) வளர்க்க முடியாது. அநீதி கண்டு, அவமானம் கண்டு பதைக்கின்ற நெஞ்சத்தினை அளவுகோல் கொண்டு அளக்கமுடியாது. தலையீடு செய்யும் மானுடருக்கான இயல்பு இயற்கையானது, தன்னெழுச்சியானது. தலையீடு செய்யும் மானுட இயல்பு இயற்கை என்பதனால்தான் இச்சமூகம் வாழ்கிறது. தலையீடு செய்யும் மானுட இயல்பில் தன்னலம் இல்லை; ஆனால், தன்னை இழக்கும் தியாகம் உண்டு.

‘உண்டாலம்ம இவ்வுலகு’

புறநானூற்றுப் புலவனின் மேற்கண்ட வரிகள் இங்குப் பொருத்தமாக இருக்கும். இவ்வுலகில் நாம் காணும் பேதங்கள், பிளவுகள், பாகுபாடுகள்... இவையெல்லாம் உண்மையே. எனினும், ‘இவ்வுலகம் இன்னும் ஏன்?’ என்ற கேள்விக்கு, ‘தமக்காக வாழாமல், பிறருக்கென வாழ்வோர் இன்னும் உலகில் இருப்பதும் உண்மை என்பதனால்தான் உலகம் இயங்குகிறது’ என்பார்.

‘தலையீடு’ என்ற சொல் உள்ளடக்கிய மதிப்பீட்டை இயேசுவை ஏற்றுக்கொண்டோரைக் காட்டிலும் ஏனையோர் அதிகம் அறிய வாய்ப்பில்லை. இயேசுவின் உயிர்ப்பலி எனும் தலையீட்டால் உலகம் உய்வுபெற்றது என்பதுதானே நம் நம்பிக்கை! உலக வரலாற்றில் அவ்வப்போது தோன்றிய ஒருசிலரின் தலையீட்டால்தான் உலகம் இன்னும் சிறிய நம்பிக்கையோடு வாழ்கிறது.

‘தலையிடாமை’ ஒரு பாவச்செயல்

அறிஞர் பெர்னாட்ஷாவின் அருமையான கூற்று ஒன்றினை இங்குக் கையாள முடியும். அவர் கூறுவார்: ‘மானுடரின் மிகப்பெரிய பாவம் (Greatest Sin) எது?’ என்ற கேள்விக்கு அவர் கூறுவார்... “மாந்தர் ஒருவர் மற்றவர்மீது கொள்ளும் பகை (Haterd) பெரிய பாவமன்று; ஆனால், மற்றொருவர் படும் இன்னலைக் கண்டும், கண்டுகொள்ளாமை (Indifference) என்பதுதான் மிகப்பெரிய பாவம்” என்று. கண்டுகொள்ளாமை நிலவும் சமூகத்தில் தலையீடு இல்லை. தலையீடு என்னும் மதிப்பீடு வளர்க்கப் பெறாத சமூகம், மானுடரை உள்ளடக்கிய சமூகமாக இராது.

கிறித்தவமும் தலையீடும்

இயேசுவின் தலையீட்டுக் கொள்கைக்கு வடிவம் கொடுக்க உருவான திரு அவை, தன் பணிவாழ்வால் உலகில் தலையீடு செய்தது. திரு அவை உலகு சார்ந்த பணிகளால் மக்களை அதிகாரப்படுத்தியது. குறிப்பாக, இந்தியா போன்ற மூன்றாம் உலக நாடுகளில் இலக்கு மக்களை அடையாளம் கண்டு, தன் பணி வாழ்வில் அவர்களை மேம்படுத்தத் தலையீடு செய்தது. வர்க்கபேதமும், வர்ண பாகுபாடும் மிக வலுவாகக் கட்டப்பட்டிருந்த இந்தியச் சமூகத்தினுள், கணிக்கவே முடியாத அளவில் தன் ‘பணி’ என்னும் ஆயுதத்தால் தலையீடு செய்தது கிறித்தவம்.

இந்தியச் சமூகம் மிகக் கவனத்தோடு கட்டிக் காத்த சனாதனக் கோட்டைத் தகர்ந்து போகும் வகையில் கிறித்தவத்தின் தலையீடு இருந்தது என்பதாலேயே, இந்தியக் கிறித்தவத்தை உள்நாட்டு எதிரிகள் மூவருள் முதல்வராக இந்துத்துவம் அடையாளம் காட்டுகின்றது. எதிரியாக, அந்நியச் சக்திகளின் முகவர்களாகத் தொடர்ந்து அடையாளம் காட்டப்படுகின்ற கிறித்தவம், அனைத்தையும் தாங்கி நிற்பதன் காரணம், அது செய்துவரும் தலையீட்டுப் பணிகளால்தான்.

இன்று ஏன் இப்படி?

இந்திய மக்களுக்கான ஒரு சனநாயக அரசும், சனநாயகத்தின் அரணான அரசமைப்புச் சட்டங்களும், சட்டங்களின் பயன்கள் மக்களைச் சென்றடைய உருவாக்கப்பட்ட சனநாயக நிறுவனங்களும், ஏற்கெனவே திரு அவை சார்ந்த நிறுவனங்களால் மக்களை நோக்கிச் செய்யப்பட்ட பணிகளுக்குக் காவலாய் அமைந்தன. அரசமைப்புச் சட்டங்கள் தந்த அந்தப் பாதுகாப்பு அரண்கள் திரு அவையின் பணிகளுக்கு மேலும் வலுசேர்த்தன.

‘மதச்சார்பற்றக் குடியரசு’ என்று அறிவிக்கப்பெற்ற இந்தியா, மதச்சிறுபான்மையினரின் மதச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாத்தது. ஆனால், எண்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் உறுதியளிக்கப்பட்ட மதச்சார்பற்றக் கொள்கைகள், குடிமக்களுக்கான அடிப்படை உரிமைகள், இவை அனைத்திற்கும் மேலான சனநாயகம் என்னும் அரசமைப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் வகையில் இன்றைய அரசின் நடவடிக்கைகள் உள்ளன. இவை நம்மவரின் செவிகளுக்கு எரிச்சலைத் தரவில்லையானால்... திரு அவை எப்போதும் எங்கும் தளராமல் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் கருத்தரங்குகள், ஆலயத்துள் அரங்கேறும் மறையுரைகள், ஆடம்பரத் திருப்பலிகள்... இங்கெல்லாம் கேட்கப்பெற வேண்டிய முழக்கங்கள்... குறிப்பாக, ‘ஒரு முழக்கம்’ கேட்கப்பெறவில்லையே! “சனநாயகம் காப்போம்!”, “அரசமைப்பைக் காப்போம்!” - இவ்விரு முழக்கங்கள் அடங்கிய பதாகைகளைப் பிறர் ஏந்துவது நம் கண்களுக்குத் தென்படவே இல்லையா?

மேற்கண்ட முழக்கங்களின் உள்ளடக்கத்தில் நாம் செய்யும் பணிகளின் உள்ளடக்கம் இருக்கிறது அல்லவா? நாடு விடுதலை பெறும் முன் இம்மாதிரியான பாதுகாப்புக் கவசங்கள் இல்லாத காலத்திலும் நாம் பணிகளைச் செய்தோம். நம் முன்னோர் கண்ணீர் விட்டு வளர்த்த சுதந்திரப் பயிரின் மூலம் கிடைத்த இக்கவசங்களுக்கு உண்மையாகவே இன்று ஆபத்து நேரிட்ட வேளையில், ஏன் மௌனிக்கின்றோம்? மௌனமே நம் கலாச்சாரமானால், நாம் நம்மை இழந்துவிடமாட்டோமா?

திரு அவையும், அந்த அவை முன்னெடுக்கும் நிறுவனங்களும் நற்செய்தியை மக்களுக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டிய களங்கள்! உலகில் இயங்கினாலும், உலக மாயைகளுக்கு ஆள்படாமல் தனித்து இயங்க வேண்டியவை அவை. மக்களை அவமதிக்கும் ஓர் அரசின்மீது மக்கள் நம்பிக்கை இழந்துபோகையில், மக்களுக்கு நம்பிக்கை அளிக்க வேண்டிய கிறித்தவர்களின் நிலைப்பாடு என்னவாயிற்று?

இன்றைய ஒன்றிய அரசு சனநாயகத்தை நம்பாத ஓர் அரசு; அரசமைப்புச் சட்டத்தை ஏற்காத ஓர் அரசு; சனநாயகத்தின் முக்கியக் கூறாகிய தேர்தலை மட்டும் கையில் வைத்திருக்கும் அரசு; மதப்பெரும்பான்மை மூலம் ‘மதப்பெரும்பான்மை வாதத்தை’ நிறுவ முயலும் அரசு; தேர்தல் முறையைக் கேவலப்படுத்தும் வகையில் அனைத்து வகை மீறல்களையும் துணிவாகச் செய்துவரும் ஓர் அரசு!

குடிமக்களுக்கு எதிரான இவ்வரசு, கல்வியில், தேர்வு முறையில் தவறு செய்தபோது நாடெங்கும் கல்வி நிறுவனங்களை நடத்தும் பெருமை மிக்க நாம் அப்போது மௌனச் சாட்சிகளானோம். அரசமைப்புச் சட்டங்கள் தாறுமாறாக மீறப்படுகையில் மௌனிகளானோம்.

நம் ஆயர் பேரவைக் கூட்டங்கள், துறவறச் சபைகளின் ஆண்டுக் கூட்டங்கள் எல்லாம் வெறுமனே கூடிக்கலையும் கூட்டங்களா?

அரசமைப்பு நூல் ஒன்றினை எப்போதும் கரத்தில் ஏந்தியுள்ளார் இராகுல் காந்தி. கர்நாடக மாநிலத்தின் முசுலிம் சமாத்துகளில் தினமும் அரசமைப்பின் முகப்புரையை வாசிக்கின்றனர்.

இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் பற்றிய அறிவை நம் பள்ளி மற்றும் கல்லூரி அளவில் கொண்டு செல்லும் முயற்சி ஏதாவது நடக்கிறதா?

தமிழ்நாட்டுப் பள்ளிகளில் குறிப்பாக, துறவியர் நடத்தும் பள்ளிகளில் மனித உரிமைகளைப் பாடமாக நடத்திய அனுபவமே எனக்கெல்லாம் உண்டு. இப்போது இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தை நம் பள்ளிகளில் கொண்டு செல்வதற்கான வாய்ப்பை நாம் கண்டறிய வேண்டும்.

கிடைத்த வாய்ப்பையெல்லாம் தலையீட்டுக்கான கவசமாகக் கொண்டு பயன்படுத்தவில்லையானால், நாம் மக்களோடு இல்லையென்றுதான் அர்த்தம்.

எனவே, நம் நிறுவனங்கள் அனைத்தையும் - சனநாயகத்தையும் அரசமைப்பையும் காக்கும் கவசங்களாக்குவோம்; தலையீட்டை வாழ்வாக்குவோம்.

வாழ்க்கை என்பது எப்போதும் நாம் போடும் கணக்குகளின்படி நகர்வதில்லை; அது சில நேரங்களில் எதிர்பாராத வளைவுகளையும் முள்களையும் நம் பாதையில் தூவுகிறது. பல மனிதரின் நிம்மதியை அமைதியாகப் பறித்து, அவர்களின் தூக்கத்தைத் திருடும் ஒரு நிழல் உலகம்தான் கடன். கடன் என்பது வெறும் பணப்பரிவர்த்தனை மட்டுமே அல்ல; அது மனித உணர்வுகளோடு ஆழமாக விளையாடும் ஒரு கடுமையான உளவியல் போராட்டம். அது குடும்ப உறவுகளின் வேர்களை அறுத்து, சமூகத்தில் மனிதரைத் தனிமைப்படுத்தி, சுயமரியாதையைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைக்கும் ஒரு மௌன நரகம்.

தொடக்கத்தில் ஓர் அவசரத் தேவையாகவோ, குடும்பத்தின் எதிர்பாராத மருத்துவச் செலவாகவோ, பிள்ளைகளின் மேற்படிப்பிற்காகவோ அல்லது தொழிலின் முன்னேற்றத்திற்காகவோதான் கடன் பிறக்கிறது. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல அது தன் உண்மையான கொடூர முகத்தைக் காட்டத் தொடங்குகிறது. கடன் வாங்கிய தருணத்தில் இருந்த தற்காலிக ஆறுதல் மறைந்து, வட்டியும் முதலும் ஆளையே விழுங்கும் அரக்கனாக உருவெடுக்கிறது. “கடன் வாங்காமல் வாழ்பவனே உலகின் மிகப்பெரிய செல்வந்தன்” என்று தத்துவஞானி சாக்ரடீஸ் அன்றே குறிப்பிட்டது இதனால்தான்.

மாதத்தின் முதல் தேதி சம்பளம் வரும்; ஆனால், நம் நினைவிற்கு வருவது குடும்பச் செலவு அல்ல; ‘யாருக்கு எவ்வளவு கொடுக்கவேண்டும்?’ என்பதுதான். வீட்டுக் கட்டணம், குழந்தையின் பள்ளிக் கட்டணம், மளிகைச் செலவு, மின்சாரக் கட்டணம் எல்லாவற்றிற்கும் முன்பாகக் கடன் காத்திருக்கிறது. சம்பளம் கைக்கு வந்த சில மணி நேரங்களிலேயே அது பல திசைகளில் பிரிந்து செல்கிறது. இறுதியில், உழைத்தவன் மட்டும் தனது வாழ்க்கைக்காக எதையும் வைத்துக்கொள்ள முடியாமல் வெறுங்கையோடு நிற்கிறான். உறவினர்களின் சுபநிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்க முடியாத தயக்கம்; தெருவில் நடக்கும்போது ‘கடன் கொடுத்தவரைச் சந்திக்க நேருமோ?’ என்ற அச்சம்; நண்பர்களின் அழைப்புகளைத் தவிர்க்கும் நிலைமை என ஒரு மனிதரைச் சமூகத்திலிருந்தும், உறவு நிலைகளிலிருந்தும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தனிமைப்படுத்துகிறது இந்த நிழல் சுமை.

கடன்பட்டவர் சந்திக்கும் மிகப்பெரிய சவால், வெளியே சிரித்துக்கொண்டு உள்ளே குமுறும் போலி வாழ்க்கைதான். பெற்ற பிள்ளைகளின் சிறிய ஆசைகளைக்கூட நிறைவேற்ற முடியாமல் போகும்போது ஒரு தந்தைக்குள் ஏற்படும் குற்ற உணர்ச்சி அவருடைய சுயமரியாதையை அடியோடு தகர்க்கிறது. குழந்தை, ‘அப்பா, எனக்கும் அது வேண்டும்’ என்று கேட்கும்போது, ‘இப்போது முடியாது’ என்ற இரண்டு சொற்களுக்குள் ஒரு தந்தையின் எவ்வளவு வேதனை இருக்கிறது என்பதை அந்தக் குழந்தை அப்போது அறியாது. சில அம்மாக்கள் தங்கள் குடும்பத்தின் கடன் குறையவேண்டும் என்பதற்காகத் தங்களுடைய சிறிய ஆசைகளையே அவர்கள் நெஞ்சிற்குள் புதைத்து விடுகிறார்கள்.

சிலர் கடனை அடைப்பதற்காக உறவுகளை இழக்கிறார்கள்; சிலர் உறவுகளைப் பாதுகாக்க கடன் வாங்குகிறார்கள். ஒரு தந்தை தனது மகளின் திருமணத்திற்காகக் கடன் வாங்குகிறார். திருமணம் முடிந்து விடுகிறது. புகைப்படங்கள் வருகின்றன. உறவினர் பாராட்டிவிட்டுச் சென்று விடுகிறார்கள். ஆனால், திருமண மண்டபத்தின் விளக்குகள் அணைந்த பிறகு, அந்தத் தந்தையின் அறைக்குள் மற்றோர் இருண்ட வாழ்க்கை தொடங்குகிறது. மாதந்தோறும் தவணை, தவணைக்காகக் கூடுதல் வேலை, குறைந்த ஓய்வு, மன அழுத்தம், குடும்பத்தோடு குறைந்த உரையாடல் எனத் தொடர்கிறது. அதேபோல, மருத்துவமனை வாசலில் தொடங்கிய சில கடன்களுக்கு யாரைக் குற்றம் கூறுவது? நோய் வரும்போது பணத்தைப் பற்றிக் கணக்குப் போடமுடியுமா? அன்பான ஒருவரின் உயிரைக் காப்பாற்றவேண்டும் என்றால், பலர் தங்களிடம் இல்லாத பணத்தையும் கடனாகப் பெறுகிறார்கள். கடனையே வாங்க முடியாதவர்கள் நோயிலே இறக்கிறார்கள். கடன், ஆசையிலிருந்து பிறக்கவில்லை; தூய அன்பிலிருந்து பிறக்கிறது. ஆனால், கடன் வாங்கிய காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், அதைச் சுமக்கும் மனிதரின் மனநிலையே இறுதியாகப் பலியாகிறது.

சமூகத்தின் புறக்கணிப்புதான் கடனின் மிகக் கொடூரமான வடிவம். நேற்று வரையிலும் மதிப்பிற்குரிய மனிதராகப் பார்க்கப்பட்ட ஒருவர், கடனில் மூழ்கியவுடன் சமூகத்தின் பார்வையிலேயே தாழ்ந்து போகிறார். நண்பர்கள் மெல்ல விலகத் தொடங்குகிறார்கள், உறவினரின் அலைப்பேசி அழைப்பை எடுப்பதைத் தவிர்க்கிறார்கள். ஒரு மனிதன் ஏழ்மையில் இருந்தால்கூடச் சமூகம் இரக்கப்படும். ஆனால், கடனாளி ஆகிவிட்டால் அவனைக் குற்றவாளியைப்போலப் பார்க்கத் தொடங்குகிறது. ‘இவன் சரியாகத் திட்டமிடவில்லை, வீண் ஆடம்பரம் செய்தான்’ என்று காரணங்களை அடுக்கி, அவனது உண்மையான துயரத்தை இந்த உலகம் மிக எளிதாகப் புறக்கணித்து விடுகிறது.

கடன் வாங்கிவிட்டு கட்ட முடியாமல் வீட்டை இழந்தவர்கள், உயிரை மாய்த்தவர்கள், அவமானப்பட்டு கூனிக்குறுகி நின்றவர்கள் - இவர்களின் வலிகளை இந்தச் சமூகம் இன்னமும் உணர மறுக்கிறது என்பதுதான் வலிமிகுந்த வேதனை. பணம் இல்லாததைவிட, உதவி கேட்க முடியாத நிலை அதிகமாக வலிக்கிறது.

ஒரு மனிதர் விழுந்தால் அவரைத் தூக்குவதற்குப் பல கைகள் தேவைப்படுவதில்லை, ‘பரவாயில்லை, நாம் பார்த்துக்கொள்ளலாம்’ என்று சொல்லும் ஒரே ஒரு நம்பிக்கைக் குரல் போதும். ஆனால், கடன் சுமையில் இருக்கும் பலருக்கு அந்த ஒரு கரமும் குரலும் கிடைப்பதில்லை; மாறாக, ‘எப்படி இவ்வளவு கடன் வாங்கினாய்?’ என்ற கேள்வியே காயத்தின்மீது விரலை வைப்பதுபோல வந்து விழுகிறது. ஒவ்வொரு கடனுக்குப் பின்னாலும் ஒரு கதை இருக்கிறது. சில கதைகளில் முக்கியத் தேவைகள் இருக்கும்; சில கதைகளில் ஆசைகள் இருக்கும்; ஆனால், பல கதைகளில், நம்மால் கற்பனைக்கூட செய்யமுடியாத அளவிற்கு அன்பும் தியாகமும் இருக்கும். ஒவ்வொருவரும் ஓரளவு தேவையற்ற கடனில்லாத வாழ்வு வாழவேண்டுமெனில் அன்று ஒளவையார் அருளிய நல்வழி நம் நினைவுக்கு வரவேண்டும்:

‘உண்பது நாழி உடுப்பது நான்குமுழம்

எண்பது கோடி நினைந்து எண்ணுவன - கண்புதைந்த

மாந்தர் குடிவாழ்க்கை மண்ணின் கலம்போலச்

சாந்துணையும் சஞ்சலமே தான்’ (நல்வழி 28).

நாம் உண்ணத் தேவை நாழி அரிசி சோறுதான்; உடுக்க நான்கு முழம்; ஆனால், நம் மனமோ பேராசையினால் எண்ணற்ற வீண் எண்ணங்களை எண்ணி அலைபாய்கிறது. அகக்கண் இல்லாமல் கிடைப்பதை வைத்து ‘போதும்’ என்ற மனநிலையில் வாழாமல், வாழும் மனிதரின் வாழ்க்கை உடையும் மண்பாண்டக் கலத்தைப்போல் எப்போதும் துன்பமே நிலைக்கும்.

வள்ளுவர் இன்னும் மிக அழகாகக் கூறுகிறார். ஒளிவு மறைவு இல்லாமல், மனம் மகிழ்ந்து பிறருக்குக் கொடுக்கும் இயல்பு உள்ளவரிடத்திலும் ஒன்றைக் கேட்காதிருப்பது கோடி நன்மையாகும்.

‘கரவாது உவந்தீயும் கண்ணன்னார் கண்ணும்

இரவாமை கோடி உறும்’ (குறள் 1061)

“கடனில் வாழ்பவர், பிறரின் தயவில் மூச்சு விடுகிறார்” என்ற பெஞ்சமின் பிராங்களின் கூற்று, கடன்பட்டவரின் துயர வாழ்க்கையை அப்படியே படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.

கடன் சுமையில் இருக்கும் ஒருவருக்கு நாம் செய்யக்கூடிய மிகப்பெரிய உதவி எப்போதும் பணமாக இருக்க வேண்டியதில்லை. ஓர் அன்புச் சொல், ஒரு நம்பிக்கையான வார்த்தை, ‘நீங்கள் தனியாக இல்லை’ என்று தோள் கொடுக்கும் மனிதநேயம் போதும். கடன் சுமையில் ஒருவர் இழந்த நம்பிக்கையை மீண்டும் கட்டுவது அவ்வளவு எளிதல்ல; அதனால் கடன் வாங்கியவரை அவமானப்படுத்துவதற்கு முன், அவரது கதையைக் கேட்போம். அவர் தவறு செய்திருந்தால் தீர்வை நோக்கி அழைத்துச் செல்வோம்; நெருக்கடியில் இருந்தால் குற்றம் சுமத்தாமல் துணையாக நிற்போம்.

நிறைவாக, கடனை அடைப்பது என்பது பணத்தை மட்டும் திருப்பிக் கொடுப்பதல்ல; இழந்துபோன நம்முடைய நிம்மதியையும் சுய மரியாதையையும் மீண்டும் வாங்கிக்கொள்வதுதான். வாழ்க்கையின் மறுபக்கம் நமக்குக் கூறும் உண்மை இதுதான்! கடன் வைத்திருப்பவர் ஏழை என்று அவசரமாக முடிவு செய்யாதீர்கள். ஒருவேளை அவர் ஒருவரின் உயிரைக் காப்பாற்றியிருக்கலாம்; ஒரு குடும்பத்தைத் தாங்கியிருக்கலாம் அல்லது பிள்ளையின் கனவுக்காகத் தன் நிம்மதியைத் தியாகம் செய்திருக்கலாம். ஆனால்... கடன் பணத்தை மட்டும் சுமத்துவதில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு மனிதர் யாருக்கும் தெரியாமல் அழும் கண்ணீரையும் சுமக்கிறது!

உலகம் இன்று எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்றாக உணவு நெருக்கடி உருவாகி வருகிறது. போர், காலநிலை மாற்றம், மழை பற்றாக்குறை,  எரிபொருள் விலை உயர்வு, உரங்களின் விலை உயர்வு போன்ற பல காரணிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து உணவின் விலையையும் கிடைப்பையும் பாதிக்கின்றன. இந்தச் சூழ்நிலையில், உணவை வீணாக்காமல் பயன்படுத்துவது தனிப்பட்ட நல்ல பழக்கம் மட்டுமல்ல; அது சமூகக் கூட்டுப் பொறுப்பும் கூட.

அமெரிக்காவின் நியூயார்க்கில் உள்ள ஆசியா அமைப்பு நிகழ்ச்சியில் பேசிய இந்திய வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் ஜெய்சங்கர், “உலகம் அடுத்த சில மாதங்களில் பெரிய உணவு நெருக்கடியை எதிர்கொள்ளக்கூடும்” என்று எச்சரித்துள்ளார். உக்ரைன் மற்றும் மேற்கு ஆசியாவில் நிலவும் மோதல்கள், தீவிரமடையும் காலநிலை மாற்றம் மற்றும் ‘எல் நினோ’ போன்ற காரணிகள் உணவு மற்றும் உர விநியோகத்தில் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

உக்ரைன் மற்றும் மேற்கு ஆசியாவில் நடைபெறும் போர்கள் ஆயிரக்கணக்கான கி.மீ. தொலைவில் இருந்தாலும், அதன் தாக்கம் நமது அன்றாட வாழ்க்கையையும் வந்தடைகிறது. எரிபொருள் மற்றும் எரிசக்திச் சந்தைகளில் ஏற்படும் அதிர்வுகள் பெட்ரோல், டீசல் மற்றும் போக்குவரத்துச் செலவுகளை அதிகரிக்கச் செய்கின்றன. விவசாயத்திற்குத் தேவையான உரங்கள், பூச்சிக்கொல்லிகள், இயந்திரங்களுக்கான எரிபொருள், அறுவடைக்குப் பிந்தைய போக்குவரத்து என அனைத்திற்கும் செலவு அதிகரிக்கும்போது, அதன் தாக்கம் இறுதியில் உணவுப் பொருள்களின் விலையிலும் பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு விவசாயி வயலில் உற்பத்தி செய்யும் நெல், காய்கறி அல்லது பருப்பு நமது வீட்டை அடையும் வரை பல கட்டங்களைக் கடக்கிறது. விதை முதல் சந்தை வரை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் எரிபொருள் தேவைப்படுகிறது. எனவே, எரிபொருள் விலை உயரும்போது, அதன் தாக்கம் உணவின் விலையிலும் ஏற்படுவது இயல்பானது.

இதனுடன் தீவிரமான ‘எல் நினோ’ நிகழ்வு ஏற்பட்டால் நிலைமை மேலும் சிக்கலாகலாம். ‘எல் நினோ’ உலகின் பல பகுதிகளில் மழைப்பொழிவு முறைகளை மாற்றக்கூடியது. சில பகுதிகளில் அதிக மழையும் வெள்ளமும் ஏற்படலாம்; மற்ற பகுதிகளில் வறட்சியும் மழைப்பற்றாக்குறையும் ஏற்படலாம். ஆசியாவின் நெல் உற்பத்தி, ஆஸ்திரேலியாவின் விவசாயம் மற்றும் தென் ஆப்பிரிக்காவின் மக்காச்சோள உற்பத்தி போன்றவை காலநிலை மாற்றங்களால் பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் உள்ளன. உலகின் முக்கிய உணவு உற்பத்திப் பகுதிகளில் உற்பத்தி குறைந்தால், உலகளாவிய சந்தையில் உணவுப் பொருள்களின் விலை உயர்வதற்கான வாய்ப்பு அதிகரிக்கும்.

காவிரி டெல்டாவின் விவசாயமும், தண்ணீர் பற்றாக்குறையும் இந்த உலகளாவிய சூழ்நிலையிலிருந்து தமிழ்நாடும் தப்பவில்லை. தமிழ்நாட்டின் விவசாயம் பருவமழை, காவிரி நீர், அணைகள், ஏரிகள், குளங்கள் மற்றும் நிலத்தடி நீர் ஆகியவற்றைச் சார்ந்துள்ளது. குறிப்பாக, காவிரி டெல்டா, தமிழ்நாட்டின் முக்கிய நெல் உற்பத்திப் பகுதிகளில் ஒன்றாகும். தஞ்சாவூர், திருவாரூர், நாகப்பட்டினம், மயிலாடுதுறை உள்ளிட்ட மாவட்டங்களில் ஆயிரக்கணக்கான விவசாயக் குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரம் காவிரி நீரையும் மழையையும் சார்ந்துள்ளது. காவிரி நீர் போதுமான அளவில் கிடைக்காதபோது, குறுவை சாகுபடி பாதிக்கப்படுகிறது. கால்வாய் நீர் கிடைக்காத சூழலில் விவசாயிகள் ஆழ்துளைக் கிணறுகளை நம்பவேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. ஆனால், தொடர்ந்து மழை குறைந்தால் நிலத்தடி நீர்மட்டமும் குறையும். எனவே, ஆழ்துளைக் கிணறு மட்டும் நிரந்தரத் தீர்வாக இருக்க முடியாது. மழை குறைவது விவசாயியின் வயலை மட்டுமல்ல; நமது உணவுத் தட்டையும் பாதிக்கிறது. நெல் உற்பத்தி குறைந்தால், அரிசி விலை உயரலாம். காய்கறி உற்பத்தி குறைந்தால், காய்கறி விலை அதிகரிக்கலாம். தண்ணீர் பற்றாக்குறை ஒவ்வோர் உணவுப் பொருளின் பின்னணியிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

உணவுப் பொருள்களின் விலை உயரும்போது, அதன் தாக்கம் எல்லாருக்கும் ஒரே அளவில் இருப்பதில்லை. ஒரு நடுத்தர அல்லது வசதியான குடும்பம் விலை உயர்வைச் சமாளிக்க சில மாற்றங்களைச் செய்ய முடியும். ஆனால், தினக்கூலித் தொழிலாளர்கள், சிறு விவசாயிகள், வயதானவர்கள், தனியாக வாழும் ஏழைகள் மற்றும் குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களுக்கு உணவு விலை உயர்வு மிகப்பெரிய சுமையாக மாறுகிறது. ஒரு குடும்பத்தின் வருமானத்தில் பெரும்பகுதி உணவிற்கே செலவாகும்போது அரிசி, பருப்பு, காய்கறி, எண்ணெய் போன்ற அத்தியாவசியப் பொருள்களின் விலை உயர்வு அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை நேரடியாகப் பாதிக்கிறது. எனவே, உணவு வீணாக்கப்படுவது வெறும் பொருளாதார இழப்பு அல்ல; ஒரு பக்கம் மக்கள் உணவை வீணாக்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, மற்றொரு பக்கம் சில குடும்பங்கள் அடுத்த வேளை உணவிற்காகப் போராடுகின்றன. இந்த முரண்பாட்டை நாம் சமூகமாகச் சிந்திக்கவேண்டும்.

நமது தட்டில் இருக்கும் ஒரு தட்டு சோற்றிற்குப் பின்னால் ஒரு விவசாயியின் உழைப்பு மட்டுமல்ல; மண், விதை, தண்ணீர், உரம், மின்சாரம், எரிபொருள், இயந்திரம், போக்குவரத்து மற்றும் பலரின் உழைப்பு இருக்கிறது. அந்த உணவைப் பாதியிலேயே விட்டுவிட்டு குப்பையில் போடும்போது, நாம் உணவை மட்டும் வீணாக்கவில்லை; தண்ணீரையும் எரிபொருளையும் விவசாயியின் உழைப்பையும், பணத்தையும் வீணாக்குகிறோம். அதனால் ‘தேவையான அளவு எடுத்துக்கொள்வது’ என்பது ஒரு சிறிய பழக்கமாகத் தோன்றினாலும், அது உணவுப் பாதுகாப்பின் ஒரு பகுதியாகும்.

கிறித்தவ நம்பிக்கையும் உணவைப் பகிரும் பண்பாடும்

கிறித்தவ நம்பிக்கை நமக்கு உணவை இறைவனின் கொடையாகப் பார்க்கச் சொல்கிறது. நமது ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து உணவைப் பகிர்ந்து கொடுத்தவர். பசியுடன் இருப்பவர்களைப் பற்றி அக்கறைகொள்ளவேண்டும் என்பதும் நற்செய்தியின் மையச் செய்திகளில் ஒன்றாகும். எனவே, நமது ஆலயங்கள், பங்குத்தளங்கள், கத்தோலிக்க அமைப்புகள், பள்ளிகள் மற்றும் குடும்பங்கள் உணவு வீணாக்கத்தைத் தடுக்கும் விழிப்புணர்வை உருவாக்க முடியும். திருமணம், ஆலயத் திருவிழா, குடும்ப விழா மற்றும் சமூக நிகழ்ச்சிகளில் தேவைக்கு அதிகமாக உணவு தயாரிப்பதைத் தவிர்க்கலாம். பாதுகாப்பாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய மீதமான உணவைத் தேவையுள்ளவர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும் முறைகளை உருவாக்கலாம். ‘விருந்தில் உணவு அதிகமாக இருப்பது பெருமை அல்ல; ஒரு பருக்கையும் வீணாகாமல் இருப்பதே பெருமை’ என்ற மனப்பான்மையை நாம் வளர்க்க வேண்டும்.

வீட்டிலிருந்து தொடங்கட்டும் உணவுப் பாதுகாப்பு

நாம் தேவைக்கு ஏற்ப மட்டுமே உணவு வாங்கலாம். தேவையான அளவு மட்டுமே சமைக்கலாம். தட்டில் தேவைக்கு அதிகமாக உணவு எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். மீதமான உணவைப் பாதுகாப்பாகச் சேமித்துப் பயன்படுத்தலாம்.  அதேபோல், தண்ணீரையும் வீணாக்காமல் பயன்படுத்த வேண்டும். மழைநீரைச் சேகரிப்பது, வீட்டு நீரைச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்துவது, ஏரி - குளங்களைப் பாதுகாப்பது போன்ற செயல்கள் விவசாயத்திற்கும் எதிர்கால உணவுப் பாதுகாப்பிற்கும் உதவும்.

உலகை மாற்ற முடியாவிட்டாலும், நமது பழக்கத்தை மாற்ற முடியும். உக்ரைன் மற்றும் மேற்கு ஆசியப் போர்களை நாம் நிறுத்தமுடியாது. உலக எரிபொருள் விலையை நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது. ‘எல் நினோவை’ நாம் மாற்ற முடியாது. மழையை நமது விருப்பப்படி பெய்யச் செய்யமுடியாது. ஆனால், நமது வீட்டில் உணவை வீணாக்காமல் இருப்பதை நம்மால் முடிவு செய்ய முடியும்.

ஒரு குடும்பத்தின் சிறிய மாற்றம், ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் பழக்கமாக மாறும்போது, அது ஒரு பெரிய சமூக இயக்கமாக மாறும். விவசாயியின் வயலில் தொடங்கும் உணவின் பயணத்தை மதிப்போம். தண்ணீரின் ஒவ்வொரு துளியையும் மதிப்போம். உணவை வீணாக்காமல் பயன்படுத்துவோம். பசியால் வாடுபவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வோம். ஏழைகளின் உணவுப் பாதுகாப்பை நமது சமூகப் பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொள்வோம்.

‘உணவை மதிப்பது, விவசாயியின் உழைப்பை மதிப்பது; உணவைப் பகிர்வது, சக மனிதனை நேசிப்பது.’

நமக்கு ஒரு சம்பவம் நடந்து முடிந்துவிட்டது; அந்த மனிதர் நம்மை விட்டுச் சென்றுவிட்டார்; அந்த வேலை முடிந்துவிட்டது; அந்தத் தவறு நடந்து முடிந்துவிட்டது; அந்த வார்த்தைகள் சொல்லப்பட்டுவிட்டன; ஆனால், அந்தச் சம்பவம் நம் வாழ்க்கையை விட்டு வெளியேறிவிட்டாலும், அதை நம் மனம் வெளியேற்றாமல் வைத்திருக்கிறது. அதனால்தான் சில காயங்களுக்கு மருந்து போடமுடியாது; அவை உடலில் இல்லை, மனத்தில் இருக்கின்றன.

ஒருவர் நம்மிடம் கூறிய ஒரு கடுமையான வார்த்தையை நாம் மறந்துவிட்டோம் என்று நினைத்தாலும், பல வருடங்கள் கழித்தும் அது நம் நினைவிற்கு வரலாம். அதேபோல், நம்மை நம்பி ஒருவர் கூறிய ஓர் அழகான வார்த்தையும் நம் வாழ்க்கையின் ஒரு திருப்புமுனையாக மாறிவிடலாம். இதிலிருந்து மனத்தின் மற்றொரு மயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம். ‘என்ன ஆகுமோ?’, ‘நாளை என்ன ஆகும்?’, ‘நான் தோல்வியடைந்தால்?’, ‘அவர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்?’, ‘இந்த முயற்சி வெற்றி பெறவில்லை என்றால்?’, ‘எனக்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை என்றால்....?’

இப்படி நம்முடைய மனம் எதிர்காலத்தைப் பற்றி ஆயிரம் கதைகளை உருவாக்குகின்றது. ஆனால், அதில் பெரும்பாலானவை நடந்ததே இல்லை. நடக்காத நாளுக்காக இன்றைய நாளை இழக்கிறோம். இதுதான் கவலையின் விசித்திரம். நாம் எதிர்கொள்ளாத ஒரு பிரச்சினைக்காக இன்று கவலைப்படுகிறோம்; நாளை அந்தப் பிரச்சினை வராமல் போகலாம். வந்தாலும் நாம் நினைத்த அளவுக்கு மோசமாக இல்லாமல் போகலாம். ஆனால், அதற்குள் இன்றைய அமைதியை இழந்திருப்போம்.

மனத்தைப் பற்றி ஓர் அழகான விசயம் என்ன தெரியுமா? அது நம்மை ஏமாற்றவும் முடியும்; அதே மனம்தான் நம்மை மீட்டெடுக்கவும் முடியும். ‘என்னால் முடியாது’ என்று மனம் கூறினால் நாம் பல வாய்ப்புகளை இழக்கிறோம். ‘ஒருமுறை முயற்சி செய்து பார்ப்போம்’ என்று அதே மனம் கூறினால் வாழ்க்கையே மாறிவிடுகிறது. ஒரு தோல்வியை ஒருவர் ‘முடிவு’ என்று பார்க்கலாம்; மற்றொருவர் அதையே ‘அடுத்த முயற்சிக்கான பாடம்’ என்று பார்க்கலாம். நிகழ்வு ஒன்றுதான்; பார்வை வேறு; மனநிலை வேறு; முடிவும் வேறு.

அப்படியானால், மனத்தை எப்படிக் கையாள்வது? மனத்தை அமைதியாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்றால், முதலில் அதை எதிரியாகப் பார்க்கக் கூடாது. கவலை வந்தால், ‘கவலைப்படாதே’ என்று சொல்லிப் பயனில்லை; அதற்குப் பதிலாக, ‘நான் ஏன் கவலைப்படுகிறேன்?’ என்று கேட்க வேண்டும். கோபம் வந்தால், ‘இந்தக் கோபம் என்னைக் காப்பாற்றுகிறதா?’ அல்லது ‘என்னைக் காயப்படுத்துகிறதா?’ என்று கேட்கவேண்டும். வருத்தம் வந்தால், ‘இந்த நினைவிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள முடியும்?’ என்று கேட்கவேண்டும். சில நேரங்களில் நம் மனத்திற்கு அறிவுரை தேவையில்லை; அதற்குக் கொஞ்சம் அமைதி தேவை, கொஞ்சம் தனிமை தேவை, கொஞ்சம் அன்பு தேவை. அதிலும் முக்கியமாக, நம்மிடமிருந்து நமக்கே கொஞ்சம் புரிதல் தேவை.

நாம் மற்றவர்களை மன்னிப்பதைப் பற்றி நிறையப் பேசுகிறோம். ஆனால், சில நேரங்களில் நாம் மன்னிக்க வேண்டிய முதல் மனிதர் நாமாகவே இருக்கிறோம். ‘அன்று நான் அப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாது;… அந்த முடிவை எடுத்திருக்கக்கூடாது. அந்த வாய்ப்பை நான் தவறவிட்டுவிட்டேன்’ என்று நம்மையே குற்றம் கூறிக்கொண்டே இருப்போம். ஆனால், நினைவில் கொள்ளுங்கள்... அன்று உங்களுக்குத் தெரிந்த அறிவைக் கொண்டு அன்றைய சூழ்நிலையில், அன்றைய மனநிலையில் நீங்கள் எடுத்த முடிவுதான் அது. இன்று உங்களிடம் இருக்கும் அனுபவம் அன்று உங்களிடம் இல்லை. அதனால் கடந்த காலத்தில் இருந்த உங்களை இன்றைய அறிவால் தண்டிக்காதீர்கள்.

வாழ்க்கை என்பது எப்போதும் நாம் நினைப்பது போல நடக்காது. சிலர் நம் வாழ்க்கைக்குள் வருவார்கள்; சிலர் வெளியேறுவார்கள்; சில வாய்ப்புகள் கிடைக்கும்; சில வாய்ப்புகள் நம்மைத் தவிர்த்துச் செல்லும். சில கனவுகள் நனவாகும்; சில கனவுகள் நம்மை வேறு ஒரு பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லும். ஒவ்வொன்றையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் போது மனம் குழம்பலாம். அப்போது ஒரு விசயத்தை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்: ‘எல்லாவற்றிற்கும் உடனடியாகப் பதில் கிடைக்கவேண்டிய அவசியமில்லை.’ சில கேள்விகளுக்குக் காலம் பதில் சொல்லும்; சில காயங்களுக்குக் காலம் மருந்தாகும்; சில பிரிவுகளுக்குக் காலம் அர்த்தம் சொல்லும்; சில தோல்விகள் பின்னாளில் நம் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய பாடமாக மாறும். எனவே, ‘மனம்’ எனும் மயக்கநிலையிலிருந்து வெளியே வருவது என்பது எண்ணங்கள் இல்லாத நிலை அல்ல; எண்ணங்கள் இருந்தாலும் அவற்றால் நாம் இழுத்துச் செல்லப்படாமல் இருப்பது. கடந்த காலத்தை நினைத்தாலும் அதில் சிக்கிக்கொள்ளாமல் இருப்பது. எதிர்காலத்தைப் பற்றித் திட்டமிட்டாலும் அதற்காக நிகழ்காலத்தை இழக்காமல் இருப்பது. மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைவிட, நம்மைப் பற்றி நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதை முக்கியமாகக் கருதுவது.

மனம் நம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வரும்போது வாழ்க்கையில் பிரச்சினைகள் குறையாது; ஆனால், பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ளும் நம் திறன் அதிகரிக்கும். சூழ்நிலைகள் மாறாமல் இருக்கலாம்; அதைச் சுற்றிப் பார்க்கும் நம் பார்வை மாறும். வாழ்க்கை மாறாமல் இருக்கலாம்; வாழ்க்கையை வாழும் விதம் மாறும். அதுதான் மனத்தின் சக்தி.

இறுதியாக ஒரு சிறிய கேள்வி: நம்மை அதிகமாகச் சோர்வடையச் செய்வது வாழ்க்கையா? அல்லது வாழ்க்கையைப் பற்றி நாம் தொடர்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பதா? ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருங்கள். உங்கள் மனத்தைக் கவனியுங்கள். அதில் ஓடும் எண்ணங்களைப் பாருங்கள். அவற்றில் சில கடந்த காலத்தைச் சார்ந்தவை; சில எதிர்காலத்தைச் சார்ந்தவை. ஆனால், நீங்கள்? நீங்கள் இந்த நொடியில் இருக்கிறீர்கள். அதனால் கடந்ததைப் பாடமாக எடுத்துக்கொள்வோம்; எதிர்காலத்தை நம்பிக்கையுடன் எதிர்பார்ப்போம்; ஆனால், நிகழ்காலத்தை மட்டும் தவறவிடாமல் வாழ்வோம். ஏனென்றால், மனம் ஒரு மயக்கநிலைதான்; ஆனால், அந்த மயக்கத்திலிருந்து விழித்தெழும் தருணம்தான் நம் உண்மையான வாழ்க்கையின் தொடக்கம். தவறுகளை நினைவுகளாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள்; தண்டனைகளாக வைத்துக்கொள்ளாதீர்கள்.

சுகி சிவம் நாடறிந்த ஆன்மிகப் பேச்சாளர், எழுத்தாளர், தமிழ் மொழியியல் அறிஞர், பட்டிமன்ற நடுவர், வாழும் கலை பயிற்சியாளர், தொலைக்காட்சி  தன்னம்பிக்கைப் பேச்சாளர். இவர் ஒரு பெண்கள் கல்லூரியில் மாணவிகளைப் பார்த்துக் கேட்கிறார்: “குறிப்பிட்ட நான்கு நடிகர்களின் பெயரைக் கூறியவுடன்  நீங்கள் அலை அலையாய் கைத்தட்டுவது ஏன்? இந்த வாலிபக் கிழவர்கள் உங்களுக்கு வாரி வழங்கியது என்ன? இது உங்களுக்காக உடல், பொருள், ஆவியை அர்ப்பணிக்கும் உங்கள் பெற்றோருக்கு நீங்கள் செய்கிற துரோகம் அல்லவா? ‘ரீல்’ ஹீரோக்களிடம் மயங்கி, ‘ரியல்’  ஹீரோக்களை மறந்துவிடுகிறீர்கள்” என்றார்.

விட்டில் பூச்சிகள் இருளில்  வெளிச்சத்தைத் தேடுகின்றன. நெருப்பருகே சென்றால் கருகி அழிந்துவிடுவோம் எனத் தெரிந்தும் அருகில் சென்று, நெருப்பில் விழுந்து அழிகிறது. மனிதர்களும் நம்பிக்கை எனும் வெளிச்சம் தேடி, மாயத் திரை வெளிச்சத்தை நம்பி, உள்ளே விழுந்து வாழ்வைத் தொலைக்கிறார்கள்.

நாம் தமிழ்நாடு அரசியலைப் பேசவில்லை; பேசக்கூடாது; பேசுவது பெருந்தவறு. தமிழரின் தரம் தாழ்ந்த திசை மோகமே திசை மாறிய, திசை தெரியா, தமிழ்நாட்டு அரசியல் சூழலாக இன்று அமைந்துள்ளது.

அமெரிக்காவின் சிகாகோ பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்களான டொனால்ட் ஹார்டன், ரிச்சர்ட் வோல்  ஆகியோர் மனித உளவியலின் முக்கியக் கூறுகளாகத் தங்கள் ஆய்வறிக்கையை வெளியிட்டனர். அவர்களின் ‘துணைச் சமூகத் தொடர்பு’ (Parasocial  Interaction) என்ற ஆய்வறிக்கை இவ்வாறாகக் கூறுகிறது: “ஒரு நபர் தனக்குத் தெரியாத ஓர் ஊடகப் பிரபலத்துடன் தனது உண்மை வாழ்க்கையில், கற்பனையில் அவரை நெருக்கமான உறவாகக் கொண்டாடும் ஒருதலைப்பட்ச உறவைத் தினம் மனத்தில் வளர்த்துக்கொள்ளுதல் என்பதாகும்.”

மனிதர்களின் இவ்வாறான மனநிலை, சமூக ஒழுங்குமுறை வாழ்விலிருந்து விலகிச் செல்லத் தூண்டுகிறது. தம் கதாநாயகர்களைப் போல, சமூகப் பொறுப்பைத் தட்டிக்கழிக்கும் மனப்பிறழ்வை ஊக்குவிக்கிறது. அது ‘அவருக்கு நான் என்ன வேணாவாக இருப்பேன்’; மற்றொன்று ‘நான் அவரை 30 வருடமாகக் காதலிக்கிறேன்; இந்தச் செய்தி என் கணவருக்கும், நடிகரின் அப்பாவுக்கும் தெரியும்’ என்பதாக வெளிவருகிறது.

திரைப்படங்கள் என்பது கூட்டு முயற்சி. அது இயக்குநருக்கு உயிர் வதை; ஆனால், கதாநாயக நடிகன் பெரும் பணம், புகழ் என்பதில் எல்லாப் பெருமைகளையும் தகுதியின்றி மனச்சான்று இல்லாமல் தன் கீரிடத்தில் வைத்து மகிழ்கிறான். இங்கு அரசியல்படுத்தப்பட்ட, சந்தைப்படுத்தப்பட்ட, கவர்ச்சிவயப்பட்ட,  இரசிகர் கூட்டம் அலைமோதும் நிலை மாறும் வரை எதுவும் மாறப்போவதில்லை.

நம் சமூகம் தோல்வி அடைந்த சமூகமாக மாறிவிட்டது. ஒரு தோல்வி அடைந்த சமூகம் எப்படி இருக்கும்? என இரஷ்ய எழுத்தாளர் ஆண்டன் செக்கோவ் விளக்குகிறார்: “தோல்வி அடைந்த சமூகங்களில் ஆரோக்கியமாகச்  சிந்திக்கும் ஒவ்வொருவனுக்கும் எதிராக ஆயிரம் முட்டாள்கள் களத்தில் இருப்பார்கள். சிந்தனையோடும் கரிசனையோடும் உதிர்க்கப்படும் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் எதிராக, தீவிரமானதும் முட்டாள்தனமான ஆயிரம் சொற்கள் உதிர்க்கப்படும். அங்கே பெரும்பான்மை முட்டாள்தனத்தாலே உருவாக்கப்பட்டிருக்கும். எந்தச் சமூகத்தில் அற்பமான விசயங்கள் பெரும் தலைப்புகளாக  மாற்றப்பட்டு, நல்லுணர்வான சிந்தனைகள் அனைத்தும் மிகைப்படுத்தப்பட்டதாகக் கருதி தள்ளிவைக்கப்படுகிறதோ, எந்தச் சமூகத்தில் அதன் களத்தை அற்பர்கள் ஆக்கிரமித்துள்ளார்களோ, அது தோல்வி அடைந்த சமூகம்” என்றார்.

தமிழ்ச் சமூகம் தோல்வி அடைந்த சமூகமாக மாறிவிட்டது என்பதில் மாற்றுக் கருத்துகள் இல்லை. கல்வி, சுகாதாரம், நாகரிகம், தனிநபர் வருவாய் என மேலைநாடுகளோடு ஒப்பிடப்பட்ட தமிழினம், திரை மயக்கத்தில் விட்டில் பூச்சிகளாக மெல்ல அழிந்து வருவது கண்கூடானதாகும். தமிழரின் திரை மயக்கம் நாளைய நாள்களைக் கேள்விக்குறியாக்கி உள்ளது என்பதே கசக்கும் உண்மையாகும்.

சினிமாவும் அரசியலும் வேறு வேறானவை. ஆனால், இன்று இவற்றை இணைக்கும் கதாநாயகப் பிம்பம் வெற்றி பெற்றது ஏன்? எனும்  கேள்வி எழுகிறது. நாட்டின் தலைசிறந்த விஞ்ஞானிகள், மருத்துவர்கள். பொறியாளர்கள், வழக்கறிஞர்கள், பேராசிரியர்கள், குடிமைப்பணி, காவல்பணி உயர் அதிகாரிகள் அதிகபட்சம் ஆண்டிற்கு 20 இலட்சம்வரை சம்பாதிக்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு நடிகருக்கு ஒரு திரைப்படத்திற்கு 200 கோடி ஊதியம் எதற்கு? இவர்கள் தரமின்றியும் ஆபாசமாகவும் திரைப்படங்களை எடுக்கிறார்கள். மக்கள் இவர்களைத் தலையில் தூக்கிவைத்து ஆடுவதால் இவர்கள் தங்களைக் கடவுளாகக் கருதி வாழ்கிறார்கள்.

நமது அரசின் புதிய தாராளமய முதலாளித்துவ கொள்கை முடிவுகளே ‘ஜென் ஷி’ இளைஞர்களின் அரசியல் குறித்த புதிய பார்வைக்கு மாற்றுகிறது. அரசு பொருளாதாரக் கொள்கைகளில் அரசின்  தலையீட்டைக் குறைத்து, தடையற்ற சந்தை மற்றும் தனியார் மயத்திற்கு அடிகோலும் முறையே நாளைய நாள்கள் குறித்து இளைஞர்களை அவ நம்பிக்கைக்குத் தள்ளுகிறது. புதிய முதலாளித்துவ அமைப்பு கல்வி, தொழில், வேலைவாய்ப்பு என்பதில் அதிக வெல்ல முடியாத போட்டிகளை உருவாக்குகிறது.

ஆளும் அரசுகளின் தோல்வி, ஒவ்வோர் இளைஞனின் தோளிலும் சுமத்தப்படுகிறது. புதிய தலைமுறையினருக்கு அரசியல் தீண்டத்தகாத ஒன்றாகப் பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் மறைக்கப்படுகிறது. 1990-களுக்குப் பிறகு மாணவர்கள் அரசியல் பேசுவதை அரசுகள் பாவச்செயலாக அறிவித்துவிட்டன. கேரள மாநிலத்திலும் மத்தியப் பிரதேசத்திலும் டெல்லி ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக் கழகத்திலும் மாணவர் சங்கத் தேர்தல்கள் தொடர்ந்து நடக்கின்றன. சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்சினை காரணமாக உத்திரப்பிரதேசம், குசராத், பஞ்சாப், அரியானா மற்றும் மேற்குவங்க மாநிலங்களில் மாணவர் சங்கத் தேர்தல்கள் தற்காலிகமாகத் தடை அல்லது நிறுத்தப்பட்டுள்ளது.

தமிழ்நாடு அரசும் கர்நாடக அரசும் 2026-2027 கல்வியாண்டில் தம் மாநிலப் பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில் மாணவர் சங்கத் தேர்தலை நடத்த முனைப்புக் காட்டுகின்றன.

அரசியல் வயப்படாத இளைஞர்கள் 30 நொடி ஓடுகிற ‘ரீல்ஸ்’ மூலம் பெறுகிற சமூக ஊடகச்  செய்தியைத் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்து, அதைத்தான் அரசியல் என நம்புகிறார்கள். அவர்களுக்குப் போதிய சமூக, பொருளாதார, அரசியல் வரலாற்றை, செய்திகளை அறியும் வாய்ப்புகள் அமைவதில்லை. அமைந்தாலும் அவர்கள் அரசியலை ஆழமாக அறிய விரும்புவதில்லை. நுனிப்புல் மேய்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்கள் தேர்தல் காலக் கடைசி வார அரசியல் மாயபிம்பங்களை நம்புகிறார்கள். இவர்கள் தனிமனித  வழிபாட்டுமுறை அரசியலில் பயணம் செய்யத் துணிகிறார்கள். இவர்களுக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் சமூகத்தொடர்பு உதவுகிறது. தன் பணம் சம்பாதித்தது போதாதது; புகழ், அதிகாரம், சுவைக்க விரும்பும் கதாநாயக நடிகர் இந்த வெற்றிடத்தைத் தன் வருகையால் நிரப்பி விடுகிறார். அவரது சுகதுக்கங்கள், வெற்றி-தோல்விகளைத் தமதாக நேசிக்கும் இளைஞர்கள்  கூட்டம்,  அவர் பின் ஆர்ப்பரிக்கிறது. ஆதரவு அலை பெருகிறது.

சமூக அக்கறையற்ற சிறு கூட்டத்தால் பிம்ப அரசியலால் நாட்டின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சி பாதிக்கப்படுகிறது. நாடு பின்தங்கிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது. அந்நாட்டில் ஊழல்வாதிகள், சமூக விரோதிகள் பெருகுவார்கள். அப்பாவி, பொதுமக்கள் கடுமையான வாழ்க்கை வாழவேண்டிய  கட்டாயத்தில் தள்ளப்படுவார்கள். நம் சமூகம் சவாலான, சமூக அக்கறையுள்ள, திறமையான, மனச்சான்றுள்ள, கல்வி அறிவுமிகு புதிய இளைஞர்களை உருவாக்க வேண்டும். இன்றைய இளைஞர்களுக்குப் போதிய அரசியல், ஊடக  விழிப்புணர்வை உருவாக்குவது நமது தார்மிகக் கடமையாகும்.