1. மரியாவின் மண்ணக வாழ்வின் முடிவைப் பற்றிப் பேசுகையில், இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் மரியா விண்ணகத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது பற்றிய நம்பிக்கை கோட்பாட்டை வரையறுத்த திருத்தந்தையினுடைய ஆணையின் (Bull) சொற்களையே பயன்படுத்தி இவ்வாறு கூறுகிறது: “இறுதியாக மாசற்றக் கன்னி தொடக்கப் பாவக்கறை எதுவுமின்றிப் பாதுகாக்கப்பெற்று, தன் மண்ணுலக வாழ்வு மாட்சிக்கு எடுத்துச் செல்லப்பெற்றார்; அனைத்துலக அரசியாக கடவுளால் உயர்த்தப்பெற்றார்” (இறைத்திட்டத்தில் திரு அவை, எண். 59).

எனது முன்னோடியான வணக்கத்திற்குரிய திருத்தந்தை 12-ஆம் பயஸைப் பின்பற்றி இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் திரு அவை பற்றிய சங்க ஏடான இறைத்திட்டத்தில் திரு அவை, மரியாவின் இறப்புப் பற்றிய கேள்விக்கு எந்தவிதமான அதிகாரப்பூர்வமான பதிலும் கொடுக்கவில்லை. எனினும், திருத்தந்தை 12-ஆம் பயஸ் மரியாவின் இறப்பு பற்றிய உண்மையை மறுப்பதற்கும் முயலவில்லை; மாறாக, இறைவனுடைய தாயின் இறப்பை எல்லா நம்பிக்கையாளர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதொரு மறையுண்மையாக முறைப்படி அறிவிப்பதற்கான தருணமாக அவர் கருதவில்லை.

கிறிஸ்து மரணத்தை மீட்பின் சாதனமாக மாற்றினார்

உண்மையில் சிலர் தூய கன்னி மரியா இறக்கவில்லை என்றும், அவர் நேரடியாக மண்ணக வாழ்விலிருந்து விண்ணக மகிமைக்கு உயர்த்தி எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார் என்றும் வாதிட்டுள்ளனர். இருப்பினும், 17-ஆம் நூற்றாண்டு வரை இந்தக் கருத்து அறியப்பட்டிருக்கவில்லை; மாறாக, மரியாவின் மரணத்தையே அவரது விண்ணக மகிமையின் நுழைவாயிலாகப் பார்க்கும் பொதுவான ஒரு பாரம்பரியமே நடைமுறையில் இருந்து வந்துள்ளது.

2. நாசரேத்தின் மரியா தன் உடலில் மரணத்தை அனுபவித்திருக்க முடியுமா? அவரது மகனோடு மரியாவுக்கிருந்த உறவையும் மரியாவின் முடிவையும் தியானிக்கையில் ‘ஆம்’ என்று பதிலளிப்பதே முறையானதொன்றாகத் தோன்றுகின்றது: ஏனெனில், கிறிஸ்துவே மரணத்தைத் தழுவியிருக்கும் போது, அவருடைய தாயாருக்கு அது நிகழவில்லை என்று வாதிடுவது கடினமானதாகும்.

இவ்விடத்தில் எவ்வித ஐயமும் கொண்டிராத திரு அவைத் தந்தையர்களும் இந்தக் கோணத்தில்தான் சிந்தித்தார்கள். புனித சாருக் நகரத்து ஜேக்கப் (....521) என்பவர், மரியாவுக்குக் காலம் நிறைவுற்றபோது ‘எல்லாத் தலைமுறையினரின் வழியில் நடப்பதற்கு’ இறப்பின் பாதையில், ‘ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவரின் உடலை அடக்கம் செய்வதற்கு பன்னிரண்டு திருத்தூதர்களின் குழுவானது ஒன்று கூடியது’ என்று கூறுகின்றார்

எருசலேம் நகரத்து தூய மொதேஸ்து (....634) என்பவர், ‘மகிமைமிக்க இறைவனுடைய தாயின் புனித உறக்கம்’ பற்றிய மிக நெடிய விவாதத்திற்குப் பிறகு, ‘அவரை அவரின் கல்லறையிலிருந்து எழுப்பி’ அவரையும் அவரது மகிமையில் பங்குபெற அவரோடு எடுத்துச் செல்வதற்கான கிறிஸ்துவின் அதிசயிக்கத்தக்க இடையீட்டைப் புகழ்ந்து அவரது புகழ்ச்சியுரையை முடிக்கின்றார்.

தமஸ்கு நகரத்து புனித ஜான் (....704) அவரின் பங்கிற்கு, “இயேசு கிறிஸ்துவைப் பெற்றதனால் இயற்கையின் எல்லா நியதிகளையும் விஞ்சிய அவர் ஏன் அதனுடைய சட்டத்திற்குப் பணியவேண்டும்? அவரது மாசற்ற உடலானது இறப்பிற்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்?” என்று கேட்கின்றார். மேலும், அவரே அதற்கான பதிலையும் தருகின்றார்: “இறப்பில்லா மையினால் அணிசெய்யப்படுவதற்கு, இயற்கையின் ஆண்டவர்கூட இறப்பின் அனுபவத்தை மறுக்கவில்லை என்பதனால், இறக்கும் நிலையை உதிர்ப்பது என்பது தவிர்க்க முடியாததொன்றாகும். உண்மையில், அவர் உடலளவில் இறந்தார். மேலும், அவரது இறப்பின் வழியாக அவர் இறப்பைத் தோற்கடித்தார்; அழிவின் மீது அழிவில்லாமையை வழங்கினார்; இறப்பையே உயிர்ப்பின் ஊற்றாகச் செய்தார்” (Panegyric on the Dormition of the Mother of God, n. 10: SC 80, 107).

3. திருவெளிப்பாட்டு நூலில் மரணம் என்பது பாவத்திற்கான தண்டனையாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது என்பது உண்மைதான். இருப்பினும், தனித்துவமான இறைச்சலுகையால் மரியா தொடக்கப் பாவத்திலிருந்து விலக்கப்பெற்றுத் தூய்மையானவராக இருக்கிறார் என்று திரு அவை பறைசாற்றுவது, அவர் உடல் சார்ந்த அழியாமை பெற்றிருந்தார் என்ற முடிவுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லாது. மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்கு ஒரு புதிய அர்த்தத்தைக் கொடுத்து, அதை மீட்பின் வழியாக மாற்றிய தன் மகனைவிடத் தாய் உயர்வானவர் அல்லர்; கிறிஸ்துவின் மீட்புப் பணியிலும் பலியிலும் பங்கெடுத்த மரியா, மனிதகுலத்தின் மீட்பிற்காக அவரது பாடுகளிலும் மரணத்திலும் பங்கேற்க முடிந்தது. அந்தியோக்கியா நகரத்து புனித செவேருஸ் கிறிஸ்துவைப் பற்றிக் கூறுவது மரியாவிற்கும் பொருந்தும்: “ஓர் ஆரம்பக்கட்ட மரணம் இல்லாமல், உயிர்த்தெழுதல் எவ்வாறு நடந்திருக்க முடியும்?” (Antijulianistica, Beirut 1931, 194f.). கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலில் பங்கெடுக்க மரியா முதலில் அவருடைய மரணத்தில் பங்கெடுக்க வேண்டியிருந்தது!

4. மரியாவின் மரணம் நிகழ்ந்த சூழ்நிலைகள் குறித்த எந்தவொரு தகவலையும் புதிய ஏற்பாடு வழங்கவில்லை. இந்த அமைதியானது, குறிப்பிடத்தக்க சிறப்புக் குறிப்புகள் எதுவுமின்றி, அவரது மரணம் இயல்பாகவே நிகழ்ந்தது என்று அனுமானிக்க நம்மைத் தூண்டுகிறது. அவ்வாறு ஒரு வேளை இல்லையெனில், அதுபற்றிய தகவல்கள் அவருடைய காலத்து மக்களுக்குத் தெரியாமல் மறைக்கப்பட்டிருக்கவும், ஏதேனும் ஒரு வழியில் நமக்கு வந்து சேராமல் போயிருக்கவும் எப்படி முடியும்?

மரியாவின் மரணத்திற்கான காரணத்தைப் பொறுத்தவரையில், அவர் இயற்கை மரணத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர் என்று கூற விரும்பும் கருத்துகள் போதிய ஆதாரமற்றவையாகவே தோன்றுகின்றன. இந்த உலகத்திலிருந்து அவர் விடைபெற்ற தருணத்தில், தூய கன்னி மரியாவின் ஆன் மிக மனநிலையை நோக்கிக் கவனிப்பதே மிகவும் முக்கியமானதாகும். இது தொடர்பாக ‘மரியாவின் மரணம் அன்பின் மிகுதியால் நிகழ்ந்தது’ என்று புனித பிரான்சிஸ் தெலசால் (St. Francis de Sales) வாதிடுகிறார். அவர் ‘அன்பில், அன்பிலிருந்து, அன்பின் வழியாக’ நிகழ்ந்த ஒரு மரணத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார். இறைவனின் தாய் தன் மகன் இயேசுவின் மீது கொண்ட அன்பினாலேயே இறந்தார் என்றும் கூறுகிறார் (Treatise on the love of God, bk. 7, ch. XIII-XIV).

மரியாவினுடைய இறப்பானது அன்பின் நிகழ்வாக இருக்கின்றது

உடலியல் நோக்கில், அவரது பூவுலக வாழ்வின் முடிவிற்கான உயிர்ப்பரிமாண (Organic) மற்றும் உயிரியல் காரணம் எதுவாக இருப்பினும், மரியாவைப் பொறுத்தவரை இந்த வாழ்விலிருந்து அடுத்த வாழ்விற்கான பயணமானது, மகிமையில் அருளின் முழுமையான வளர்ச்சியாகவே இருந்தது என்று கூறலாம். எனவே, வேறு எந்தவொரு மரணத்தையும்விட மரியாவின் மரணத்தையே ‘ஆழ்நிலை உறக்கம்’ (Dormition) என்று அழைப்பது மிகவும் பொருத்தமானதாகும்.

5. திரு அவைத் தந்தையர்கள் சிலரது படைப்புகளில், மரியாவின் மரண நேரத்தில் தமது தாயை வானக மகிமைக்கு எடுத்துச் செல்வதற்காக இயேசுவே இறங்கி வந்ததாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளதைக் காண்கிறோம். இவ்வாறாக, அவர்கள் மரியாவின் மரணத்தை, அவரைத் தம் தெய்வீக மகனிடம் அவரது சாகா வரமளிக்கும் வாழ்வில் பங்கெடுக்க வழிநடத்திய ஓர் அன்பின் நிகழ்வாக முன்னிறுத்துகின்றனர். தன் மண்ணக வாழ்வின் முடிவில், கிறிஸ்துவோடு என்றென்றும் இருக்கும் பொருட்டு, இந்த உடலிலிருந்து விடுவிக்கப்படவேண்டும் என்ற விருப்பத்தை பவுலைவிடவும் மிக வலுவாக மரியா அனுபவித்திருக்கவேண்டும் (ஒப்பிடுக. பிலி 1:23).

மரணத்தின் அனுபவம் தூய கன்னி மரியாவைத் தனிப்பட்ட முறையில் வளப்படுத்தியது. பொதுவான மனிதகுலத்தின் மூலம், அனுபவித்ததை ஏற்று தாமும் விதியைத் தங்கள் வாழ்வின் இறுதித் தருணத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்குத் தனது ஆன்மிகத் தாய்மையை மேலும் திறம்பட வெளிப்படுத்த அவரால் முடிகிறது.

‘உழவுக்கும் தொழிலுக்கும்

வந்தனை செய்வோம் - வீணில்

உண்டுகளித் திருப்போரை

நிந்தனை செய்வோம்’

என்றான் பாரதி. உழைப்பதன், தொழில் புரிவதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தவே பாரதி அப்படிப் பாடினான். இவ்வுலகில் மனிதராய்ப் பிறந்த ஒவ்வொருவருமே வளமாக, அனைத்து வசதிகளுடன் வாழவே ஆசைப்படுகிறோம். அதில் தவறில்லை; ஆனால், உழைக்காமல் உண்பதில் இன்பம் காணும் எண்ணம்கொண்டு வாழ்வதே பெருங்குற்றமாகும். இப்படிப்பட்ட சிந்தனை படைத்த சோம்பேறி மனிதர்களால் நாட்டிற்கும் வீட்டிற்கும் கடுகளவுகூட பயனில்லை.

‘செய்யும் தொழிலே தெய்வம்’ என்று கூறுவர். எந்தத் தொழிலை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்; அதை யாரும் தவறு என்று கூறமுடியாது. ஆனால், சும்மா இருந்துகொண்டு சோத்துக்குத் தண்டமாக வாழும் நடைபிணங்களைத்தான் சமுதாயம் மதிப்பதில்லை. இவர்களைத்தான் நிந்தனை செய்ய வேண்டுமென்று மகாகவி வலியுறுத்துகிறான்.

மனிதன் வளமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றால் வருமானம் அவனுக்கு மிக முக்கியத் தேவையாகின்றது. சரி, வருமானம் எப்படி வரும்? ஏதோவொரு தொழில் செய்தால்தான் வரும். அது விவசாயம், கைத்தொழில் போன்ற குடும்பத் தொழிலாக இருக்கலாம்; அரசுத்துறைப் பணியாக இருக்கலாம்; ஏன், ஒருவர் தனக்குத்தானே ஏற்படுத்திக்கொண்டு பொருள் ஈட்டும் சுயதொழிலாகக் கூட இருக்கலாம்.

சுயதொழிலின் அவசியம்

இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்து 79 ஆண்டுகளை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இன்றுள்ள நிலையில் நாட்டைச் சுழன்றடிக்கும் சூறாவளி ஒன்று உண்டென்றால், அதுதான் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம். வெள்ளையரிடமிருந்து நாம் நாட்டை மீட்டதிலிருந்து நமது அரசு எத்தனையோ ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களைப் போட்டுத்தான் பார்க்கின்றது; தொழில்களைப் பெருக்கியிருக்கின்றது; விவசாயத்தை வளர்த்திருக்கின்றது; ஆனால், வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் எனும் சிக்கலைத்தான் இதுவரை அரசால் தீர்க்க முடியவில்லை. இதற்கு முக்கியக் காரணம், கட்டுப்படுத்தவே முடியாத அளவுக்கதிகமான மக்கள்தொகைப் பெருக்கம்தான்.

இன்று நாட்டின் மக்கள்தொகை 140 கோடி என்கிறார்கள். நாளை 150 கோடி, அடுத்த நாள் 160 கோடி. இப்படி நாடு வீங்கிக்கொண்டே போனால் எந்த அரசுதான் எல்லாருக்கும் வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கமுடியும்? எனவேதான் நமக்குத் தேவையான வேலையை, அதாவது சுயதொழில் ஒன்றை நமக்கு நாமே உருவாக்கி, அதன் மூலம் வரும் வருவாயை வைத்து உயிர்வாழ வேண்டிய கட்டாயச் சூழ்நிலைக்கு எல்லாரும் தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம்.

சுயதொழிலின் நன்மை

ஆதிமனிதன் மீன்பிடித்தல், வேட்டையாடுதல், தன் உணவுக்குத் தேவையான காய்கறி, பழங்களைத் தானே சேகரித்தல் போன்ற பல்வேறு விதமான சுயதொழில்களைச் செய்தே உயிர் வாழ்ந்து வந்தான். இங்கிலாந்தில் இயந்திரங்களின் தொழில்புரட்சி ஏற்படுவதற்கு முன்பு அங்கே சுயதொழில் களின் ஆதிக்கமே மேலோங்கியிருந்தது. இன்றும் நமது நாட்டில் பெரும்பாலான மக்கள் உழவுத்தொழில், கால்நடை வளர்த்தல், சிறு தொழில்கள் செய்தல் என்று பல்வேறு விதமான சுயதொழில்கள் செய்வதிலேயே ஆர்வம் காட்டி வருகின்றனர். சுயதொழில் புரிவதில் கிடைக்கக்கூடிய நன்மையை உணர்ந்தே ‘கைத் தொழில் ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்’ என்கிறார் நாமக்கல் கவிஞர்.

பொதுவாக, படித்தவர் அரசுத்துறைகளில் வேலை செய்வதையே விரும்புகின்றனர். அதற்கு அவர்கள் சொல்லும் காரணம், அரசுப்பணிகள் நிலையானவை; அரசுப் பணிகளில் நல்ல வருமானம் கிடைக்கின்றது; அதில் எந்தத் தனிப்பொறுப்பும் இல்லாமல் வேலை செய்யலாம்; தொழில் எப்படி நடந்தாலும் கூலி கிடைக்கும்; ஓய்வு மிகுதியாக இருக்கும்; அரசுப் பணிகளில் விடுமுறை கிடைக்கின்றது என்பதாகும். ஆனால், அரசுப் பணிக்கான முழுத் தகுதியிருந்தும் எத்தனை பேருக்கு அப்பணிகள் வீடு தேடி வந்து கதவைத் தட்டுகின்றன?

இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் சுயதொழில்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. தனித்திறமையும் முயற்சிகளும் மட்டும் இருந்தால் போதும்; யார் வேண்டுமானாலும் தங்களுக்குத் தேவையான சுயவேலைவாய்ப்பைத் தாங்களே ஏற்படுத்திக்கொள்ள முடியும். சுயதொழில் செய்பவருக்குத் தன்னம்பிக்கை உண்டு. அவர் பிறரைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. சுயவேலைவாய்ப்பில் சுயமரியாதை காக்கப்படுகின்றது. சுயதொழில் புரிபவர்கள் மற்றவருக்குப் பாரமாக இருப்பதில்லை. அவர்கள் நாட்டில் நிலவும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை ஒழிக்க மறைமுகமாக உதவி செய்கின்றனர். சொந்தத் தொழில் நடத்துகிறவர்களுக்கு அவர்களின் உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம் கிடைக்கின்றது. கடினமாக உழைக்க உழைக்க அவர்கள் அதிகமான ஊதியம் பெறுகின்றனர். மேலும், மற்றவர்கள் சாதிக்க முடியாத ஒன்றைச் சுயதொழில் செய்பவர்களால் சாதிக்க முடிகின்றது. ஆகையால் சமுதாயத்தில் அவர்களின் மதிப்பு உயர்கின்றது.

சுயதொழில் புரிவோருக்கான தகுதிகள்

சுயதொழில் புரிபவருக்குச்   சில   தகுதிகளும் திறமைகளும் அவசியம் இருக்கவேண்டும். அப்போதுதான் எடுத்துக்கொண்ட காரியத்தில் அவர் வெற்றிபெற முடியும். முதலில் செய்யும் தொழிலில் ஆர்வம் இருக்கவேண்டும். இல்லாவிட்டால் அது தண்ணீர் கண்டு பயப்படுகிறவன் நீச்சல் அடிக்க ஆசைப்பட்ட கதையாகிவிடும். இரண்டாவது கடின உழைப்பு முக்கியம். இரவு பகலென்று பாராமல் உழைக்கின்ற மனநிலை வரவேண்டும். ‘தொழிலை வளர்ப்பதற்குப் பணம் போதவில்லையே’ என்று மனம் தளர்ந்துவிடக்கூடாது. தன்னம்பிக்கையும் துணிவும்வேண்டும். வங்கிகள் எல்லாம் தொழில் முனைவோருக்குக் கடன்தர முன்வருகின்றன. அதைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.

‘எண்ணும் எழுத்தும் இரண்டு கண்கள் போன்றவை’ என்பார் வள்ளுவர். தொழில் கணக்குகள், கடிதப் போக்குவரத்துகள் வைத்துக்கொள்வது, அவற்றை முறையாகப் பராமரிப்பது தவிர்க்க முடியாதது. அதற்கு எழுத்தறிவு தேவை. சோப்பு செய்தல், பொம்மைகள் தயாரித்தல் போன்ற தொழில்களைப் பயிற்சிகள் இல்லாமல் செய்ய முடியாது. சுயதொழில் புரிவோருக்குக் கல்வி அறிவும் பயிற்சியும் ஓரளவிற்காவது அவசியப்படுகின்றது.

சுயதொழிலில் பெண்கள்

உலகில் வாழ்க்கைப் போட்டி அதிகமாகி விட்டது. குடும்பச் செலவுகள் பெருகிவிட்டன. ஓர் ஆள் சம்பாத்தியம் என்பது இக்காலத்தில் பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டோடுதான் முடிகிறது. குடும்பப் பொருளாதாரம் வளமாக அமையவேண்டுமென்றால் ஆண்களோடு சேர்ந்து பெண்களும் பொருள் ஈட்ட வேண்டிய கட்டாயச் சூழல். எனவே, அவர்கள் சிக்கனமாக இருப்பதோடு, வீட்டு வேலைகளைக் கவனிப்பதுடன், வேறு ஏதாவது வேலைகளையும் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. வீட்டிற்கு வெளியில் வேலை கிடைத்தால் போகலாம்தான்; ஆனால், பலமான போட்டிகள் நிறைந்த இக்காலத்தில், எல்லாருக்கும் அந்த வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை. மேலும், வீட்டுப் பொறுப்பையும் நிர்வகித்துக்கொண்டு, வெளியிலும் வேலைக்குப் போவது என்பது பெண்களுக்குப் பெரிய சுமை. ஆகவேதான் பெண்கள் வீட்டிற்குள்ளேயே செய்ய முடிகிற ஒரு சுயதொழிலை உருவாக்கிக் கொண்டு செயல்படுவது மிகவும் வசதியானது. இப்போது சில பெண்கள் தையல், பொம்மைகள் செய்தல், கூடைமுடைதல் போன்ற சுயதொழில்களைச் செய்துகொண்டுதான் வருகின்றனர்.

சுயதொழிலில் ஈடுபடுகிறபோது சில முக்கியமான விசயங்களைக் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும். ஏற்கெனவே பெண்களுக்குத் தலைக்குமேல் வீட்டு வேலைகள் இருக்கும். கணவன் எவ்வளவுதான் மனைவியைப் புரிந்துகொண்டு, வேலைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடிய மனப்பான்மை உள்ளவராக இருந்தாலும்கூட குழந்தைப் பராமரிப்பு உள்பட சில குடும்பப் பணிகளைப் பெண்களால் தவிர்க்க முடியாது. எனவே, கிடைக்கின்ற நேரத்தைப் பொறுத்து, அந்த நேரத்தில் செய்ய முடிகின்ற தொழில்களாகப் பார்த்துத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்வது விவேகமானது. மேலும், வீட்டிற்குள் செய்கின்ற தொழில்களில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டால் அது அவர்களின் வேலைப் பளுவை ஓரளவிற்காவது குறைக்கலாம். காரணம், வீட்டிலுள்ள மற்ற நபர்களின் உதவியையும் பெற்றுச் செயல்படலாம் அல்லவா!

சுயதொழில் தொடங்குவதற்கு முன்னால்...

ஆண்களின் வெற்றிக்குப் பின்னால் ஒரு பெண் இருப்பார் என்பார். அதைப்போல் ஒரு முதலாளியின் வெற்றிக்கும் அடிப்படை அடித்தளமே தொழில் தேர்வுதான். தொழில் தொடங்குபவர்கள்  தமக்கு  விருப்பமுள்ள  தொழிலாகப் பார்த்துத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். இல்லாவிடில், தொழிலில் ஆர்வம் குன்றி எதிர்காலத்தில் அவர்கள் தோல்வியைத் தழுவ நேரிடலாம்.

தொழில் முனைவோர் மாவட்ட தொழில் மையங்களின் ஆலோசனை பெற்றுச்செயல்படுவது அறிவுப்பூர்வமானது. அம்மையங்கள், அவர்கள் வெற்றிபெறவும் சாதனைகள் படைக்கவும் ஊக்குவிக்கும் கருவிகளாக அமைகின்றன. இரண்டாவது, தொழிலின் தன்மையைப் பொருத்து அதற்கு ஏற்ற இடம் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதில் தொழில் அமைப்பதே நன்மை பயக்கும். உற்பத்திப் பொருள்களை ஏற்றவும், மூலப்பொருள்களை இறக்கவும், போக்குவரத்து வசதி இன்றியமையாதாகும்.

தொழில் தொடங்குவதற்கு ஆணிவேர் மூலதனமே! வேண்டிய மூலதனத்தைத் தன்னால் சமாளிக்க முடியுமா? என்பதனை ஆராய்ந்து பார்த்த பின்னரே ஒருவர் தொழில் ஆரம்பிப்பதில் ஆர்வம் காட்டவேண்டும். சரியான கட்டட வசதி, தொழில்நுட்ப வசதிகளோடு கூடிய இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்துதல், தரமான மூலப்பொருள்களையே இறக்குமதி செய்தல் போன்றவையும் தொழிலின் வெற்றிக்குப் பக்கபலமாக அமைகின்றன. மேலும், உற்பத்திப் பொருள்களைத் தரமானதாக உற்பத்தி செய்யும் கடமையிலிருந்து தொழில்புரிவோர் தவறி விடக்கூடாது. தரமற்ற உற்பத்திப் பொருள்கள்   காலப்போக்கில்   சந்தையில்   விலைபோகாமல் வீழ்ச்சியடைந்துவிடும். சந்தை நிலவரம் அறிந்து, அதற்கேற்ற உற்பத்திப் பொருள்களுக்கு விலை நிர்ணயம் செய்வது தொய்வின்றி வியாபாரம் நடக்க வழிவகுக்கிறது.

நாடு இன்று சுயதொழில் புரிபவரைத்தான் இரு கரம் கூப்பி வரவேற்கிறது. படித்துவிட்டு வேலையில்லாமல் தவிக்கும் இளைஞர்கள் அனைவரும் சுயவேலைவாய்ப்புத் திட்டங்களைப் பயன்படுத்தி முன்னேறுவதற்கு முயற்சிக்கவேண்டும். வீட்டின் வளர்ச்சியும், நாட்டின் வளர்ச்சியும் சுயதொழில்களின் எழுச்சியில்தான் கிளர்ந்தெழவேண்டும் என்பதை அனைவரும் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

அன்று இரவு திடீரென்று மின்சாரம் போய்விட்டது. வீடு முழுவதும் இருள். சில நொடிகளுக்கு முன்புவரை ஒளியால் நிரம்பியிருந்த அறை, இப்போது எதுவுமே தெரியாத அளவிற்கு இருண்டிருந்தது. கைப்பேசியின் வெளிச்சத்தைத் தேடினார்கள். யாரோ மெழுகுவர்த்தியை எடுத்து வந்தார்கள். சிறிய மெழுகுவர்த்தி. அதை ஏற்றியதும் அறை மெதுவாக வெளிச்சம் பெற்றது. சுவரில் இருந்த கடிகாரம் தெரிந்தது, மேசையின்மீது இருந்த புத்தகம் தெரிந்தது, அறையில் இருந்த மனிதர்களின் முகங்கள் தெரிந்தன. எல்லாரும் அந்தச் சிறிய வெளிச்சத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். யாரும் அந்த மெழுகுவர்த்தியைப் பற்றி யோசிக்கவில்லை. அது மட்டும் அமைதியாக எரிந்து கொண்டிருந்தது.

நிமிடங்கள் நகர்ந்தன. வெளிச்சம் குறையவில்லை; ஆனால், மெழுகுவர்த்தி குறைந்துகொண்டே இருந்தது. அதன் உடல் மெதுவாக உருகிக்கொண்டிருந்தது. அது வெளிச்சம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த ஒவ்வொரு நொடியிலும்… தன்னையே இழந்துகொண்டிருந்தது.

நம் வாழ்க்கையிலும் இப்படிப்பட்ட சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு வெளிச்சம் கொடுக்கிறார்கள். ஆனால், அந்த வெளிச்சத்திற்காக அவர்கள் எவ்வளவு தங்களை இழக்கிறார்கள் என்பதை நாம் கவனிப்பதில்லை.

ஒரு தாய், குழந்தைகள் தூங்கிய பிறகுதான் தூங்குகிறார். குழந்தைகள் சாப்பிட்ட பிறகுதான் சாப்பிடுகிறார். வீட்டில் அனைவருக்கும் என்ன பிடிக்கும் என்று தெரியும். ஆனால், ‘அம்மாவுக்கு என்ன பிடிக்கும்?’ என்று கேட்பவர்கள் எத்தனை பேர்? அவளுடைய சோர்வை யார் கவனிக்கிறார்கள்? அவள் அமைதியாக இருப்பதற்குப் பின்னால் இருக்கும் ஆயிரம் கவலைகளை யார் கேட்கிறார்கள்?

ஒரு தந்தை, தன் குழந்தைகளுக்காக பல ஆசைகளைத்  தள்ளிப்போட்டிருக்கலாம். ஒரு நல்ல கைப்பேசி வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்திருப்பார்; ஒரு புதிய சட்டை வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்திருப்பார்; சில நாள்கள் ஓய்வெடுக்கலாம் என்று நினைத்திருப்பார். ஆனால், வீட்டில் ஏதாவது தேவைப்பட்டால், ‘பரவாயில்லை,… முதலில் இதை வாங்கிக்கலாம்’ என்று தன் ஆசையை மீண்டும் ஒதுக்கி விடுகிறார். அவர் பெரிய தியாகங்களைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. அவர் செய்த தியாகங்களுக்கான பட்டியலும் வைத்திருக்கவில்லை. அவர் வெறுமனே… எரிந்துகொண்டிருக்கிறார்.

ஓர் ஆசிரியர் ஒரு வகுப்பறைக்குள் நாற்பது குழந்தைகள். நாற்பது முகங்கள், நாற்பது வேறுபட்ட குடும்பங்கள், நாற்பது விதமான கனவுகள். சில குழந்தைகள் பாடத்தைப் புரிந்துகொள்வார்கள். சிலர் புரிந்துகொள்ளமாட்டார்கள். சிலர் கேள்வி கேட்பார்கள். சிலர் அமைதியாக இருப்பார்கள். சிலருடைய மதிப்பெண்களுக்குப் பின்னால் ஒரு குடும்பப் பிரச்சினை இருக்கும். சிலருடைய குறும்புக்குப் பின்னால் ஒரு கவலை இருக்கும். ஆசிரியர் பாடத்தை மட்டும் கற்றுக்கொடுப்பதில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையைத் தாங்கிக்கொள்கிறார். ஆனால், வகுப்பு முடிந்ததும், அந்த ஆசிரியரின் சோர்வை யார் பார்க்கிறார்கள்?

ஓர் அருள்தந்தை, நூற்றுக்கணக்கான மக்களுக்காகத் திருப்பலி. யாருக்கோ திருமணம், யாருக்கோ இறுதி அஞ்சலி, யாருக்கோ நோயாளி சந்திப்பு, யாருக்கோ குடும்பப் பிரச்சினை, யாருக்கோ ஒரு மணி நேரம் பேசவேண்டும், யாருக்கோ இரவு நேரத்தில் ஓர் அழைப்பு. அனைவருக்கும் நேரம் கொடுக்க முயற்சிக்கும் ஒருவர்; ஆனால், ‘தந்தையே, நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?’ என்று அவரிடம் கேட்கும் நேரம் நமக்கு இருக்கிறதா?

இவர்களைப் போலவே மருத்துவமனையில் ஒரு செவிலியர்; ஒரு பராமரிப்பாளர்; ஒரு வயதான பெற்றோரைக் கவனிக்கும் மகள்; குடும்பத்திற்காக ஓயாமல் உழைக்கும் ஒருவர்; காலை முதல் இரவுவரை பிறருக்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவர், இவர்களுடைய வாழ்க்கையிலும் அந்த மெழுகுவர்த்தியின் கதைதான். இவர்கள் வெளிச்சம் கொடுக்கிறார்கள். நாம் அந்த வெளிச்சத்தில் வாழ்கிறோம். ஆனால், அந்த வெளிச்சத்தின் விலையை மறந்து விடுகிறோம்.

இயேசு ஒருமுறை கூறினார்: “நீங்கள் உலகிற்கு ஒளியாய் இருக்கிறீர்கள்” (மத் 5:14). இயேசு ஒளியாக இருக்கக் கூறினார். ஆனால், உண்மையான ஒளி என்பது தன்னைப் பற்றிக் காட்டிக்கொள்வது அல்ல; தன்னைச் செலவழித்து, பிறருக்குப் பாதை காட்டுவது. மெழுகுவர்த்தி எரியும்போது, ‘நான் எவ்வளவு வெளிச்சம் கொடுக்கிறேன் பாருங்கள்’ என்று கூறாது; அது அமைதியாக எரியும். அதன் இருப்பு குறைந்துகொண்டே போகும். ஆனால், சுற்றியிருப்பவர்களின் இருள் குறைந்துகொண்டே இருக்கும். அதுதான் சில மனிதர்களின் வாழ்க்கையும்!

நாம் பல நேரங்களில் வெற்றியைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். பெரிய வீடு, பெரிய வேலை, பெரிய சம்பளம், பெரிய பதவி, பெரிய சாதனை... ஆனால், சில வாழ்க்கையின் அழகு அவற்றின் ‘பெருமையில்’ இல்லை. அவை எத்தனை பேருக்கு வெளிச்சமாக இருந்தன என்பதில் இருக்கிறது.

ஒரு தாய் தன் குழந்தையின் வாழ்க்கையில் வெளிச்சமாக இருக்கலாம்; ஒரு தந்தை தன் குடும்பத்தின் நம்பிக்கையாக இருக்கலாம்; ஓர் ஆசிரியர் ஒரு மாணவனின் எதிர்காலத்தை மாற்றியிருக்கலாம்; ஓர் அருள்தந்தையின் ஒரு வார்த்தை ஒருவரை மீண்டும் இறைவனிடம் அழைத்திருக்கலாம்; ஒரு செவிலியரின் ஓர் அன்பான தொடுதல், நோயாளியின் பயத்தைக் குறைத்திருக்கலாம். அவர்கள் செய்ததை உலகம் பதிவு செய்யாமல் இருக்கலாம். அவர்களுக்கு விருதுகள் கிடைக்காமல் இருக்கலாம். அவர்களின் பெயர்கள் செய்தித்தாள்களில் வராமல் இருக்கலாம். ஆனால்,… யாரோ ஒருவரின் இருளில் அவர்கள் வெளிச்சமாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

அடுத்த முறை உங்கள் வீட்டில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றும்போது… அதை மட்டும் பார்க்காதீர்கள். உங்கள் வாழ்க்கையில் மெழுகுவர்த்தியாக இருக்கும் ஒருவரை நினைத்துப் பாருங்கள். உங்களுக்காகத் தன்னை மறந்த அம்மாவை, உங்களுக்காக உழைத்த அப்பாவை, உங்களை நம்பிய ஆசிரியரை, உங்களுக்காகச் செபித்த அருள்தந்தையை, உங்களைப் பராமரித்த ஒருவரை, உங்கள் வாழ்க்கையின் இருண்ட நேரங்களில் அமைதியாக உங்களுடன் நின்ற ஒருவரை... அவர்களிடம் ஒருமுறை கூறுங்கள்: “நீங்கள் எனக்காகச் செய்ததை நான் கவனித்திருக்கிறேன்.” சில நேரங்களில் இந்த ஒரு வாக்கியம் கூட… பல ஆண்டுகளாக எரிந்துகொண்டி ருக்கும் ஓர் இதயத்திற்கு ஓய்வாக இருக்கலாம்.

மின்சாரம் வந்துவிட்டால் மெழுகுவர்த்தியை நாம் அணைத்துவிடுகிறோம். அதன் தேவை முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறோம். ஆனால், அதன் மெழுகு மட்டும் அங்கே கிடக்கும். அது எவ்வளவு எரிந்தது என்பதற்கான அமைதியான சாட்சி. நம் வாழ்க்கையிலும் அப்படிப்பட்டவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இன்று நம்முடன் இருக்கிறார்கள். அவர்களின் குரல் கேட்கிறது. அவர்கள் நம்முடன் சிரிக்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் எப்போதும் இருப்பார்கள் என்று நினைக்காதீர்கள்.

சில வெளிச்சங்கள் அணைந்த பிறகுதான் அவை நமக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை உணர்கிறோம். அதனால்… அவர்கள் எரிந்துகொண்டிருக்கும்போதே அவர்களைப் பாருங்கள். அவர்கள் கொடுத்த வெளிச்சத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும்போதே அவர்களுக்கு நன்றி சொல்லுங்கள். அவர்கள் சோர்வாக  இருக்கும்போது அவர்களுக்காக ஒரு சிறிய வெளிச்சமாக இருங்கள்.

ஏனெனில், தன்னைச் சுருக்கிக்கொண்டு பிறருக்கு வெளிச்சம் கொடுப்பதே சிலரது வாழ்க்கையின் அழகு. அந்த அழகை அது அணைந்த பிறகு அல்ல; அது எரிந்துகொண்டிருக்கும்போதே கவனித்துவிடுவோம்.